III SK 55/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 55/12

POSTANOWIENIE

Dnia 5 czerwca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło

w sprawie z powództwa P.T. C. Spółki Akcyjnej w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

z udziałem zainteresowanej "C." Spółki Akcyjnej w likwidacji

o zmianę umowy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 5 czerwca 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 26 kwietnia 2012 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na

rzecz P. T. C. S.A. w W. kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt)

złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w

postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012 r., oddalił apelację

Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej od wyroku Sądu Okręgowego w W. z

dnia 1 września 2011 r., w sprawie z odwołania P. T. C. S.A. od decyzji Prezesa

Urzędu z dnia 13 lipca 2009 r.

Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w

całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: 1/ art. 233 § 1 k.p.c. przez

błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, błędne ustalenie stanu

faktycznego i przyjęcie, że uchylenie decyzji MTR 2008 po wydaniu zaskarżonej

decyzji, a nawet po utracie przez nią mocy obowiązującej miało skutek ex tunc oraz

2/ art. 233 § 1 k.p.c. i art. 16 k.p.a., art. 110 k.p.a. oraz 145 § 1 pkt 8 k.p.a. przez

uznanie, że prawomocne usunięcie z obrotu prawnego decyzji MTR 2008

skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Prezes Urzędu

powołał się na występowanie w sprawie dwóch zagadnień prawnych. Jako

pierwsze zagadnienie prawne, skarżący wskazał potrzebę wyjaśnienia, czy

wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej wydanej przez Prezesa

Urzędu na skutek prawomocnego wyroku sądu następuje ze skutkiem ex tunc, czy

ex nunc. Natomiast drugie zagadnienie prawne sprowadza się do pytania, czy

wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej (decyzja I) skutkuje

równocześnie koniecznością uchyleni przez Sąd decyzji (decyzja II) wydanej w

oparcie o decyzję I, która w momencie wydawania decyzji II pozostawał w obrocie

prawnym i była wykonalna.

Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezesa Urzędu wniósł o wydanie

postanowienia o odmowie przyjęcie jej do rozpoznania argumentując, że skarga nie

ujawnia występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Powód wniósł

także

o

zasądzenie

kosztów postępowania,

w tym

kosztów

zastępstwa

procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem

jej merytorycznego rozpoznania.

Na wstępie warto podkreślić, iż Sąd Najwyższy, jako sąd kasacyjny, nie jest

sądem powszechnym zwykłej, trzeciej instancji, zaś skarga kasacyjna (podobnie

jak uprzednio kasacja) nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego

rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, a to z

uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu

publicznego. Zgodnie z takim modelem skargi kasacyjnej jej rozpoznanie następuje

tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 398 9 § 1 k.p.c., tj. wówczas,

gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, bądź istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, czy też zachodzi nieważność postępowania

lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W konsekwencji tegoż w

art. 3984 § 2 k.p.c. wśród istotnych wymagań skargi kasacyjnej ustawodawca

wymienił obowiązek złożenia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego

uzasadnienie. Wymóg ten wiąże się z tzw. przedsądem, polegającym m.in. na

możliwości odmowy przez Sąd Najwyższy przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.), a jego spełnienie powinno przybrać postać

wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wykaże, jakie występujące

w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadnieniu, dlaczego odpowiadają one

ustawowemu katalogowi przesłanek. Ustawodawca nieprzypadkowo, konstruując

wymagania skargi kasacyjnej, wyodrębnił w oddzielnych przepisach art. 398 4 k.p.c.

obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (§ 1) i obowiązek

przedstawienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienia

(§ 2). Chodzi zatem o dwa odrębne, kreatywne elementy skargi kasacyjnej, które

spełniają określone cele i podlegają ocenie Sądu Najwyższego, na różnych etapach

postępowania kasacyjnego. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego

uzasadnienie podlegają analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone

podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do

rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania. Oba te elementy muszą

być więc przez skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione,

a dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do

podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, bo choć dla obu tych przesłanek

argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko

wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie

analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Skarga kasacyjna powinna

być tak zredagowana i skonstruowana, aby Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać

w uzasadnieniu jej podstaw pozostałych elementów konstrukcyjnych skargi, ani tym

bardziej się ich domyślać. Skarga kasacyjna jest wszak szczególnym środkiem

zaskarżenia, realizującym przede wszystkim interes publiczny, polegający na

usuwaniu

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów

powszechnych

oraz

na

wspomaganiu rozwoju prawa, zatem uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do

rozpoznania powinno koncentrować się na wykazaniu, iż takie okoliczności w

sprawie zachodzą (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r.,

II UK 246/07, LEX nr 449007, z dnia 10 marca 2008 r., III UK 4/8, LEX nr 459291, z

dnia 9 czerwca 2008 r., II UK38/08, LEX nr 404134 i z dnia 19 czerwca 2008 r.,

II UZ 18/08, LEX nr 406392).

Z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego w sprawach z zakresu

regulacji telekomunikacji dotyczącego wymogów, jakim powinno odpowiadać

istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wynika, że

podstawowym wymaganiem jest sformułowanie problemu prawnego w oparciu o

konkretny przepisy (przepisy) prawa, na których dane zagadnienie może powstać

(postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2011 r., III SK 25/11; z

dnia 11 kwietnia 2012 r., III SK 41/11; z dnia 6 marca 2013 r., III SK 32/12; z dnia

20 marca 2013 r., III SK 35/12; z dnia 12 kwietnia 2013 r., III SK 47/12; z dnia 12

kwietnia 2013 r., III SK 49/12). Tymczasem oba podniesione we wniosku o

przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu zagadnienia prawne

nie zawierają w swej treści żadnego przepisu prawa. Argumentów za istnieniem

wskazanej przesłanki przesądu należałoby zatem poszukiwać w innych elementach

konstrukcyjnych tego środa zaskarżenia, co nie jest zadaniem Sądu Najwyższego

na etapie badania zasadności wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania.

Stwierdzając, że nie zachodzą przyczyny przyjęcia skargi, określone w

art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił zgodnie z art. 398 9 § 2 k.p.c.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało z kolei oparte na

podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz § 13 ust. 4 pkt 2 w związku z § 18 ust. 2 pkt 3

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze

zm.).