III SK 56/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 56/16 POSTANOWIENIE Dnia 23 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa A. sp. z o.o. w B.‎przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów‎z udziałem zainteresowanej MPO sp. z o.o. w B.‎o zawarcie porozumienia ograniczającego konkurencję,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 maja 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt VI ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 8 czerwca 2016 r., VI ACa (…) Sąd Apelacyjny w (…) zmienił wyrok Sądu Okręgowego w W. - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 19 lutego 2015 r., XVII AmA (…), uchylający decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Prezes Urzędu) z 31 grudnia 2012 r., RLU nr (…), w ten sposób, że oddalił odwołania Przedsiębiorstwa „A.” Sp. z o.o. w B. (A.) oraz MPO Sp. z o.o. w B. (MPO) i obciążył oba przedsiębiorstwa kosztami postępowania za pierwszą i drugą instancję, nakazując także pobranie od nich nieuiszczonej opłaty od apelacji.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł powód - A., zaskarżając go w całości.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłankach z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., z uwagi na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, które powód sprowadza do pytania: czy zawarcie umowy konsorcjum, której celem jest wspólne złożenie jednej oferty w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego może stanowić wskazane w art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2007 r.

Nr 50, poz. 331 ze zm., dalej jako uokik) porozumienie ograniczające konkurencję?W odpowiedzi na skargę kasacyjną powoda Prezes Urzędu wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Z utrwalonego i wielokrotnie powoływanego, także w sprawach z zakresu ochrony konkurencji, orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że w razie powołania tej przesłanki przedsądu, jaką jest występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, obowiązkiem skarżącego jest wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie problemu w sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany jest przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. Sformułowane zagadnienie powinno zatem odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego lub też będzie miało znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia podobnych spraw w przyszłości (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 28 maja 2015 r., III SK 5/15, LEX nr 1747850).Zagadnienie prawne sformułowane przez powoda jest niekompatybilne ze sporządzonym dla tego zagadnienia uzasadnieniem.

Samo bowiem zagadnienie odnosi się do sytuacji abstrakcyjnej, zaś jego uzasadnienie zmierza do wykazania, że w sytuacji faktycznej, która miała miejsce w tej konkretnej sprawie nie doszło do naruszenia reguł konkurencji. Nie można zatem przyjąć, iż przesłanka przedsądu została spełniona. Co więcej, Sąd Najwyższy w zupełności podziela stanowisko przyjęte przez Sąd Apelacyjny i wyjątkowo obszernie uargumentowane, że w okolicznościach faktycznych sprawy doszło do zawarcia porozumienia ograniczającego konkurencję.Odnosząc się natomiast do podniesionej we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., Sąd Najwyższy stwierdza, że skarżący nieprawidłowo powołuje ten przepis w kontekście występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego.

Przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. stanowi bowiem oddzielną przesłankę przedsądu niż wymienione w pkt 1 tego przepisu występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. r.g.