III SK 66/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 66/12

POSTANOWIENIE

Dnia 25 lutego 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Halina Kiryło (sprawozdawca)

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z powództwa Polskiej Izby Informatyki i Telekomunikacji z siedzibą w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

z udziałem zainteresowanych: P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. i

Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji

o ustalenie pozycji rynkowej i nałożenie obowiązków regulacyjnych,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 25 lutego 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 26 lipca 2012 r.,

1. umarza postępowanie kasacyjne;

2. cofa

pytanie

prawne

skierowane

do

Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej, przedstawione w pkt 1

postanowienia z dnia 16 października 2013 r., zarejestrowane

w Trybunale pod sygnaturą C-633/13.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w W. wyrokiem z dnia 26 lipca 2012 r., zmienił wyrok Sądu

Okręgowego w W. z dnia 25 października 2011 r. w punkcie I w ten sposób, że

nadał nowe brzmienie punktowi czwartemu decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji

Elektronicznej z dnia 18 grudnia 2008 r. oraz w odniesieniu do kosztów procesu, a

w pozostałym zakresie oddalił apelację Polskiej Izby Informatyki i Telekomunikacji

z/s w W. (powód).

Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 44 Prawa telekomunikacyjnego w

związku z art. 8 ust. 3 dyrektywy 2002/19 i art. 288 TFUE przez przyjęcie, że

wymóg

uzyskania

zgody

Komisji

Europejskiej

na

nałożenie

obowiązku

regulacyjnego na podstawie art. 44 Prawa telekomunikacyjnego nie oznacza, że

Komisja musi wydać w tym przedmiocie decyzję, podczas gdy wymóg udzielenia

zgody Komisji w formie decyzji wynika wprost z art. 8 ust. 3 dyrektywy 2002/19.

Powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji oraz o skierowanie przez Sąd

Najwyższy do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego.

Postanowieniem z dnia 16 października 2013 r. Sąd Najwyższy wystąpił do

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na podstawie art. 267 ust. 3 TFUE z

pytaniem prawnym o treści „czy artykuł 13 ust. 1 dyrektywy 2002/19/WE

Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do

sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych

połączeń (dyrektywa o dostępie) (Dz. Urz. UE L 108, s. 7-20) należy interpretować

w ten sposób, że w ramach obowiązków związanych z kontrolą cen, krajowe

organy regulacyjne mogą nałożyć na operatorów posiadających znaczącą pozycję

na rynku obowiązek polegający na zakazie stosowania zawyżonych stawek za

zakańczanie połączeń głosowych w sieci telefonicznej takich operatorów?”.

Pismem z dnia 11 lutego 2014 r., pełnomocnik powoda cofnął skargę

kasacyjną.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 39821 w związku z art. 391 § 2 Kodeksu postępowania

cywilnego Sąd Najwyższy jest związany oświadczeniem skarżącego o cofnięciu

skargi

kasacyjnej.

Cofnięcie

skargi

powoduje

obligatoryjne

umorzenie

postępowania. Dotyczy to także sprawy takiej jak niniejsza, w której Sąd Najwyższy

przedłożył Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prawne na

podstawie art. 267 ust. 3 TFUE.

Umorzenie postępowania kasacyjnego powoduje, że rozstrzygnięcie przez

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej przedstawionego w niniejszej sprawie

przez Sąd Najwyższy pytania prejudycjalnego stało się bezprzedmiotowe. Celowe

jest zatem wycofanie przedłożonego pytania.

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia.