III SK 66/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 66/13

POSTANOWIENIE

Dnia 27 marca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło

w sprawie z powództwa P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

z udziałem zainteresowanej M. T. Spółki Akcyjnej w R.

o zmianę umowy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 27 marca 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 10 maja 2013 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z 10 maja 2013 r., oddalił apelację Prezesa

Urzędu Komunikacji Elektronicznej od wyroku Sądu Okręgowego w W. – Sądu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 28 czerwca 2012 r. Prezes Urzędu

zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości. Zaskarżonemu

orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 316 § 1 k.p.c.

oraz art. 7 Konstytucji RP przez przyjęcie, że prawomocne uchylenie decyzji

Prezesa Urzędu z 30 września 2008 r., zwanej decyzją MTR 2008 nastąpiło ze

skutkiem ex tunc oraz naruszenie art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w

związku z art. 16 § 1 k.p.a. przez uznanie, że decyzja MTR 2008 nie była decyzją

ostateczną.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Prezes Urzędu

powołał się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, czy w

świetle art. 479(64) § 2 k.p.c. uzasadnione jest przyjęcie, iż prawomocne uchylenie

decyzji Prezesa Urzędu określającej wysokość opłat za dostęp telekomunikacyjny

ma skutek ex tunc, czy też skutek ex nunc.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem

jej merytorycznego rozpoznania. Sformułowane w niej zagadnienie prawne, oparte

na art. 479(64) § 2 k.p.c., nie jest zagadnieniem prawnym sprawy, ponieważ nie

pozostaje w żadnym związku z podstawami skargi kasacyjnej (postanowienia Sądu

Najwyższego: z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, LEX nr 864002; z 22 listopada

2007 r., I CSK 326/07, LEX nr 560504; z 24 września 2013 r., III SK 1/13 i

powołane tam orzecznictwo). Na podstawy te składają się art. 391 § 1 k.p.c. w

związku z art. 316 § 1 k.p.c. oraz art. 7 Konstytucji RP, a także art. 206 ust. 1

Prawa telekomunikacyjnego w związku z art. 16 § 1 k.p.a. Podstawy skargi nie

obejmują natomiast art. 479(64) § 2 k.p.c.

Niezależnie od powyższego Sąd Najwyższy stwierdza, że sformułowana

przez Prezesa Urzędu teza, zgodnie z którą wydana w niniejszej sprawie decyzja,

określana mianem decyzji MTR 2008, miała ostateczny charakter, w sytuacji gdy

została (skutecznie) zaskarżona do Sądu Okręgowego w W. – Sądu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów, jest oczywiście błędna. Decyzja MTR 2008, pomimo

jej

zaskarżenia

odwołaniem,

wiązała

jej

adresata

za

sprawą

rygoru

natychmiastowej wykonalności. Nie ulega wątpliwości, że decyzja ostateczna, to

taka decyzja, która nie została zaskarżona w przewidzianym w prawie terminie.

Dodatkowo należy wziąć pod uwagę, że powołane w podstawach skargi

przepisy art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 316 § 1 k.p.c. oraz art. 7 Konstytucji

RP, z uwagi na ich treść, nie mogły zostać naruszone przez Sąd Apelacyjny w

sposób opisany w zarzutach skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu.

Stwierdzając zatem, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia obu skarg

kasacyjnych do rozpoznania, określone w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy na

podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.