III SO 13/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SO 13/11

POSTANOWIENIE

Dnia 2 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jerzy Kwaśniewski

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie zażalenia B. W.

na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2011 r., w sprawie

odmowy dopuszczenia do wzięcia udziału w sprawie III SW 168/11,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 lutego 2012 r.,

odrzuca zażalenie.

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 29 listopada 2011 r. B. W. wniósł zażalenie na postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2011 r., III SW 168/11 w sprawie odwołania

B. Ś. od postanowienia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27

października 2011 r. w sprawie wygaśnięcia mandatu posła. Postanowieniem tym

Sąd Najwyższy odmówił skarżącemu dopuszczenia do wzięcia udziału w sprawie

oraz odrzucił jego wniosek o wyłączenie sędziów: /.../.

Sąd Najwyższy, zważył co następuje:

Zażalenie jest niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 250 § 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy

(Dz. U. Nr 21, poz. 112), Sąd Najwyższy rozpoznaje odwołanie od postanowienia

Marszałka Sejmu RP o wygaśnięciu mandatu posła w trybie nieprocesowym

regulowanym przepisami Kodeksu postępowania cywilnego. Kodeks postępowania

cywilnego ustanawia zaś jednolity system zaskarżania orzeczeń sądowych,

opierający się na zasadzie dwuinstancyjności. Przeciwko orzeczeniom Sądu drugiej

instancji może być nadto skierowana do Sądu Najwyższego skarga kasacyjna, albo

zażalenie,

które

to

środki

odwoławcze

mają

charakter

nadzwyczajny.

Dopuszczalność poszczególnych środków odwoławczych lub zaskarżenia oraz ich

warunki są w sposób wyczerpujący unormowane w przepisach postępowania

cywilnego, a zatem ich wniesienie jest możliwe tylko wówczas, gdy Kodeks

dopuszcza od danego rodzaju orzeczenia oznaczony środek odwoławczy, czy inny

środek zaskarżenia. Inaczej rzecz ujmując, brak przepisu umożliwiającego

zaskarżenie

określonego

orzeczenia

oznacza,

że

taka

czynność

jest

niedopuszczalna. Przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, do których odwołuje

się art. 250 § 2 Kodeksu wyborczego, nie przewidują możliwości wniesienia

jakiegokolwiek środka odwoławczego, czy zaskarżenia od orzeczenia Sądu

Najwyższego. Stanowisko takie prezentował już Sąd Najwyższy na gruncie

poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 12 kwietnia 2001 r. – Ordynacja wyborcza

do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej (jednolity

tekst: Dz. U. z 2007 r. Nr 190, poz. 1360 ze zm.), przyjmując że niedopuszczalne

jest zażalenie na postanowienie tego Sądu w przedmiocie protestu wyborczego

(por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z: 22 marca 2002 r., III AO 3/02, OSNP

– wkł. 2002 nr 13, poz. 4; z 6 stycznia 2006 r., III SO 40/05, niepubl. i 5 marca

2008 r., III SO 10/07; niepubl.).

Jak trafnie wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8 grudnia

2009 r., III SO 2/09 (OSNP 2011 nr 15 – 16, poz. 223) oraz w postanowieniu z dnia

8 września 2010 r., III SO 2/10 (niepubl.), wyłączenie możliwości zaskarżania

orzeczeń Sądu Najwyższego wynika także z ustrojowego usytuowania tego sądu

jako naczelnego organu władzy sądowniczej (art. 183 Konstytucji RP). Sąd

Najwyższy nie jest sądem ani pierwszej instancji, ani drugiej instancji (choć może

być sądem „jedynej instancji”). Będąc najwyższym organem władzy sądowniczej.

Sąd Najwyższy zawsze orzeka poza tokiem instancji.

Skoro Sąd Najwyższy nie jest sądem pierwszej instancji, podstawy prawnej

wniesionego środka zaskarżenia nie można upatrywać w art. 518 k.p.c., który

stanowi, że od postanowień sądu pierwszej instancji orzekających co do istoty

sprawy przysługuje apelacja; na inne postanowienia sądu pierwszej instancji zaś, w

wypadkach wskazanych w ustawie, przysługuje zażalenie.

Analogiczny

pogląd

jak

w

niniejszej

sprawie

został

wyrażony

w

postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 2011 r., III SO 12/11

(niepubl.), w którym przyjęto, że niedopuszczalna jest apelacja od postanowienia

Sądu Najwyższego wydanego na skutek rozpoznania odwołania od postanowienia

Marszałka Sejmu RP o wygaśnięciu mandatu posła (art. 250 ustawy z dnia

5 stycznia 2011 r. – Kodeks wyborczy; Dz. U. Nr 21, poz. 112).

Z tych względów na podstawie art. 13 § 2 k.p.c. w związku z art. 397 § 2

k.p.c. w związku z art. 370 k.p.c. w związku z art. 398 21 k.p.c. orzeczono jak w

sentencji.