III SO 3/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SO 3/10

POSTANOWIENIE

Dnia 22 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jerzy Kwaśniewski

SSN Romualda Spyt

w sprawie z wniosku G. P.

o wykładnię wyroku Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2007 r.

w sprawie III KRS 6/06

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 listopada 2010 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 13 stycznia 2010 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

G. P. wniosła zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego z 14 stycznia

2010 r., którym odmówiono dokonania wykładni wyroku Sądu Najwyższego z 10

stycznia 2007 r. w sprawie o sygn. akt III KRS 6/06. Domagała się w nim uchylenia

zaskarżonego postanowienia i dokonanie wykładni wyroku Sądu Najwyższego z 10

stycznia 2007 r., III KRS 6/06 zgodnie ze złożonym wcześniej wnioskiem,

ewentualnie przekazania sprawy właściwemu składowi orzekającemu (art. 395 § 2

k.p.c.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie należało odrzucić. Żaden przepis nie przewiduje możliwości

zaskarżania postanowień Sądu Najwyższego. Zażalenie nie przysługuje więc, ani

na

postanowienie

Sądu

Najwyższego

o

odrzuceniu

skargi

kasacyjnej

(postanowienia SN z 28 września 2004 r., II UZ 39/04 i z 15 listopada 2004 r., II UO

3/04), ani oddalającego skargę kasacyjną (postanowienie SN z 5 grudnia 2007 r., II

UZ 36/07). Zażalenie nie przysługuje więc również na postanowienie Sądu

Najwyższego wydane w sprawie z 14 stycznia 2010 r. Kodeks postępowania

cywilnego

wyczerpująco

reguluje

dopuszczalność

poszczególnych

środków

odwoławczych lub zaskarżenia. Ich wniesienie jest więc możliwe, gdy przepis

dopuszcza oznaczony środek odwoławczy lub zaskarżenia (postanowienie SN z 3

marca 2010 r., III SO 1/10).

Brak środków odwoławczych od orzeczeń Sądu Najwyższego wynika także z

ustrojowego

usytuowania

tego

Sądu

jako

naczelnego

organu

sądowego

sprawującego nadzór nad działalnością sądów powszechnych w zakresie orzekania

(art. 183 Konstytucji RP oraz art. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie

Najwyższym, Dz.U. Nr 240, poz. 2052). W każdej procedurze musi występować

najwyższy organ procesowy, którego orzeczenia są ostateczne. Takim organem w

polskim postępowaniu cywilnym jest Sąd Najwyższy (postanowienie SN z 14 lipca

2000, II UZ 82/00).

Z powyższych przyczyn zażalenie zostało odrzucone, na podstawie 394 1 § 3

oraz art. 39821 w związku z art. 373 k.p.c.