III SO 17/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SO 17/06

POSTANOWIENIE

Dnia 10 listopada 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Krystyna Bednarczyk (sprawozdawca)

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z zażalenia D. D. i wniosku o uzupełnienie postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 26 lipca 2006 r. w sprawie III SO 14/06,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 listopada 2006 r.,

1. odrzuca zażalenie

2. oddala

wniosek

o

uzupełnienie

postanowienia

Sądu

Najwyższego z dnia 26 lipca 2006 r. III SO 14/06.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 26 lipca 2006 r. III SO 14/06 Sąd Najwyższy

odrzucił zażalenie D. D. na zarządzenie Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2006 r.

zwracające zażalenie na poprzednie zarządzenie z dnia 16 marca 2006 r. o

zwrocie skargi na przewlekłość postępowania oraz o zwrocie wniosku o

ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Sąd Najwyższy uznał za niedopuszczalne

zażalenie na zarządzenie wydane przez Sąd Najwyższy stwierdzając, że od

orzeczeń i zarządzeń Sądu Najwyższego nie przysługują środki odwoławcze.

Od tego postanowienia D. D. działający bez adwokata lub radcy

prawnego wniósł zażalenie, w którym zarzucił, że zarządzenie o zwrocie wniosku o

ustanowienie radcy prawnego z urzędu narusza przepis art. 87 1 § 2 k.p.c., na

podstawie którego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym o zwolnienie od

kosztów sądowych i o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu nie

obowiązuje przymus adwokacko-radcowski. Jednocześnie skarżący złożył wniosek

o uzupełnienie zaskarżonego postanowienia przez umieszczenie w nim orzeczenia

o odmowie ustanowienia radcy prawnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Przepis art. 871 § 1 k.p.c.

ustanawia generalną zasadę obowiązkowego zastępstwa strony przez adwokata

lub radcę prawnego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym. Na podstawie art.

130 § 5 k.p.c. pisma procesowe sporządzone z naruszeniem tej zasady podlegają

zwrotowi bez wzywania do usunięcia braków. Przy zastosowaniu zasady ogólnej

wniesione przez skarżącego zażalenie powinno zostać zwrócone. Wyjątki od tej

zasady przewidziane są w art. 871 § 2 k.p.c., który to przepis nie wymaga przymusu

adwokacko-radcowskiego między innymi w postępowaniu o ustanowienie adwokata

lub radcy prawnego z urzędu. Ponieważ skarżący po wydaniu pierwszego

zarządzenia o zwrocie skargi na przewlekłość postępowania złożył taki wniosek,

jego kolejne zażalenie można traktować jako złożone w postępowaniu, o którym

mowa w art. 871 § 2 k.p.c.

Zażalenie to jest jednak niedopuszczalne. Zażalenia na postanowienia

sądu przysługują tylko wówczas, gdy ustawa dopuszcza taki środek zaskarżenia.

Zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje jedynie na postanowienia wymienione

w art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. Są to postanowienia sądu drugiej instancji odrzucające

skargę kasacyjną oraz niektóre inne postanowienia sadu drugiej instancji kończące

postępowanie w sprawie. Nie są tu wymienione postanowienia wydawane przez

Sąd Najwyższy, co oznacza, że postanowienia Sądu Najwyższego nie podlegają

zaskarżeniu. Zażalenie jako niedopuszczalne podlega więc odrzuceniu na

podstawie art. 370 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. oraz art. 3941 § 3 k.p.c.

Nie może także zostać uwzględniony wniosek o uzupełnienie

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 2006 r. przez wydanie orzeczenia

o odmowie ustanowienia radcy prawnego. Postanowienie to zostało wydane w

wyniku rozpoznania zażalenia na zarządzenie o zwrocie zażalenia i zwrocie

wniosku o ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Ten ostatni wniosek nie był

przedmiotem postępowania przed Sądem Najwyższym rozpoznającym zażalenie,

lecz wcześniejszego postępowania zakończonego zarządzeniem o zwrocie

wniosku. Postanowienie odnosiło się jednie do zażalenia i nie mogło zawierać

orzeczenia w przedmiocie wniosku który został zwrócony. Zgodnie z art. 351 § 1

k.p.c. strona może zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku (także postanowienia),

jeżeli sąd nie orzekł o całości żądania. W tym przypadku żądanie określone w

zażaleniu dotyczyło uchylenia zarządzenia o zwrocie wniosku a nie merytorycznego

rozstrzygnięcia wniosku. Wniosek podlega więc oddaleniu na podstawie art. 351 §

1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.