III SK 8/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 8/13

POSTANOWIENIE

Dnia 24 września 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Staryk

w sprawie z powództwa P. T. C. Spółki Akcyjnej w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

z udziałem zainteresowanej: N. Spółki Akcyjnej w W.

o zmianę umowy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 24 września 2013 r.,

na skutek skarg kasacyjnych strony pozwanej i strony zainteresowanej od wyroku

Sądu Apelacyjnego

z dnia 29 czerwca 2012 r.,

1. odmawia przyjęcia skarg kasacyjnych do rozpoznania;

2. zasądza od P. T. C. Spółki Akcyjnej w W. oraz N. Spółki

Akcyjnej

w

W. na

rzecz

Prezesa

Urzędu

Komunikacji

Elektronicznej kwoty po 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem

zwrotu kosztów procesu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 29 czerwca 2012 r., oddalił apelacje

Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes Urzędu) oraz N. S.A. w W.

(zainteresowany) od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony Konkurencji i

Konsumentów z dnia 2 marca 2011 r.

Wyrokiem tym Sąd pierwszej instancji uchylił decyzję Prezesa Urzędu z dnia

21 stycznia 2009 r. zmieniającą umowę między zainteresowanym a P. T. C. Sp. z

o.o. (powód) o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie stawek za zakończenie

połączeń w publicznej sieci telefonicznej powoda. Decyzja ta wprowadziła stawki

opłat w rozliczeniach między powodem a zainteresowanym zgodne z decyzją MTR

2008. Zasadniczym powodem uznania odwołania powoda za zasadne było

nieprzeprowadzenia postępowania konsultacyjnego. Ponadto w sprawie nie zostały

spełnione przesłanki pominięcia trybu konsultacji, przewidziane w art. 17 Prawa

telekomunikacyjnego.

Prezes Urzędu i zainteresowany zaskarżyli wyrok Sądu Okręgowego

apelacjami.

Oddalając apelację Prezesa Urzędu i zainteresowanego od wyroku Sądu

pierwszej instancji Sąd Apelacyjny wskazał, że najistotniejszą kwestią w tej sprawie

jest uchylenie prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 10 listopada

2010 r. decyzji MTR 2008. W ocenie Sądu Apelacyjnego nie może budzić

wątpliwości, że uchylenie tej decyzji wywiera skutek ex tunc. Nie można

porównywać skutków decyzji uchylanych przez sąd powszechny w ramach

postępowania z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu toczącego się według reguł

postępowania

cywilnego

i

decyzji

uchylanych

w

postępowaniu

sądowo-

administracyjnym. Tryby przewidziane w art. 145 k.p.a., 154 k.p.a., 155 k.p.a., 161 i

162 k.p.a. prowadzą do uchylenia decyzji z mocą ex nunc, natomiast art. 156 k.p.a.

przewiduje możliwość stwierdzenia nieważności decyzji z mocą ex tunc. Decyzja

Prezesa Urzędu zaskarżona w niniejszej sprawie nie jest decyzją ostateczną, lecz

wywołuje skutki prawne w obrocie w okresie postępowania sądowego w wyniku

nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Sąd Ochrony Konkurencji i

Konsumentów nie ma możliwości stwierdzenia nieważności decyzji, natomiast

uchylenie decyzji w postępowaniu przed tym sądem nie powoduje przekazania

sprawy Prezesowi Urzędu do ponownego rozpoznania. Wyrok Sądu Okręgowego

nie ma bowiem charakteru orzeczenia kasatoryjnego. Uchylenie decyzji MTR 2008

z powodu braku przeprowadzenia postępowania konsultacyjnego wywiera skutek

ex tunc. Wobec tego każda kolejna decyzja wydana w oparciu o tę uchyloną

decyzję musi być uznana za decyzję podjętą bez podstawy prawnej, a zatem

podlegającą jedynemu przewidzianemu przez przepisy prawa procesowego

rozstrzygnięciu – uchyleniu. Rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego jest zatem

prawidłowe, zaś rozpoznanie pozostałych zarzutów apelacyjnych jest zbędne.

Prezes Urzędu i zainteresowany zaskarżyli wyrok Sądu Apelacyjnego

skargami kasacyjnymi w całości.

Prezes Urzędu zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 316 § 1

k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez przyjęcie za podstawę orzekania

stanu faktycznego i prawnego z chwili zamknięcia rozprawy, a nie z chwili wydania

decyzji; art. 385 w związku z art. 47964 § 2 k.p.c. poprzez oddalenie apelacji

Prezesa Urzędu jako bezzasadnej z powodów wskazanych w uzasadnieniu wyroku;

art. 7 w związku z art. 87 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez uznanie,

że decyzja Prezesa Urzędu z dnia 22 października 2008 r. stanowiła podstawę

prawną decyzji Prezesa Urzędu z dnia 21 stycznia 2009 r.; art. 17 Prawa

telekomunikacyjnego poprzez uznanie, że nie zachodził wyjątkowy przypadek

wymagający pilnego działania ze względu na bezpośrednie i poważne zagrożenie

konkurencyjności lub interesów użytkowników.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Prezes Urzędu

powołał się na przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Jako zagadnienie prawne

Prezes Urzędu wskazał problem „czy w świetle art. 479 64 § 2 k.p.c. uzasadnione

jest przyjęcie, iż prawomocne uchylenie przez sąd powszechny decyzji Prezesa

Urzędu

zobowiązującej

przedsiębiorcę

do

dostosowania

stawki

z

tytułu

zakańczania połączeń głosowych w jego publicznej sieci telefonicznej do

określonego w tej decyzji poziomu z uwagi na to, że nie zostało przeprowadzone

postępowanie

konsultacyjne,

o

którym

mowa

w

art.

pkt

Prawa

telekomunikacyjnego, ma skutek ex tunc, czy też ex nunc”. Prezes Urzędu powołał

się także na potrzebę wykładni przepisów, tj. art. 316 § 1 k.p.c. - czy w sprawach z

odwołań od decyzji Prezesa Urzędu sąd za podstawę orzekania powinien uznać

stan faktyczny i prawny z chwili orzekania, czy też z chwili wydania decyzji.

Zainteresowany zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 479 64 § 2

k.p.c. w związku z art. 385 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 4 ust. 1

dyrektywy 2002/21 ramowej; art. 316 § 1 k.p.c.; art. 6 w związku z art. 20 dyrektywy

2002/21 poprzez zastosowanie art. 15 pkt 3 Prawa telekomunikacyjnego, art. 18 PT

oraz art. 7 ust. 3 dyrektywy 2002/21, art. 6, 7 ust. 3 oraz art. 20 dyrektywy 2002/21

oraz art. 18 Prawa telekomunikacyjnego, art. 1 ust. 1, art. 6, art. 7 ust. 3 oraz art. 20

dyrektywy 2002/21 oraz art. 18 Prawa telekomunikacyjnego, a także art. 18 Prawa

telekomunikacyjnego w związku z art. 7 ust. 3 dyrektywy 2002/21.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zainteresowany

powołał się na występowanie w sprawie 21 zagadnień prawnych oraz na potrzebę

wykładni art. 18 Prawa telekomunikacyjnego oraz art. 7 ust. 3 dyrektywy 2002/21 w

zakresie znaczenia, jakie należy nadać sformułowaniu „może mieć wpływ na

wymianę handlową między państwami członkowskimi”.

Powód w odpowiedziach na obie skargi kasacyjne wniósł o wydanie

postanowienia o odmowie przyjęcia ich do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zagadnienie prawne sformułowane w skardze Prezesa Urzędu dotyczy

kwestii, czy prawomocne uchylenie decyzji Prezesa Urzędu zobowiązującej

przedsiębiorcę do dostosowania stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych w

jego publicznej sieci telefonicznej do określonego w tej decyzji powodu, z uwagi na

to, że nie zostało przeprowadzone postępowania konsultacyjne, o którym mowa w

art. 15 pkt 3 Prawa telekomunikacyjnego, ma skutek ex tunc, czy też skutek

ex nunc.

Zagadnienie to nawiązuje wprost do zapatrywań prawnych wyrażonych w

uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji. Dotyczy także

interesującego problemu prawnego. Mimo to nie stanowi istotnego zagadnienia

prawnego sprawy. Kwestia, czy uchylenia opisanej powyżej decyzji wywołuje skutki

ex nunc czy ex tunc nie ma znaczenia dla ewentualnego rozstrzygnięcia o

prawidłowości zaskarżonego wyroku. Orzeczenie to opiera się bowiem na

założeniu, zgodnie z którym uchylenia decyzji Prezesa Urzędu może rzutować na

postępowanie sądowe z odwołań od późniejszych decyzji Prezesa Urzędu, w

których Prezes Urzędu kształtował stosunki umowne między przedsiębiorcami

telekomunikacyjnymi w oparciu o obowiązki nałożone na powoda we wcześniejszej

decyzji. Ten problem prawny stanowi zaś odpowiednik problemu decyzji zależnej.

Skoro zaś w odniesieniu do skutków stwierdzenia nieważności decyzji, na której

oparto inną decyzją zależną, Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje, że

stwierdzenie nieważności decyzji podstawowej może stanowić podstawę do

stwierdzenia nieważności decyzji zależnej, jako wydanej z rażącym naruszeniem

prawa (uchwała NSA z dnia 13 listopada 2012 r., I OPS 2/12), dopuszczalne jest

przyjęcie rozumowania wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zgodnie

z którym uchylenie decyzji podstawowej w postępowaniu z zakresu regulacji

komunikacji elektronicznej może uzasadniać uchylenie decyzji zależnej wydanej w

oparciu o decyzję podstawową.

Należy bowiem zważyć, że decyzja Prezesa Urzędu wydana w niniejszej

sprawie kształtowała treść umowy między powodem a zainteresowanym – jak

wynika to wprost z jej sentencji – „zgodnie z decyzją Prezesa Urzędu Komunikacji

Elektronicznej z dnia 22 października 2008 r.”. Z uzasadnienia decyzji wynika, że

decyzją z dnia 22 października 2008 r. (decyzja MTR) Prezes Urzędu nałożył na

powoda obowiązek dostosowania stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych

w publicznej ruchomej sieci telefonicznej powoda do określonego poziomu zgodnie

z wyznaczonym przez Prezesa Urzędu harmonogramem. Decyzji MTR nadano

rygor natychmiastowej wykonalności. Na tej podstawie w zaskarżonej decyzji

Prezes Urzędu uznał, że na powodzie od 1 stycznia 2009 r. ciążyły określone

obowiązki wynikające z decyzji MTR 2008. Jeden z tych obowiązków został zaś

nałożony na powoda na mocy zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji w celu

zapewnienia realizacji postanowień decyzji MTR 2008.

W przekonaniu Sądu Najwyższego późniejsze uchylenie decyzji MTR 2008,

jak trafnie przyjął Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, może

wywołać różnego rodzaju reperkusje na etapie postępowania sądowego z

odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, mocą której umowa łącząca powoda z

zainteresowanym została władczo zmieniona przez organ regulacji w taki sposób,

jaki wynikał z decyzji MTR 2008. Odpadła bowiem podstawa, na której wydano

zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję. Decyzja MTR 2008 stanowiła pierwotne

źródło obowiązku skonkretyzowanego w decyzji wydanej w niniejszej sprawie.

Akceptacja stanowiska Prezesa Urzędu, zgodnie z którym ze względu na

konstytutywny

charakter

decyzji

MTR

2008

jej

ewentualne

uchylenie

w

postępowaniu sądowym nie rzutowałoby na byt kolejnych decyzji zależnych od

decyzji MTR 2008 oznaczałoby, że organ regulacji komunikacji elektronicznej może

w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji MTR 2008 oraz w samej decyzji

zachowywać się w dowolny sposób, ignorując jakiekolwiek postanowienia prawa

wiedząc, że nawet w przypadku uchylenia takiej decyzji będzie mógł wprowadzić jej

treść do umów między przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi za pomocą decyzji

de facto wykonujących obowiązki przewidziane w decyzji MTR 2008.

Powyższe zagadnienie nie ma jednak związku z problemem prawnym

dotyczącym skuteczności ex tunc lub ex nunc wyroku uchylającego decyzję

Prezesa Urzędu. Skoro nawet stwierdzenie nieważności decyzji nie powoduje

absolutnego przywrócenia pierwotnego stanu prawnego (uchwała NSA z dnia 23

kwietnia 2008 r., II GPS 1/08), lecz służy dopiero usunięciu szeregu następstw

obowiązywania decyzji dotkniętej taką wadą (wyrok SN z dnia 11 października

2007 r., III UK 53/07; uchwała SN z dnia 31 marca 2011 r., III CZP 112/10), tak

uchylenie decyzji Prezesa Urzędu przez Sąd Okręgowy - Sąd Ochrony Konkurencji

i Konsumentów lub Sąd Apelacyjny nie znosi skutków wywołanych przez taką

decyzję, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108

k.p.a. lub, która była natychmiast wykonalna z mocy prawa.

W przekonaniu Sądu Najwyższy w obecnym składzie nie zachodzi potrzebna

wykładni art. 316 § 1 k.p.c. Z dotychczasowego orzecznictwa Sądu Najwyższego w

tym zakresie wynika, że przepis art. 316 § 1 k.p.c. powinien być stosowany w

sprawach z zakresu regulacji z uwzględnieniem specyfiki tych spraw. Odwołanie

przedsiębiorcy od decyzji Prezesa Urzędu inicjuje postępowanie sądowe między

przedsiębiorcą a regulatorem, które dotyczy legalności i celowości (zasadności)

wydanej przez Prezesa Urzędu decyzji. Podstawę decyzji stanowią określone

ustalenia faktyczne oraz stan prawny, w ramach którego Prezesowi Urzędu

przysługuję określone kompetencja. Co prawda ustalenia faktyczne leżące u

podstaw wydania zaskarżonej decyzji mogą być uzupełniane w toku postępowania

sądowego w zależności od inicjatywy dowodowej stron, jednakże cezurę dla

ustalenia stanu faktycznego sprawy (stan rynku oraz zidentyfikowane przez

Prezesa Urzędu problemy w jego działaniu wymagającej interwencji) stanowi data

wydania decyzji. Analogicznie przedstawia się kwestia stanu prawnego, według

którego oceniana jest legalność i celowość decyzji, chyba że z przepisów

przejściowych wynikają odmienne unormowania w tym zakresie. Z tego względu w

wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2011 r., III SK 52/10 wspomniano o

konieczności stosowania art. 316 § 1 k.p.c. z uwzględnieniem specyfiki spraw

telekomunikacyjnych. W sprawach tego rodzaju Prezes Urzędu decyzją regulacyjną

lub rozstrzygającą spór między przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi kształtuje ich

obowiązki lub prawa. Orzeczenie sądowe wydane w ramach postępowania

odwoławczego zatwierdza zaś to rozstrzygnięcie Prezesa Urzędu, modyfikuje je

bądź uchyla decyzję.

Mając na względzie okoliczność, że stosowanie art. 316 § 1 k.p.c. nie zostało

wyłączone w sprawach z zakresu regulacji telekomunikacji, fakt wydania w toku

postępowania sądowego decyzji administracyjnych, rzutujących na rozstrzygnięcie

sprawy rozpoznawanej przez sąd traktowany jest w orzecznictwie Sądu

Najwyższego jako okoliczność, którą należy brać pod uwagę przy rozpatrywaniu

sprawy z odwołania od decyzji organów ochrony konkurencji lub regulacji, dlatego

w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2010 r., III SK 40/09 uwzględniono

wydanie przez Prezesa Urzędu decyzji nakładającej na przedsiębiorcę obowiązek

zachowania, które wcześniej Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

uznał za praktykę ograniczającą konkurencję i wydał nakaz zaniechania. Kierując

się

dyspozycją

art.

§

k.p.c.

należało

zmienić

decyzję

organu

antymonopolowego z decyzji uznającej praktykę za ograniczającą konkurencję i

nakazującą jej zaniechanie na decyzję uznającą praktykę za ograniczającą

konkurencję i stwierdzającą jej zaniechanie.

Analogicznie należy traktować uchylenie w toku postępowania sądowego

decyzji Prezesa Urzędu, na podstawie której kształtowane są obowiązki

przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w kolejnych decyzjach, w sytuacji gdy do

uchylenia decyzji doszło z powodów rzutujących na dopuszczalność lub

prawidłowość ukształtowania obowiązków regulacyjnych w pierwotnej decyzji, na

której z kolei bazują decyzje późniejsze. Jeżeli w toku postępowania odwoławczego

okaże się, że decyzja wcześniejsza była wadliwa, a to właśnie ta decyzja stanowiła

pierwotne źródło obowiązków, których konkretyzacja w późniejszej decyzji

sprowadza się do nakazu wykonania obowiązków ustanowionych we wcześniejszej

decyzji, zasadne jest przyjęte przez oba sądy założenie, zgodnie z którym odpadła

podstawowa przesłanka wydania decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie.

Skarga kasacyjna zainteresowanego również nie kwalifikowała się do

przyjęcia celem merytorycznego rozpoznania. W pierwszej kolejności należy

przypomnieć, że rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn

kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. Dlatego ustawodawca w

art. 3984 § 2 k.p.c. wśród istotnych wymagań skargi kasacyjnej wymienił obowiązek

złożenia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie. Uczynienie

zadość temu wymogowi polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu

prawnego, w którym skarżący wykaże, jakie występujące w sprawie okoliczności (z

uwzględnieniem katalogu ustawowych przesłanek) uzasadniają uwzględnienie

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Na etapie przedsądu ocenie

podlegają jedynie wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie,

natomiast przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero

po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania.

Skarga kasacyjna jest wszak szczególnym środkiem zaskarżenia, realizującym

przede wszystkim interes publiczny, polegający na usuwaniu rozbieżności w

orzecznictwie sądów powszechnych oraz na wspomaganiu rozwoju prawa, zatem

uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powinno koncentrować się

na wykazaniu, iż takie okoliczności w sprawie zachodzą (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r., III SK 55/12 i powołane tam orzeczenia).

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, w przypadku

wskazania jako podstawy wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. skarżący ma obowiązek nie tylko sformułować samo

zagadnienie, ale także – w uzasadnieniu wniosku – przedstawić odpowiednią

jurydyczną argumentację wskazującą na dopuszczalność i celowość rozwiązania

problemu prawnego w sposób preferowany przez skarżącego, a odmienny od

sposobu

rozstrzygnięcia

tego

problemu,

przy

wykorzystaniu

zapatrywań

wyrażonych przez Sąd drugiej instancji. Wywód ten powinien być zbliżony do tego,

jaki jest przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy

na podstawie art. 390 k.p.c. Samo zagadnienie prawne powinno zaś bazować na

konkretnym przepisie wskazanym w jego treści oraz pozostawać w związku ze

sprawą i wnoszoną skargą kasacyjną (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z

dnia 9 sierpnia 2012 r., III SK 4/12; z dnia 20 marca 2013 r., III SK 33/12; z dnia 20

marca 2013 r., III SK 37/12).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej

zainteresowanego w oczywisty sposób nie spełnia tych wymogów. Przede

wszystkim należy podkreślić, że o występowaniu publicznoprawnej potrzeby

rozpoznania skargi nie świadczy sformułowanie kilkudziesięciu (21) szczegółowych

problemów prawnych, lecz odpowiedni wywód, za pomocą którego skarżący

zamierza przekonać Sąd Najwyższy o potrzebie rozstrzygnięcia dostrzeżonych

przez niego problemów prawnych. Tymczasem jako wywodu jurydycznego

zbliżonego do wymogów stawianych w orzecznictwie Sądu Najwyższego pytaniom

prawnym przedkładanym przez Sądy drugiej instancji, nie można traktować

uzasadnienia przybierającego postać hasłowej i skrótowej wyliczanki, w której 1)

wypunktowane jest stanowisko Sądu drugiej instancji w kwestii objętej zakresem

przedmiotowym danego problemu prawnego („Sąd Apelacyjny oddalił apelacje

m.in. stwierdzając naruszenie art. 18 Prawa telekomunikacyjnego, pomimo jego

niezgodności z dyrektywą ramową”; 2) przedstawiono przekonania wnoszącego

skargę kasacyjną (np.: zgodnie z dyrektywą ramową ma ona na celu harmonizację

ram prawnych; dyrektywa określa procedury zmierzające do zapewniania

zharmonizowanego stosowania uregulowań prawnych; jedną z tych procedur jest

postępowanie

konsolidacyjne,

które

nie

powinno

być

prowadzone

przy

rozstrzyganiu sporu między przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi; państwa

członkowskie nie powinny stosować przepisów krajowych, które są niezgodne z

przepisami dyrektywy ramowej przewidującej harmonizację pełną; nie powinien być

stosowane

przepis

art.

Prawa

telekomunikacyjnego,

który

rozszerza

kompetencje KE i innych krajowych organów regulacyjnych); 3) punktowo

przedstawiono kwestię doniosłości prawnej (w praktyce sądowej nie rozstrzygnięto,

czy dyrektywa ramowa w zakresie procesu przewiduje harmonizację pełną;

rozstrzygnięto jedynie, że dyrektywa ramowa i dyrektywa o usłudze powszechnej

nie przewidują pełnej harmonizacji w kwestia związanych z ochroną konsumenta,

odpowiedź na pytanie o rodzaj harmonizacji determinuje kwestię naruszenia

przepisów krajowych, w art. 18 Prawa telekomunikacyjnego przyznano uprawnienia

KE

i

innym

organom

rozstrzygających

regulacyjnym

indywidualne

do

opiniowania

spory

między

wszystkich

decyzji

przedsiębiorcami

telekomunikacyjnymi).

Z kolei w przypadku powołania się na potrzebę wykładni krajowych

przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości w świetle prawa unijnego, to

jest na przesłankę art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. skarżący ma obowiązek określenia

przepisów wymagających wykładni oraz wskazania poważnych wątpliwości

interpretacyjnych związanych ze stosowaniem tych przepisów wraz z podaniem

doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości lub rozbieżności w

orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada

2012 r., III SK 17/12 i powołane tam orzecznictwo). Wątpliwości interpretacyjne lub

rozbieżności w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. należy opisać, wskazując

argumenty, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych. Nadto należy

przedstawić

własną,

odpowiednio

uzasadnioną,

propozycję

interpretacji

powołanych przepisów, a także wpływ tej wykładni na rozstrzygnięcie sprawy.

Uzasadnienie wniosku zainteresowanego o przyjęcie do rozpoznania skargi

kasacyjnej ze względu na przesłankę, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., nie

spełnia wyżej wymienionych wymogów.

Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 398 9 § 2 k.p.c. orzeczono jak w

sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do art. 98 §

1 i 3 w związku z art. 39821 k.p.c. oraz § 13 ust. 4 pkt 2 w związku z § 18 ust. 2 pkt

3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze

zm.).