III SK 57/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 57/10

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa V. H. Poland Spółki Akcyjnej

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o nałożenie kary pieniężnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 19 maja 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie

z dnia 12 maja 2010 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 270

(dwieście siedemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 maja 2010 r., na skutek

apelacji V. H. Poland S.A. (powód) od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z

dnia 31 sierpnia 2009 r., w sprawie przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji

Energetyki (Prezes Urzędu), o nałożenie kary pieniężnej, zmienił zaskarżony wyrok

w ten sposób, że za działanie wymienione w pkt 1 zaskarżonego orzeczenia

odstąpił od wymierzenia kary na podstawie art. 56 ust. 6a Prawa energetycznego,

dodanego przez art. 1 pkt 38 lit. e) ustawy z dnia 8 stycznia 2010 r., o zmianie

ustawy – Prawo energetyczne oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 21,

poz. 104, dalej jako ustawa zmieniająca) w związku z art. 20 ustawy zmieniającej.

Prezes Urzędu zaskarżył powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Prezes Urzędu podnosi, że

w sprawie występują istotne zagadnienia prawne. Pierwszym z nich jest kwestia

wykładni przepisu art. 20 ustawy zmieniającej, w zakresie dotyczącym użytego w

tym przepisie pojęcia „sprawy”. Zagadnienie to sprowadza się do pytania, czy

zawarta w tym przepisie norma intertemporalna ma zastosowanie jedynie do spraw

administracyjnych, czy ma również zastosowanie do spraw sądowych, które w dniu

11 marca 2010 r. toczyły się na skutek złożenia odwołania od decyzji Prezesa

Urzędu. Drugim zidentyfikowanym przez Prezesa Urzędu zagadnieniem prawnym

jest kwestia, czy art. 56 ust. 6austawy Prawo energetyczne, który wszedł w życie w

dniu 11 marca 2010 r. może mieć zastosowanie w sprawie wszczętej wskutek

odwołania od decyzji Prezesa Urzędu wydanej przed tą datą, a nie zakończonej

prawomocnym wyrokiem przed 11 marca 2010 r. Uzasadniając potrzebę

rozstrzygnięcia powyższych zagadnień, Prezes Urzędu podnosi, że są to

zagadnienia

nowe,

do

których

nie

odniosło

się

jeszcze

dotychczasowe

orzecznictwo Sądu Najwyższego oraz literatura przedmiotu, zaś przed sądami

niższych instancji zawisło szereg spraw odnoszących się do kwestii unormowanych

przez przepisy ustawy zmieniającej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezesa Urzędu, powód wniósł o nie

przyjęcie jej do rozpoznania, z uwagi na jednoznaczne brzmienia art. 20 ustawy

zmieniającej.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem

merytorycznego rozpoznania.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w

oparciu o przesłankę przyjęcia skargi z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. powinno zawierać

jurydyczną argumentację wykazującą, że w sprawie rzeczywiście występuje istotne

zagadnienie prawne. Powołanie się na przepisy prawa, sformułowanie problemu,

przedstawienie

samego

stanowiska

wnoszącego

skargę

kasacyjną

bez

odpowiedniego wywodu ilustrującego znaczenie problemu, spektrum możliwych

jego

rozstrzygnięć

i

konsekwencji

wyboru

określonego

rozwiązania,

z

uwzględnieniem dotychczasowego orzecznictwa lub poglądów doktryny, powoduje,

że na etapie przedsądu nie jest możliwe stwierdzenie występowanie w sprawie

zagadnienia wymagającego wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy. Sformułowanie

zagadnienia prawnego powinno zawierać wywód zbliżony do tego, jaki jest przyjęty

przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie

art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK

75/06, niepublikowane). Tymczasem w skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie

zawiera wywodu odpowiadającego powyższym wymogom.

Jak się wydaje, podstawy dla przyjęcia skargi do rozpoznania, Prezes

Urzędu dopatruje się przede wszystkim w braku orzecznictwa Sądu Najwyższego

dotyczącego

art.

ustawy

zmieniającej.

Tymczasem

problemy

analogiczne

przedstawionego

w niniejszej

sprawie

już

były

prawne

przedmiotem

wypowiedzi Sądu Najwyższego w sprawach z zakresu ochrony konkurencji (zob.

postanowienie SN z 18 września 2003, sygn. akt I CKN 534/01; wyrok SN z 10

lipca 2003 r., sygn. akt I CKN 533/01; wyrok SN z 2 października 2008 r., sygn. akt

III SK 3/2008). Bez rozwiniętego wywodu, uwzględniającego dotychczasowy

dorobek orzecznictwa i doktryny w zakresie postępowań w sprawach z zakresu

regulacji, oraz analogicznych do nich pod względem procesowym spraw ochrony

konkurencji, a także odpowiedniej argumentacji prezentującej spektrum możliwości

rozstrzygnięcia

omawianego

zagadnienia,

jego

wpływ

na

praktykę

oraz

wyjaśniającej rzeczywiste intencje ustawodawcy w nadaniu art. 20 ustawy

zmieniającej przyjętego brzmienia, Sąd Najwyższy w obecnym składzie nie widzi

potrzeby ewentualnego odstąpienia od poglądu przyjętego w dotychczasowym

orzecznictwie, zgodnie z którym pod pojęciem postępowań wszczętych a nie

zakończonych należy rozumieć nie tylko postępowania administracyjne przed

Prezesem Urzędu, ale także postępowanie sądowe.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji

postanowienia.