III SK 54/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 54/10

POSTANOWIENIE

Dnia 11 maja 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z odwołania A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością od decyzji

Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

o naruszenie zbiorowych interesów konsumentów,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 11 maja 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie

z dnia 27 maja 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 maja 2010 r., oddalił

apelację A. Sp. z o.o. (powód) od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 4

września 2009 r., w sprawie z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów z dnia 22 lutego 2008 r.

Powód zaskarżył powyższy wyrok w całości skarga kasacyjną. Wnosząc o

przyjęcie jej do rozpoznania powód podnosi, że w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne, a mianowicie, „Czy przepis art. 2 ust. 3 ustawy z 2 marca

2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za

szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz.U. Nr 22, poz. 271, ze zm.)

wyłącza inne niż umowne źródła zobowiązania konsumenta wobec swojego

kontrahenta?”, a w przypadku negatywnej odpowiedzi na to pytanie, „czy w

wypadku odstąpienia od umowy kontrahent konsumenta może dochodzić

wyrównania wartości swojego świadczenia na podstawie przepisów o zwrocie

bezpodstawnego wzbogacenia?”. Ponadto powód argumentuje, że zachodzi

potrzeba dokonania wykładni przepisów budzących wątpliwości, to jest art. 5 ust. 1

ustawy o ochronie niektórych praw konsumentów, w szczególności czy użyty w

hipotezie tej normy zwrot „możliwość zapoznania” oznacza „faktyczne zapoznanie”,

a także zachodzi nieważność postępowania, ponieważ powód został pozbawiony

realnej możliwości ochrony swoich praw, gdyż istotne wnioski dowodowe zostały

pominięte milczeniem Sądu I instancji.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Z wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej powoda do rozpoznania wynika, że

został oparty on na podstawach wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-3 k.p.c.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w

oparciu o przesłankę przyjęcia skargi z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. powinno zawierać

jurydyczną argumentację wykazującą, że w sprawie rzeczywiście występuje istotne

zagadnienie prawne. Powołanie się na przepisy prawa, sformułowanie problemu,

przedstawienie

samego

stanowiska

wnoszącego

skargę

kasacyjną

bez

odpowiedniego wywodu ilustrującego znaczenie problemu, spektrum możliwych

jego

rozstrzygnięć

i

konsekwencji

wyboru

określonego

rozwiązania,

z

uwzględnieniem dotychczasowego orzecznictwa lub poglądów doktryny, powoduje,

że na etapie przedsądu nie jest możliwe stwierdzenie występowanie w sprawie

zagadnienia wymagającego wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy. Sformułowanie

zagadnienia prawnego powinno zawierać wywód zbliżony do tego, jaki jest przyjęty

przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie

art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK

75/06, niepublikowane). Sformułowane zagadnienie powinno odwoływać się w

sposób

generalny i

abstrakcyjny

do

treści

przepisu,

który

nie

podlega

jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się

do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą Sądu Najwyższego, jako

najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest działanie w

interesie indywidualnym, lecz powszechnym, przez ochronę obowiązującego

porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie praktyki

stosowania prawa (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ

178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147). Tymczasem w zakresie dotyczącym

przesłanki z

art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., skarga kasacyjna powoda nie zawiera

wywodu odpowiadającego powyższym wymogom.

Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na potrzebę wykładni przepisów prawa,

to jest przesłance z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., wymaga od skarżącego określenia,

które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym

polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności

występujących w orzecznictwie sądów (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11

stycznia 2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn SN 2002 nr 7, s. 10). Tymczasem w

skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie ujawniono poważnych

wątpliwości związanych z wykładnią wskazanych przepisów. Powód ograniczył się

w tym przedmiocie do zaprzeczenia ocenie interpretacyjnej Sądu drugiej instancji

zawartej w uzasadnieniu podstawy prawnej wyroku.

Z kolei powołanie się na przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania z art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaga wskazania takich uchybień

procesowych Sądu lub strony przeciwnej, które spowodowały, że wnoszący skargę

nie mógł brać i nie brał udziału w postępowaniu lub jego istotnej części. Takim

uchybieniem niewątpliwie nie jest, powołane w skardze kasacyjnej bez bliższego

wyjaśnienia, pominięcie wniosków dowodowych powoda.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji

postanowienia.