III SK 8/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 8/11

POSTANOWIENIE

Dnia 24 maja 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa Telekomunikacji Polskiej Spółki Akcyjnej z siedzibą w

Warszawie

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

z udziałem zainteresowanego Fundacji K. Ł. w B.

o określenie warunków udostępniania danych,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 24 maja 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia

22 lipca 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 8 maja 2008 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej

określił warunki udostępniania Telekomunikacji Polskiej S.A. w Warszawie

niezbędnych danych abonentów Fundacji K. Ł. celem świadczenia przez

Telekomunikację Polską wszystkim użytkownikom publicznych sieci telefonicznych

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usługi prowadzenia ogólnokrajowego spisu

abonentów

i

świadczenia

usługi

ogólnokrajowej

informacji

o

numerach

telefonicznych.

Wyrokiem z dnia 29 października 2009 r. Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony

Konkurencji i Konsumentów zmienił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie.

Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył apelacją pozwany Prezes Urzędu

Komunikacji Elektronicznej.

Wyrokiem z dnia 22 lipca 2010 r. Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok

nadając mu treść „uchyla zaskarżoną decyzję” (pkt 1.); oddalił apelację w

pozostałym zakresie (pkt 2.); nie obciążył pozwanego kosztami postępowania

apelacyjnego (pkt. 3).

Wyrok Sądu Apelacyjnego (w całości) pozwany Prezes UKE zaskarżył

skargą kasacyjną. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

wskazano na przyczynę jej przyjęcia określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. W ocenie

skarżącego zagadnienia prawne sprawy polegają na potrzebie wyjaśnienia

następujących kwestii:

„czy

w

telekomunikacji

postępowaniu

i

poczty,

odrębnym

badając

w

sprawach

celowość

i

z

zakresu

regulacji

decyzji

organu

legalność

regulacyjnego (Prezesa UKE) zaskarżonego odwołaniem do Sądu OKiK sąd ten

bierze pod uwagę stan rzeczy (stan faktyczny i prawny) z chwili zamknięcia

rozprawy, czy też z chwili wydania decyzji”;

„czy w sprawach spornych w rozumieniu art. 206 ust. 2 Pt, w przypadku

uprawomocnienia się wyroku sądu powszechnego uchylającego zaskarżoną

odwołaniem decyzję Prezes UKE obowiązany jest rozpoznać ponownie uprzednio

złożony

wniosek

przedsiębiorcy

o

wydanie

decyzji

zastępującej

umowę

przedsiębiorców telekomunikacyjnych, czy też wydanie wyroku uchylającego

decyzję oznacza zakończenie postępowania administracyjnego i niemożność

dalszego prowadzenia tego postępowania przez Prezesa UKE”;

„czy sąd powszechny rozpoznający odwołanie od decyzji Prezesa UKE

może

wydać

wyrok

zmieniający

decyzję

i

umarzający

postępowanie

administracyjne lub uchylający decyzję, gdy w jego ocenie w chwili orzekania

decyzja stała się bezprzedmiotowa, czy też Prezes UKE zachowuje wyłączną

kompetencję do wydania decyzji administracyjnej stwierdzającej wygaśnięcie

zaskarżonej decyzji”;

„czy wyrok sądu II instancji zmieniający wyrok sądu I instancji i uchylający

zaskarżoną decyzję jest rozstrzygnięciem na niekorzyść strony wyłącznie

wnoszącej apelację, w sytuacji gdy sąd pierwszej instancji wyrokiem zmienił

zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie administracyjne”.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona przeciwna – Telekomunikacja

Polska S.A. w Warszawie wniosła o: 1. odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania,

ewentualnie, w przypadku przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, strona

powodowa wniosła o 2. oddalenie skargi, 3. o zasądzenie od pozwanego na rzecz

strony powodowej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zaskarżony wyrok Sądu drugiej instancji tylko pozornie, w formule uchylenia

decyzji jest wyrokiem kasatoryjnym, w rzeczywistości jest to rozstrzygnięcie co do

istoty sprawy w rozumieniu art. 47964 § 2 k.p.c. Sąd drugiej instancji – podzielając

w tym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji – uznał, że wobec wykreślenia

zainteresowanej Fundacji K. Ł. z Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych

(na etapie postępowania odwoławczego) zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu

co stanowi równocześnie zakończenie postępowania w sprawie. Zaskarżony

rozpatrywaną skargą wyrok Sądu drugiej instancji jest zatem wyrokiem kończącym

postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 3981 § 1 k.p.c., który mógł być

zaskarżony skargą kasacyjną.

Postawione przez autorkę rozpatrywanej skargi kasacyjnej pytania nie

ujawniają zagadnień prawnych sprawy w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Pierwsza z postawionych kwestii dotyczy zastosowania art. 316 k.p,.c. w

postępowaniu przed Sądem Okręgowym – Sądem Ochrony Konkurencji i

Konsumentów oraz Sądem Apelacyjnym w sprawach

z odwołania od decyzji

organów regulacyjnych. Sądy te, rozpoznając sprawę merytorycznie (nie tylko co

do legalności zaskarżonej decyzji) uwzględniają stan faktyczny i prawny istniejący

w chwili orzekania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2010 r., III SK

40/09 – Lex nr 585839).

Nie są istotnymi zagadnieniami prawnymi pytania o wpływ wyroku

uchylającego decyzję pozwanego Prezesa UKE na dalsze czynności prowadzone

przez organ regulacyjny w postępowaniu administracyjnym. Sąd Apelacyjny

uchylając zaskarżoną decyzję Prezesa UKE, rozstrzygnął sprawę co do istoty.

Podzielił w tym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji, że wobec wykreślenia

zainteresowanej z Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych zaskarżona

decyzja podlega uchyleniu a postępowanie administracyjne w sprawie jest

bezprzedmiotowe. Poza zakresem przedmiotu postępowania przed Sądem

Apelacyjnym pozostają postawione pytania o konsekwencje zaskarżonego wyroku

dla czynności postępowania administracyjnego Rozpoznając skargę w ramach jej

podstaw Sąd Najwyższy nie mógłby rozpoznać wątpliwości skarżącego, które nie

odnoszą się do przedmiotu sprawy.

Czwarte z postawionych we wniosku pytań opiera się na nieuprawnionym –

wyrażonym w podstawie skargi dotyczącej naruszenia art. 384 k.p.c. – założeniu

jakoby Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty sprawy a wyrok Sądu drugiej

instancji stanowił ingerencję w merytoryczną istotę rozstrzygnięcia Sądu pierwszej

instancji.

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w art.

3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.