III SO 1/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SO 1/10

POSTANOWIENIE

Dnia 3 marca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel (przewodniczący)

SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie ze skargi J. W.

na przewlekłość postępowania Izby Cywilnej Sądu Najwyższego

,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 marca 2010 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Najwyższego - Izby Pracy,

Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych

z dnia 13 listopada 2009 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Skarżący złożył zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13

listopada 2009 r. (III SPP 24/09) odrzucające skargę na przewlekłość postępowania

z 6 października 2009 r., w sprawie kasacyjnej (II CZ 113/02).

Zaskarżono w całości pkt 1 sentencji postanowienia Sądu Najwyższego z

dnia 13 listopada 2009 r. (SPP 24/09) wraz z jego uzasadnieniem, zarzucając jego

sprzeczność ze stanem faktycznym oraz z: 1) przepisami ustawy z dnia 17

czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w

postępowaniu

przygotowawczym

prowadzonym

lub

nadzorowanym

przez

prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179,

poz. 1843 ze zm.), 2) przepisami kodeksu cywilnego dotyczącymi postępowania

kasacyjnego zawisłego przed Sądem Najwyższym, 3) art. 183 ust. 1 i art. 45 ust. 1

Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji Praw Człowieka i Obywatela, 4) innymi

normami i zasadami Konstytucji RP gwarantującymi ochronę konstytucyjnych praw

podmiotowych obywateli.

Wniesiono o 1) uchylenie zaskarżonej części postanowienia, 2) ponowne

rozpatrzenie skargi skarżącego z 6 października 2009 r. (II CZ 113/02) oraz o

uwzględnienie jej wniosków w całości, 3) zwolnienie skarżącego od kosztów

sądowych związanych z niniejszym zażaleniem, 4) wstrzymanie wykonania

postanowień Sądu II instancji, uznanych za prawomocne, w zakresie wykonania

planu podziału sumy uzyskanej z egzekucji nieruchomości dłużnika w sprawie ICO

413/00 do czasu prawomocnego rozpatrzenia kasacji skarżącego wierzyciela z 23

kwietnia 2002 r., dotyczącej tego postępowania egzekucyjnego.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Z przepisów art. 3941 § 1 k.p.c. oraz art. 3981 § 1 k.p.c. wynika, że środki

zaskarżenia - zażalenie lub skarga kasacyjna – przysługują stronom wyłącznie od

orzeczeń wydanych przez sądy drugiej instancji.

W sprawie skargi na przewlekłość postępowania orzekał Sąd Najwyższy.

Żaden przepis nie przewiduje możliwości zaskarżania postanowień Sądu

Najwyższego. Zażalenie nie przysługuje więc, ani na postanowienie Sądu

Najwyższego

o

odrzuceniu

skargi

kasacyjnej

(por.

postanowienia

Sądu

Najwyższego z dnia 28 września 2004 r., II UZ 39/04 i z dnia 15 listopada 2004 r., II

UO 3/04), ani

oddalającego skargę kasacyjną (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 5 grudnia 2007 r., II UZ 36/07). Zażalenie nie przysługuje więc

również na postanowienie Sądu Najwyższego odrzucające skargę na przewlekłość

postępowania. Wynika to stąd, że kodeks postępowania cywilnego wyczerpująco

reguluje dopuszczalność poszczególnych środków odwoławczych lub zaskarżenia.

Ich wniesienie jest

więc możliwe, gdy przepis dopuszcza oznaczony środek

odwoławczy lub zaskarżenia.

Brak środków odwoławczych od orzeczeń Sądu Najwyższego wynika także z

ustrojowego

usytuowania

tego

Sądu

jako

naczelnego

organu

sądowego

sprawującego nadzór nad działalnością sądów powszechnych w zakresie orzekania

(art. 183 Konstytucji RP oraz art. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie

Najwyższym, Dz.U. Nr 240, poz. 2052). W każdej procedurze musi występować

najwyższy organ procesowy, którego orzeczenia są ostateczne. Takim organem w

polskim postępowaniu cywilnym jest Sąd Najwyższy.

Z powyższych przyczyn zażalenie zostało odrzucone, na podstawie 394 1 § 3

oraz art. 39821 w związku z art. 370 i 373 k.p.c.