III SK 61/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 61/04

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 października 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Hajn

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "G."

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

z udziałem Zakładów Energetyki Cieplnej Sp. z o.o.

o odmowę zawarcia umowy sprzedaży ciepła,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 października 2004 r.,

kasacji strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w W. - Sądu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów

z dnia 26 lutego 2004 r.,

uchyla zaskarżony wyrok, znosi postępowanie w zakresie

rozprawy przed Sądem Okręgowym - Sądem Ochrony

Konkurencji i Konsumentów i sprawę przekazuje temu Sądowi

do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

W sprawie z odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej „G.” przeciwko Prezesowi

Urzędu Regulacji Energetyki z udziałem Zakładów Energetyki Cieplnej sp. z o.o. o

odmowę zawarcia umowy sprzedaży ciepła strona powodowa wniosła kasację od

wyroku Sądu Okręgowego w W. – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z

dnia 26 lutego 2004 r. Podnosząc naruszenie przez błędną wykładnię przepisu §

35 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 10 grudnia 2000 r. w sprawie

szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz zasad rozliczeń w obrocie

ciepłem (Dz.U. Nr 96, poz. 1053) oraz naruszenie przez niewłaściwe zastosowanie

art. 3531 k.c. wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie zgodnie z jej

wnioskiem zgłoszonym w odwołaniu z dnia 25 lutego 2003 r., ewentualnie o

uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi

Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia kasacją oraz jej

podstaw; w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność

postępowania (art. 39311 § 1 k.p.c.).

Przedmiotowa sprawa została rozstrzygnięta w pierwszej instancji w Sądzie

Okręgowym w W. w składzie jednego sędziego. Członkiem składu i zarazem jego

przewodniczącym był Sędzia Sądu Rejonowego D. C., delegowany do orzekania w

Wydziale XVII Sądu Okręgowego w W.w trybie art. 77 § 8 prawa o u.s.p. przez

Prezesa Sądu Okręgowego w W. Delegacja ta obejmowała orzekanie na dwóch

sesjach w miesiącu w ramach 30 terminów sesyjnych w roku kalendarzowym.

Z art. 46 § 1 prawa o u.s.p. wynika zasada, że sędzia sądu niższego nie

może być przewodniczącym składu w sądzie wyższym. Naruszenie tej zasady,

poza wyjątkiem wskazanymi w tym przepisie, powoduje nieważność postępowania

cywilnego (art. 379 pkt 4 k.p.c.). W przedmiotowej sprawie wyjątek taki nie miał

miejsca, bowiem Sędzia w niej orzekający w Sądzie Okręgowym w W. oprócz

delegacji do orzekania w sądzie tego szczebla nie dysponował uprawnieniem od

Ministra Sprawiedliwości do przewodniczenia w sprawach rozpoznawanych przez

ten sąd w pierwszej instancji.

Stwierdzenie nieważności czyni zbędne rozważania przez Sąd Najwyższy

odnoszące się do przytoczonych w kasacji jej podstaw i ich usprawiedliwienia.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, na podstawie powołanego

wyżej art. 39311 oraz art. 39319 w związku z art. 396 § 2 k.p.c., orzekł jak w

sentencji wyroku.