III SK 53/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 53/15 POSTANOWIENIE Dnia 10 sierpnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z powództwa T. sp. z o.o. w K. ‎przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki‎o wymierzenie kary pieniężnej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 10 sierpnia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 11 maja 2015 r., sygn. akt VI ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 11 maja 2015 r., VI ACa (…) Sąd Apelacyjny w (…) oddalił apelację Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (Prezes URE) wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w W. - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 20 stycznia 2014 r., XVII AmE (…) uwzględniającego odwołanie T. sp. z o.o. z siedzibą w K. (powód) i uchylającego decyzję Prezesa URE z 30 sierpnia 2012 r., nr (…) – (…) (dalej jako decyzja), wymierzającą powodowi karę pieniężną w związku z niewypełnieniem przez niego obowiązków, o których mowa w art. 49a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (jednolity tekst:

Dz.U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm., dalej jako Prawo energetyczne).W uzasadnieniu wyroku Sąd Apelacyjny stwierdził, że w spornym okresie przedsiębiorstwa wytwarzające energię elektryczną w kogeneracji były zwolnione z obowiązku wynikającego z art. 49a ust. 1 i 2 Prawa energetycznego. Zwolnienie to nie było uzależnione od stopnia sprawności procesu kogeneracji. Powód w tym czasie wytwarzał energię elektryczną w kogeneracji, o czym świadczą decyzje wydawane przez Prezesa URE, udzielające powodowi koncesji na prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej na wytwarzaniu energii elektrycznej przy użyciu trzech turbin parowych upustowo - kondensacyjnych, każdej o mocy 25 MW oraz przy użyciu turbiny parowej przeciwprężnej o mocy 50 MW, wytwarzającej energię elektryczną w kogeneracji, wykorzystujących w procesie spalania paliwa: węgiel kamienny, gaz wielkopiecowy, gaz koksowniczy i gaz konwertorowy.

Nałożenie na powoda kary pieniężnej w tych okolicznościach było więc nieuzasadnione.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł Prezes URE, zaskarżając go w całości. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance wystąpienia w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, które w istocie sprowadza się do pytania: „czy zwolnienie od obowiązku publicznej sprzedaży energii elektrycznej, o którym mowa w art. 49a ust. 5 pkt 3 Prawa energetycznego ma charakter przedmiotowy czy podmiotowy, a zatem czy w świetle brzmienia tego przepisu energia elektryczna wytworzona w kogeneracji obejmuje jedynie energię elektryczną wytworzoną w tym samym ciągu technologicznym z ciepłem, tj. czy każdej jednostce energii elektrycznej musi być przypisana jednostka ciepła, czy też wystarczy, że w jednostce została wytworzona dowolna ilość ciepła, aby całą ilość energii elektrycznej można uznać za wytworzoną w kogeneracji?”W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezesa URE powód wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Sformułowane przez Prezesa URE zagadnienie prawne skargi kasacyjnej nie zostało uznane przez Sąd Najwyższy za istotne zagadnienie prawne sprawy. Z wiążących dla Sądu Najwyższego ustaleń faktycznych postępowania sądowego oraz oceny dowodów wynika, że zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego w (…) opiera się - w części dotyczącej problemu prawnego objętego zagadnieniem prawnym - na treści decyzji koncesyjnej adresowanej do powoda i jej ocenie dokonanej przez Sądy obu instancji. Z przeprowadzonych na tej podstawie ustaleń wynikało, że cała energii elektryczna wytworzona przez powoda była wytwarzana w kogeneracji. Powoduje to, że problem prawny skargi kasacyjnej Prezesa URE rozmija się z ustaleniami faktycznymi leżącymi u podstaw zastosowania przez Sąd drugiej instancji przepisów prawa materialnego.Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.