III SK 68/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 68/13

POSTANOWIENIE

Dnia 27 marca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło

w sprawie z powództwa P. T. C. Spółki Akcyjnej ( obecnie T. – M. S.A) z siedzibą w

W. przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

z udziałem zainteresowanej M. P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w G.

o zmianę umowy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 27 marca 2014 r.,

na skutek skarg kasacyjnych strony pozwanej i strony zainteresowanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 23 kwietnia 2013 r.,

1. odmawia przyjęcia skarg kasacyjnych do rozpoznania;

2. zasądza od pozwanego i zainteresowanej na rzecz powódki

kwoty po 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu

kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z 23 kwietnia 2013 r., … 1499/12, oddalił apelacje

Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes Urzędu) oraz M. P. S.A.

(zainteresowany) od wyroku Sądu Okręgowego w W. z 25 czerwca 2012 r., …

226/09.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy w W. uchylił decyzję Prezesa Urzędu

z 1 lipca 2009 r., na mocy której zmieniono umowę o wzajemnej współpracy i

zasadach rozliczeń między zainteresowanym a P. T. C. Sp. z o.o. (obecnie T.-M.

S.A., powód) w zakresie stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych w

publicznej ruchomej sieci telefonicznej powoda, zgodnie z decyzją Prezesa Urzędu

z 22 października 2008 r. Powód zaskarżył decyzję odwołaniem, które zostało

uwzględnione przez Sąd pierwszej instancji.

Uznając odwołanie za zasadne Sąd Okręgowy wskazał, że przedmiotem

oceny było zagadnienie, czy istniały przesłanki do wydania w dniu 1 lipca 2009 r.

decyzji Prezesa Urzędu. Wskazał, że ocena ta musi uwzględniać unormowanie

art. 316 k.p.c. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że należy kierować się tym, aby

odwołanie się do art. 316 § 1 k.p.c. nie wypaczało charakteru postępowania i nie

prowadziło do jaskrawego pominięcia jego odrębności. Niebezpieczeństwa tego nie

ma w sytuacji, gdy w dacie orzekania pojawiły się nowe okoliczności faktyczne

mające wpływ na ukształtowanie stosunku prawnego między stronami. Taką

okolicznością jest uchylenie decyzji MTR 2008. Wielokrotne podkreślanie w

zaskarżonej decyzji wagi decyzji MTR 2008, począwszy od wymienienia tej decyzji

w komparycji zaskarżonej decyzji, powoduje, że nie może zostać pominięte jej

uchylenie.

Sąd

Okręgowy

wskazał,

że

tryb

przewidziany

w

art.

Prawa

telekomunikacyjnego znajduje zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach.

Wyjaśnienie podstawy wszczęcia postępowania z urzędu musi odnosić się do

przesłanek określonym tym przepisem, a wynik oddziaływania tych przesłanek

wpływać na strukturę i sposób określenia wzajemnych praw i obowiązków stron

umowy, która jest zmieniana przez Prezesa Urzędu. Do zmiany umowy w trybie

art. 29

Prawa

telekomunikacyjnego

nie

stosuje

się

art.

Prawa

telekomunikacyjnego i przesłanek w nim określonych. Z uzasadnienia decyzji

wynika, że postępowanie z art. 29 Prawa telekomunikacyjnego wszczęto w celu

dostosowania stawek ustalonych decyzją MTR 2008 w celu wykonania przez

powoda obowiązku nałożonego na niego tą decyzją. Tymczasem z art. 29 Prawa

telekomunikacyjnego wynika, że Prezes Urzędu może w drodze decyzji zmienić

treść umowy o dostępie telekomunikacyjnym w przypadku uzasadnionych potrzebą

zapewnienia ochrony interesów użytkowników końcowych, skutecznej konkurencji

lub interoperacyjności usług. Zasadne jest zatem pytanie, czy gdyby nie

funkcjonowanie w obrocie decyzji MTR 2008, to doszłoby do wszczęcia

postępowania z urzędu. Przebieg postępowania administracyjnego nasuwa

odpowiedź negatywną. Toczące się przed SOKiK postępowanie umożliwiało

Prezesowi Urzędu wykazanie, że niezależnie od bytu prawnego decyzji MTR 2008

istniały przesłanki do wszczęcia postępowania z urzędu. Tymczasem Prezes

Urzędu wykazywał istnienie tych przesłanek wyłącznie przez odesłanie do decyzji

MTR 2008, zamiast wykazywać zasadność wprowadzenia zmian nałożonych w

zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji z punktu widzenia ochrony interesów

użytkowników końcowych, skutecznej konkurencji lub interoperacyjności usług.

Prezes

Urzędu

podkreślił,

że

wydając

zaskarżoną

decyzję

przedmiotem

postępowania było jedynie odpowiednie dostosowanie postanowień umowy w

zakresie stawki MTR do decyzji MTR 2008.

Zdaniem Sądu Okręgowego, uchylenie decyzji MTR 2008 powoduje, że

stawki w niej przewidziane nie mogą być wprost implementowane do kolejnych

decyzji, a po wtóre odpada cel wszczęcia postępowania z urzędu. W niniejszym

postępowaniu brak zaś dowodu uzasadniającego przyjęcie stawek w umowie

między stronami na podanym poziomie i w konsekwencji dowodu pozwalającego

uznać, że stawki te uwzględniają koszty ponoszone przez operatora, promują

efektywność, zrównoważoną konkurencję, zapewniają maksymalne korzyści

użytkownikom.

Przedstawione

przez

Prezesa

Urzędu

twierdzenia

dotyczące

bezpośredniego i oczywistego zagrożenia dla użytkowników końcowych, którzy na

skutek bezczynności powoda nie mogliby korzystać z nowych, atrakcyjnych stawek

za połączenia do sieci mobilnych pozostają w sferze przyjętego modelowego

wzorca rynku, logicznie umotywowanego, lecz pozostającego hipotetycznym

założeniem co do zachowań jego uczestników. Z kolei teza, że po okresie

obowiązywania decyzji tymczasowej nastąpiłby powrót do stawek sprzed decyzji,

nie została udowodniona.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 15 pkt 3 i 16 ust. 1 Prawa

telekomunikacyjnego i dokonując porównania pierwotnego brzmienia projektu

decyzji z treścią ostatecznego rozstrzygnięcia, Sąd Okręgowy stwierdza, że zakres

zmian jest istotny, strony zaś zostały pozbawione możliwości przeanalizowania, w

jaki sposób wprowadzony zapis wpływa na ich wzajemne prawa i obowiązki oraz

rozliczenia. Za nietrafne Sąd Okręgowy uznał zarzuty naruszenia art. 18 w związku

z art. 15 pkt 3 Prawa telekomunikacyjnego, ponieważ decyzja Prezesa Urzędu nie

wpływała na stosunki handlowe między państwami członkowskimi.

Oddalając apelację Prezesa Urzędu i zainteresowanego od wyroku Sądu

pierwszej instancji Sąd Apelacyjny zwrócił w pierwszej kolejności uwagę, że nie

może ostać się decyzja oparta na treści innej, uchylonej decyzji. Sąd Apelacyjny

przyjął za sądem pierwszej instancji, że uchylenie decyzji MTR 2008 wywołuje

skutek ex tunc, co oznacza, że brak było podstawy faktycznej do wydania

zaskarżonej decyzji. Niesłuszne są twierdzenia Prezesa Urzędu, jakoby uchylenie

decyzji MTR 2008 pozostawało bez znaczenia dla oceny prawidłowości

zaskarżonej

decyzji.

Każda

ostateczna

decyzja

korzysta

z

domniemania

prawidłowości, jednak domniemanie to można obalić i tak było w niniejszym

przypadku. Wydając decyzję zaskarżoną w niniejszej sprawie Prezes Urzędu

zobowiązany był uwzględnić istnienie decyzji MTR 2008, natomiast w dacie

orzekanie przez Sąd Okręgowy decyzji tej już nie było i tę okoliczność musiał

uwzględnić Sąd Okręgowy przy ferowaniu wyroku. Sąd Apelacyjny nie podzielił

także poglądu, zgodnie z którym we wszystkich sprawach wszczynanych z

odwołania od decyzji Prezesa Urzędu należy uwzględniać stan faktyczny i prawny z

chwili wydania decyzji. Odnosząc się do zarzutów dotyczących skutków

nieprzeprowadzenia postępowania konsultacyjnego Sąd Apelacyjny podkreślił, że

samo nieprzeprowadzenie takiego postępowania oznacza uchybienie przepisom

ustawy i czyni decyzję wadliwą. Prezes Urzędu nie wykazał zaistnienia przesłanek

z art. 17 Prawa telekomunikacyjnego. Obowiązek wykazania tych przesłanek ciąży

na Prezesie Urzędu, jako autorze zaskarżonej decyzji. Sąd Apelacyjny uznał także,

że prawidłowo przyjęto w zaskarżonym orzeczeniu, że decyzja Prezesa Urzędu

została wydana z naruszeniem art. 29 Prawa telekomunikacyjnego, ponieważ

Prezes Urzędu nie wykazał, by zaistniał przypadek uzasadniony potrzebą

zapewnienia ochrony interesów użytkowników końcowych, skutecznej konkurencji

lub interoperacyjności usług. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarto być

może obszerną podstawę prawną, brak jednakże podstawy faktycznej. Mowa jest

tylko ogólnie o korzyściach płynących dla użytkowników końcowych z obniżenia

stawek MTR, nie ma jednak przekonywującego stanowiska co do tego, jaka ma być

ta obniżona stawka i dlaczego właśnie w takiej wysokości, jak w zaskarżonej

decyzji. Sąd Apelacyjny nie uwzględnił także zarzutu dotyczącego nieprawidłowości

uchylenia zaskarżonej decyzji zamiast dokonania jej zmiany. Sąd Okręgowy nie był

władny sam naprawić wadliwości postępowania przed Prezesem Urzędu.

Prezes Urzędu i zainteresowany zaskarżyli wyrok Sądu Apelacyjnego

skargami kasacyjnymi w całości.

Prezes Urzędu zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 316 § 1

k.p.c. w związku z art. 391 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. w związku z art. 479(64) § 1 i 2 k.p.c.;

art. 233 § 1 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c. i art. 16 k.p.a., art. 110 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 8

k.p.a. oraz naruszenie art. 29 Prawa telekomunikacyjnego.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Prezes Urzędu

powołał się na potrzebę rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych: 1) czy

wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej wydanej przez Prezesa

UKE na skutek prawomocnego wyroku sądu następuje ze skutkiem ex tunc, czy też

ze skutkiem ex nunc?; 2) czy wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji

administracyjnej (decyzja I) skutkuje równocześnie koniecznością uchylenie przez

Sąd decyzji (decyzja II) wydanej w oparciu tę decyzję I, która w momencie

wydawania decyzji II pozostawał w obrocie prawnym i była wykonalna? Ponadto

Prezes Urzędu powołał się na potrzebę wykładni przepisów prawa budzących

poważne wątpliwości, tj. art. 316 § 1 k.p.c. przez wyjaśnienie wątpliwość, czy w

sprawach z odwołań od decyzji Prezesa Urzędu sąd za podstawę orzekania

powinien uznać stan faktyczny i prawnych z chwili orzekanie, czy też z chwili

wydania skarżonej decyzji?

Zainteresowany zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 15 pkt 2

Prawa telekomunikacyjnego, art. 29 Prawa telekomunikacyjnego, art. 479(64) § 2

k.p.c. w związku z art. 385 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., art. 316 § 1 k.p.c.

w związku z art. 29 Prawa telekomunikacyjnego, art. 479(64) w związku z art. 385

k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c.

Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania zainteresowany powołał się na

potrzebę rozstrzygnięcia następujących zagadnień prawnych: 1) czy decyzja

Prezesa Urzędu ustalającą warunki współpracy między podmiotem o znaczącej

pozycji rynkowej (na którego uprzednio nałożono obowiązki regulacyjne) a innym

przedsiębiorcą telekomunikacyjnym mogła być kwalifikowana z punktu widzenia art.

15 Prawa telekomunikacyjnego łącznie jako decyzja w sprawie zmiany obowiązków

regulacyjnych oraz jako decyzja dotyczące dostępu telekomunikacyjnego? 2) czy

decyzja Prezesa Urzędu dotycząca dostępu telekomunikacyjnego, o której mowa w

art. 28-30 Prawa telekomunikacyjnego, może być uznana, jako zmieniająca

obowiązek regulacyjny, gdy dotyczy przedsiębiorcy telekomunikacyjnego o

ustalonej uprzednio znaczącej pozycji rynkowej, na którego nałożono obowiązek

regulacyjny, o którym mowa w art. 40 Prawa telekomunikacyjnego?; 3) czy w

świetle przepisu art. 15 pkt 2 Prawa telekomunikacyjnego można przyjąć, że

konieczne jest prowadzenie postępowania konsultacyjnego w zakresie decyzji

Prezesa Urzędu dotyczącej dostępu telekomunikacyjnego, o której mowa w art. 2830 Prawa telekomunikacyjnego, nawet po ewentualnym uznaniu, że decyzja taka

zmienia obowiązek regulacyjny?; 4) czy może dojść do naruszenia art. 15 pkt 2

Prawa

telekomunikacyjnego,

gdy

Prezes

Urzędu

po

przeprowadzeniu

postępowania konsultacyjnego dokonał modyfikacji decyzji, ale zmiana ta nie

zmieniła rozstrzygnięcia (nie zmieniła praw i obowiązków adresatów decyzji)?; 5)

czy sąd rozpatrując odwołanie od decyzji Prezesa Urzędu wydanej na podstawie

art. 29 Prawa telekomunikacyjnego powinien badać spełnienie przesłanek tam

określonych według stanu na dzień wydawania decyzji czy na dzień wyrokowania?;

6) czy prawomocny wyrok (wydany na podstawie art. 479(64) § 2 k.p.c.) uchylający

decyzję Prezesa Urzędu (w tym wydaną na podstawie art. 40 ust. 4 Prawa

telekomunikacyjnego) powoduje, że zostały uchylone skutki prawne tej decyzji?;

7) czy w przypadku wniesienia odwołania od decyzji i zaistnienia sytuacji, w której

po

dniu

wydania

decyzji

(wydanej

na

podstawie

art.

Prawa

telekomunikacyjnego) została uchylona inna decyzja, w oparciu o którą decyzja

została wydana, Sąd na podstawie art. 479(64) § 2 k.p.c. winien uchylić decyzję,

czy na podstawie art. 479(64) § 1 k.p.c. oddalić odwołanie (w przypadku

niestwierdzenia innych wad decyzji uzasadniających jej uchylenie)?; 8) jaka jest

relacja miedzy uchyleniem decyzji na podstawie art. 479(64) § 2 k.p.c. na skutek

uchylenia innej decyzji, w oparciu o która została ona wydana, a instytucją, o której

mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.?; 9) czy sąd rozpatrujący odwołanie od decyzji

Prezesa Urzędu wydanej na podstawie art. 29 Prawa telekomunikacyjnego, w

przypadku stwierdzenia, że decyzja została wydana w oparciu o inną decyzją, która

została następnie uchylona, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania

(art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.) powinien uchylić decyzję na podstawie art. 479(64) § 2

k.p.c., czy też odwołanie oddalić z uwagi na konkurencyjność trybów (odwołania od

decyzji Prezesa Urzędu oraz wznowienia postępowania)?; 10) czy w świetle art. 29

Prawa

telekomunikacyjnego

fakt

niewykonywania

przez

operatora

decyzji

nakładającej na niego obowiązek regulacyjny lub zmieniającej nałożony obowiązek

regulacyjny wyczerpuje przesłankę potrzeby zapewnienia ochrony interesów

użytkowników końcowych i skutecznej konkurencji?

Powód

w

odpowiedziach

na

skargi

kasacyjne

Prezesa

Urzędu

i

zainteresowanego wniósł o wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia ich do

rozpoznania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Obie skargi kasacyjne nie kwalifikowały się do przyjęcia celem ich

merytorycznego rozpoznania.

Zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego opiera się na trzech podstawowych

założeniach odnoszących się do następujących wadliwości decyzji Prezesa Urzędu

zaskarżonej w niniejszej sprawie: 1) odpadnięcia w toku postępowania zasadniczej

podstawy zaskarżonej decyzji w postaci decyzji MTR 2008, w wyniku jej uchylenie;

2) niewykazania przez Prezesa Urzędu, że spełnione zostały przesłanki wydania

decyzji z art. 29 Prawa telekomunikacyjnego; 3) nieprzeprowadzenia postępowania

konsultacyjnego. Jak wynika to jednoznacznie z uzasadnienia zaskarżonego

wyroku, wskazana powyżej kolejność odpowiada wadze, jaką Sąd drugiej instancji

przypisał poszczególnym uchybieniom przy oddalaniu apelacji.

Pierwsze cztery zagadnienia prawne skargi kasacyjnej zainteresowanego

dotyczą zasadniczo kwestii, kiedy konieczne było przeprowadzenie postępowania

konsultacyjnego, przy czym pierwsze trzy problemy prawne odnoszą się do

kwalifikacji

decyzji

Prezesa

Urzędu,

jako

decyzji

zmieniającej

obowiązki

regulacyjne, bądź jako decyzji o dostępie telekomunikacyjnym, zaś ostatnie odnosi

się do problemu ponownego postępowania konsultacyjnego. W tej ostatniej kwestii

Sąd Najwyższy wypowiedział się już w wyroku z 12 lutego 2013 r., III SK 17/13.

Przede wszystkim należy jednak wskazać, że zagadnienia te dotyczą art. 15 pkt 2

Prawa

telekomunikacyjnego

(wymienionego

także

w

podstawach

skargi

kasacyjnych), podczas gdy Sąd drugiej instancji stosował art. 15 pkt 3 Prawa

telekomunikacyjnego i to względem zastosowania tego przepisu należałoby

ewentualnie kierować zarzuty skargi pozwalające na konstrukcję zagadnienia

prawnego sprawy.

W odniesieniu do problematyki objętej zakresem piątego zagadnienia

prawnego Sąd Najwyższy wypowiedział się w wyroku z 4 marca 2014 r., III SK

35/13. Podkreślić przy tym należy, że w niniejszej sprawie Sąd Apelacyjny nie

badał przesłanek zastosowania art. 29 Prawa telekomunikacyjnego według stanu

na dzień wyrokowania. Nie ma zatem potrzeby rozstrzygania tego problemu

prawnego.

W oparciu o powołany powyżej wyrok można także rozstrzygnąć siódme

zagadnienie

prawne. Uchylenie

decyzji

pierwotnej, nakładającej określony

obowiązek, względem której kolejna decyzja ma charakter wykonawczy, jest

sytuacją szczególną i może uzasadniać uwzględnienie odwołania. Możliwe są przy

tym różne sytuacje, wynikające z odmiennego przedmiotu pierwotnej decyzji.

Odnosząc się do szóstego zagadnienie prawnego Sąd Najwyższy wskazuje,

że prawomocny wyrok Sądu orzekającego w sprawie z odwołania od decyzji

Prezesa Urzędu uchylający nieostateczną decyzję z powodu stwierdzonych

nieprawidłowości proceduralnych niedających się usunąć w toku postępowania

sądowego, rzutuje na możliwość egzekwowania nałożonych na podstawie takiej

decyzji obowiązków. Nie przesądza to samo w sobie o automatycznym i całkowitym

zniwelowaniu skutków prawnych, jakie decyzja taka mogła wywołać za sprawą

rygoru natychmiastowej wykonalności w sferze stosunków cywilnoprawnych między

przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi. Kwestia ta jednak pozostaje poza zakresem

postępowania z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, a przez to nie ma znaczenia

dla rozstrzygnięcia o prawidłowości wyroku Sądu drugiej instancji.

Niezależnie od powyższego, zaskarżony wyrok opiera się na założeniu,

zgodnie z którym Prezes Urzędu nie wykazał ani w decyzji, ani w toku

postępowania, by spełnione zostały przesłanki zastosowania art. 29 Prawa

telekomunikacyjnego.

Ósme i dziewiąte zagadnienia prawne nie są zagadnieniami prawnymi

sprawy, gdyż ich rozstrzygnięcie nie jest możliwe przy ewentualnej ocenie

prawidłowości zaskarżonego wyroku. Istnienie nadzwyczajnych trybów wzruszania

ostatecznych decyzji administracyjnych nie ma znaczenia dla rozpoznania zarzutu

naruszenia art. 479(64) § 2 k.p.c.

Dziesiąte

zagadnienie

prawne

skargi

kasacyjnej

zainteresowanego,

odnoszące się do art. 29 Prawa telekomunikacyjnego, dotyczy tego założenia

zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym Prezes Urzędu nie wykazał, by spełnione

zostały przesłanki zastosowania tego przepisu. W ocenie Sądu Najwyższego nie

ma podstaw przyjęcia skargi kasacyjnej zainteresowanego do rozpoznania ze

względu na potrzebę rozstrzygnięcia tego zagadnienia prawnego, gdyż oczywistym

jest, że sam fakt niewykonania decyzji nakładającej obowiązek tego rodzaju, jak

przewidziany w decyzjach MTR nie oznacza, że spełniona została przesłanka

potrzeby zapewnienia ochrony interesów użytkowników końcowych, jak również by

zagrożona została skuteczna konkurencja. Do stwierdzenia podstaw dla spełnienia

tych przesłanek zastosowania art. 29 Prawa telekomunikacyjnego konieczne są

dodatkowe, poza faktem nieterminowego wykonania decyzji Prezesa Urzędu,

ustalenia wsparte odpowiednimi analizami rynkowymi, na których można byłoby

zrekonstruować logicznie uzasadnione założenie, co do negatywnej korelacji

między zachowaniem adresata decyzji Prezesa Urzędu a wartościami, których

ochrona uzasadnia interwencję regulatora rynku z urzędu.

Wnosząc o przyjęcie wniesionej skargi, Prezes Urzędu powołał się na

potrzebę rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). Z

utrwalonego

orzecznictwa

Sądu

Najwyższego

wynika,

że

podstawowym

wymaganiem prawidłowej konstrukcji zagadnienia prawnego jest sformułowanie

problemu prawnego w oparciu o konkretny przepis (przepisy) prawa, w związku z

którym dane zagadnienie może powstać (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z

18 października 2011 r., III SK 25/11; z 11 kwietnia 2012 r., III SK 41/11; z 6 marca

2013 r., III SK 32/12; z 20 marca 2013 r., III SK 35/12; z 12 kwietnia 2013 r., III SK

47/12; z 12 kwietnia 2013 r., III SK 49/12; z 13 sierpnia 2013 r., III SK 64/12; z 20

lutego 2014 r., III SK 60/13). Sformułowane we wniosku o przyjęcie do rozpoznania

skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu zagadnienia prawne nie zawiera zaś w swej

treści żadnego przepisu prawa.

Nie zachodzi także potrzeba wykładni art. 316 § 1 k.p.c., gdyż nie wykazano

rozbieżności interpretacyjnych istotnych dla art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Ponadto, w

kwestii tej Sąd Najwyższy wypowiedział się już, podsumowując dotychczasowe

orzecznictwo, w wyroku z 4 marca 2014 r., III SK 35/13. Nie ma zatem

publicznoprawnej potrzeby wypowiadania się przez Sąd Najwyższy w tym zakresie.

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia obu skarg kasacyjnych

do rozpoznania, określone w art. 3989 § 1 i 2 k.p.c., Sąd Najwyższy na podstawie

art. 3989 § 2 k.p.c., a w odniesieniu do kosztów zastępstwa prawnego w

postępowaniu kasacyjnym na podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c.

oraz § 13 ust. 4 w związku z § 18 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej z urzędu, orzekł jak w sentencji.