III SK 52/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 52/12

POSTANOWIENIE

Dnia 28 maja 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z powództwa Polkomtel Spółki Akcyjnej w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

z udziałem zainteresowanej Telekomunikacji Polskiej Spółki Akcyjnej w W.

o ustalenie warunków współpracy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 28 maja 2013 r.,

na skutek skarg kasacyjnych strony pozwanej i zainteresowanej od wyroku Sądu

Apelacyjnego

z dnia 24 kwietnia 2012 r.,

1.odmawia przyjęcia obu skarg kasacyjnych do rozpoznania,

2. zasądza od pozwanego i zainteresowanej na rzecz powoda

kwoty po 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem kosztów

zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2012 r., oddalił apelacje

Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes Urzędu) oraz Telekomunikacji

Polskiej S.A. (zainteresowany) wniesione od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia

22 września 2011 r., w sprawie z odwołania Polkomtel S.A. (powód) od decyzji

Prezesa Urzędu z dnia 6 maja 2009 r. Decyzją tą Prezes Urzędu, po rozpatrzeniu

wniosku zainteresowanego o wydanie decyzji w sprawie określenia warunków

współpracy oraz zasad rozliczeń w zakresie świadczenia usługi dostępu w sieci

ruchomej powoda na numery sieci inteligentnej zainteresowanego, ustalił warunki

współpracy i zasady rozliczeń z tytułu dostępu użytkowników sieci powoda do usług

sieci inteligentnej realizowanych za pośrednictwem sieci zainteresowanego.

Oddalając obie apelacje, Sąd drugiej instancji nie podzielił zarzutu

naruszenia art. 79 Prawa telekomunikacyjnego przez błędną wykładnię i uznanie,

że w przypadku wydania zaskarżonej decyzji nie istniała techniczna i ekonomiczna

wykonalność realizacji połączenia oraz przez przyjęcie, że ciężar wykazania

technicznej i ekonomicznej wykonalności możliwości zrealizowania połączenia do

numeru niegeograficznego na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej obciąża Prezesa

Urzędu. Obowiązek wynikający z art. 79 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego ma

charakter warunkowy, to jest wiąże operatora publicznej sieci telefonicznej, gdy

„jest to technicznie i ekonomiczni wykonalne”. Techniczna i ekonomiczna

wykonalność realizowania przez operatora publicznej sieci telefonicznej połączenia

do numeru niegeograficznego winna być przedmiotem badań i ustaleń w toku

postępowania administracyjnego, toczącego się przed Prezesem Urzędu na

podstawie art. 27 i 28 Prawa telekomunikacyjnego. W decyzji wydawanej w trybie

art. 28 Prawa telekomunikacyjnego Prezes Urzędu zobowiązany jest wykazać

istnienie przesłanek, o których mowa w art. 79 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego.

Prezes Urzędu przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie przeprowadził zaś

postępowania sprawdzającego, czy istnieje techniczna i ekonomiczna możliwość

realizacji połączeń do numerów niegeograficznych.

Sąd Apelacyjny nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 28 ust. 1 pkt 1-8

oraz art. 27 ust. 1 i 2 w związku z art. 79 ust. 1 i 2 Prawa telekomunikacyjnego.

Prezes Urzędu ustalając wysokość stawki należnej zainteresowanemu za

zakończenie połączenia w jego sieci na numerację 0700, 0701, 0703, 0704 nie

wykazał w żaden sposób, dlaczego zastosował podział środków uzyskanych z

tytułu świadczonej usługi w proporcji 20% do 80%. Podanie w motywach

zaskarżonej decyzji, że Prezes Urzędu rozważył inne warianty podziału niż

proporcja „80:20” i wskazanie, że aby powód mógł pokryć koszt rozpoczęcia

połączenia w swojej sieci musiałby otrzymywać 70% przychodu uzyskiwanego od

użytkownika końcowego w przypadku numeracji 0700, 0701 oraz 0703 oraz 40% w

przypadku połączeń na numery 0704, w żaden sposób nie wyjaśnia, dlaczego

proporcje „80:20” uznano za adekwatne.

Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w

całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: 1) art. 328 § 2 k.p.c. w

związku z art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 382 k.p.c. w związku z art. 378 § 1 k.p.c. i art.

386 § 4 k.p.c.; 2) art. 27 ust. 2a i 2b Prawa telekomunikacyjnego w brzmieniu po

dniu 6 lipca 2009 r. poprzez zastosowanie tych przepisów, gdy z art. 13 ust. 1

ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy Prawo telekomunikacyjne

(Dz.U. nr 85, poz. 716, dalej jako ustawa z dnia 24 kwietnia 2009 r.) wynika, że do

spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy

stosuje się przepisy dotychczasowe; 3) art. 79 ust. 1 i 2 oraz art. 2 pkt 23 i art. 2 pkt

26 Prawa telekomunikacyjnego w związku z art. 28 dyrektywy 2002/22 poprzez

błędną wykładnię i uznanie, że w przypadku wydania zaskarżonej decyzji nie

istniała techniczna i ekonomiczna wykonalność realizacji połączenia do numeru

niegeograficznego na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej bez ustalenia, czy

wydano decyzję

w przedmiocie zawieszenia lub ograniczenia obowiązku

wskazanego w art. 79 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego; 4) art. 79 ust. 1 i 2 Prawa

telekomunikacyjnego w związku z art. 6 k.c. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie,

że ciężar wykazania technicznej i ekonomicznej wykonalności możliwości

zrealizowania obowiązku spoczywa na Prezesie Urzędu oraz art. 27 ust. 4 Prawa

telekomunikacyjnego w związku z art. 20 ust. 1 dyrektywy 2002/21 poprzez błędną

wykładnię i uznanie, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym spraw

spornych przedsiębiorcy telekomunikacyjni nie mają obowiązku dostarczać

dokumentów

niezbędnych

do

wydania

wniosku,

mimo

wezwania

organu

regulacyjnego.

Prezes Urzędu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i

przekazanie

sprawy

Sądowi

Apelacyjnemu

do

ponownego

rozpoznania,

ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu Okręgowego i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Prezes Urzędu

powołał się na jej oczywistą zasadność, istnienie zagadnienia prawnego oraz

potrzebę wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości.

Oczywistej zasadności skargi kasacyjnej Prezes Urzędu upatruje w

naruszeniu zasady niedziałania prawa wstecz i zastosowaniu przez Sąd Apelacyjny

przepisów prawa materialnego, to jest art. 27 ust. 2a i 2b i art. 28 ust. 1 pkt 2a

Prawa telekomunikacyjnego w brzmieniu nieobowiązującym w chwili wydania

zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24

kwietnia 2009 r. do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w

życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Jako istotne zagadnienie prawne Prezes Urzędu wskazał z kolei potrzebę

wyjaśnienia, czy wydanie decyzji w sprawie spornej w rozumieniu art. 206 ust. 2

Prawa telekomunikacyjnego na podstawie art. 28 ust. 1 pkt 1-8 Prawa

telekomunikacyjnego w związku z art. 79 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego

powinno zostać poprzedzone procedurą analizy rynku wskazaną w art. 21 i art. 22

ust. 1 pkt 1-4 i 22 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego, czy też dopuszczalne jest

wydanie decyzji nakazującej połączenie sieci lub interoperacyjność usług bez

potrzeby przeprowadzenia analizy rynku, to jest w trybie wydania decyzji

administracyjnej w brzmieniu art. 28 ust. 1 pkt 1-8 Prawa telekomunikacyjnego.

Powołując się na potrzebę wykładni przepisów prawa budzących poważne

wątpliwości Prezes Urzędu powołał się natomiast na art. 79 ust. 1 i 2 Prawa

telekomunikacyjnego oraz art. 28 ust. 1 pkt 1-8 Prawa telekomunikacyjnego w

związku z art. 28 dyrektywy 2002/22 oraz art. 5 ust. 1-4 dyrektywy 2002/19 i

wskazał na potrzebę wyjaśnienie, czy przedsiębiorca telekomunikacyjny będący

operatorem publicznej sieci telefonicznej wnoszący odwołanie od decyzji organu

regulacyjnego w sprawie spornej, a dotyczącej zapewnienia połączenia sieci w

zakresie dostępu do numerów niegeograficznych może podnosić zarzut braku

ekonomicznej i technicznej możliwości zapewnienia użytkownikom końcowym

swojej sieci oraz użytkownikom końcowym z innych państw członkowskich

zrealizowania

połączenia

do

numeru

niegeograficznego

na

terytorium

Rzeczpospolitej Polskiej, w sytuacji gdy nie złożył wniosku do Prezesa Urzędu o

wydanie decyzji w sprawie zawieszenia lub ograniczenia na czas określony

obowiązku wskazanego w art. 79 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego.

Zainteresowany zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w całości i wniósł o

jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego

rozpoznania, ewentualnie o zmianę orzeczenia co do istoty sprawy poprzez

oddalenie w całości odwołania powoda oraz o zasądzenie kosztów postępowania,

w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zainteresowany zarzucił zaskarżonemu

wyrokowi naruszenie: 1) art. 79 Prawa telekomunikacyjnego, poprzez błędną

wykładnię i uznanie, że Prezes Urzędu przed wydaniem zaskarżonej decyzji miał

obowiązek przeprowadzenia postępowania sprawdzającego, czy istnieje techniczna

i ekonomiczna możliwość realizacji połączeń, których dotyczy decyzja; 2) art. 27 i

28 w związku z art. 79 Prawa telekomunikacyjnego, poprzez uznanie, że

techniczna i ekonomiczna wykonalność winna być przedmiotem badań i ustaleń w

toku postępowania administracyjnego toczącego się przed Prezesem Urzędu;

3) art. 381 k.p.c., poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji naruszenie art. 382

k.p.c., poprzez niezastosowanie, to jest poprzez pominięcie wniosku dowodowego

zawartego w apelacji zainteresowanego.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, zainteresowany

powołał się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz

potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, w postaci

pytania: „czy w świetle wykładni przepisu art. 79 Prawa telekomunikacyjnego

realizacja obowiązku zapewnienia użytkownikom końcowym swojej sieci oraz

użytkownikom końcowym z innych państw członkowskich możliwości, w przypadku

gdy jest to technicznie i ekonomicznie wykonalne, zrealizowania połączenia do

numeru niegeograficznego na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, z wyjątkiem

przypadków, gdy wywołany abonent ograniczył połączenia przychodzące do

użytkowników

końcowych

zlokalizowanych

w

poszczególnych

obszarach

geograficznych ogranicza się jedynie do zrealizowania połączenia do numeru

niegeograficznego znajdującego się w zasobach numeracyjnych danego operatora

publicznej sieci telefonicznej, czy też również do numeru niegeograficznego

znajdującego się w zasobach numeracyjnych innego operatora publicznej sieci

telefonicznej z siedzibą na terytorium Rzeczpospolitej”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikuje się do przyjęcia celem jej

merytorycznego rozpoznania.

W

pierwszej

kolejności

Sąd

Najwyższy

stwierdza,

że

pomimo

nieuprawnionego powołania przez Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu zaskarżonego

wyroku przepisów art. 27 ust. 2a i 2b oraz art. 28 ust. 1 pkt 2a Prawa

telekomunikacyjnego w brzmieniu nadanym tym przepisom przez ustawę z dnia 24

kwietnia 2009 r., skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie jest z tego powodu

oczywiście uzasadniona. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie ujawniła

bowiem, aby owe przepisy stanowiły rzeczywistą podstawę prawną rozstrzygnięcia

sprawy, a w szczególności zaś podstawę oddalenia zarzutu apelacyjnego

dotyczącego art. 28 ust. 1 pkt 1-8 i art. 27 ust. 1 i 2 w związku z art. 79 Prawa

telekomunikacyjnego. Sąd Apelacyjny poprzestał jedynie na przywołaniu in extenso

treści art. 27 ust. 2a i 2b oraz art. 28 ust. 1 pkt 2a Prawa telekomunikacyjnego. Z

przywołania tego nie wynikły zaś dla rozstrzygnięcia sprawy żadne konsekwencje.

Przepisy te nie zostały poddane przez Sąd Apelacyjny wykładni, ani nie znalazły

zastosowania przy rozpoznawaniu zarzutu obejmującego art. 28 ust. 1 pkt 1-8 i art.

27 ust. 1 i 2 w związku z art. 79 Prawa telekomunikacyjnego.

Z kolei podniesione przez Prezesa Urzędu zagadnienie prawne, wskazujące

na potrzebę wyjaśnienia, czy wydanie decyzji w sprawie spornej w rozumieniu art.

206 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego na podstawie art. 28 ust. 1 pkt 1-8 w

związku z art. 79 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego powinno zostać poprzedzone

procedurą analizy rynku wskazaną w art. 21 i art. 22 ust. 1 pkt 1-4 i 22 ust. 2 Prawa

telekomunikacyjnego, choć odpowiednio sformułowane i uzasadnione w sposób

odpowiadający wymogom wynikającym z orzecznictwa Sądu Najwyższego

dotyczącego art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego

sprawy ze względu na wyznaczony przez Prezesa Urzędu zakres jej rozpoznania

przez Sąd Najwyższy. Zgodnie z dyspozycją art. 398 13 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy

jest związany podstawami skargi kasacyjnej. Na podstawę skargi wniesionej w

niniejszej sprawie składają się zaś w zakresie prawa materialnego przepisy art. 27

ust. 2a i 2b oraz art. 28 ust. 1 pkt 2a Prawa telekomunikacyjnego, art. 79 ust. 1 i 2

oraz art. 2 pkt 23 i 26 Prawa telekomunikacyjnego oraz art. art. 6 k.c. Natomiast

sformułowane przez Prezesa Urzędu zagadnienie prawne odnosi się do przepisów

art. 28 ust. 1 pkt 1-8 oraz art. 21 i art. 22 ust. 1 pkt 1-4 i 22 ust. 2 Prawa

telekomunikacyjnego, które to przepisy nie zostały powołane w podstawach skargi

kasacyjnej. W konsekwencji, rozpoznając skargę kasacyjną Prezesa Urzędu, Sąd

Najwyższy nie mógłby rozstrzygnąć problemu prawnego, sformułowanego w

oparciu o te przepisy Prawa telekomunikacyjnego. To z kolei oznacza, że nie ma

podstaw do przyjęcia skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu ze względu na

występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego.

Brak również podstaw do uznania, że zachodzi potrzeba wykładni przepisów

prawa budzących poważne wątpliwości (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Przedstawione

przez Prezesa Urzędu doktrynalne wątpliwości interpretacyjne dotyczące wykładni

art. 79 Prawa telekomunikacyjnego nie pozostają w związku z podstawami wyroku

Sądu Apelacyjnego. Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika, że zarzut

naruszenia art. 79 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego oddalono ze względu na

niewykazanie przesłanek, o których mowa w tym przepisie. Sąd Najwyższy

podziela w tym zakresie stanowisko Sądu drugiej instancji, zgodnie z którym skoro

przepis art. 79 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego nakłada na operatora publicznej

sieci telefonicznej określony obowiązek „w przypadku gdy jest to technicznie i

ekonomicznie wykonalne”, to nieuprawnione jest traktowanie faktu niewydania

decyzji z art. 79 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego jako przesłanki przesądzającej o

aktualizacji obowiązku z art. 79 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. Odpowiedź na

pytanie, czy przedsiębiorca telekomunikacyjny, o którym mowa w art. 79 ust. 1

Prawa telekomunikacyjnego może podnosić zarzut braku ekonomicznej i

technicznej

możliwości

zapewnienia

realizacji

połączeń

do

numeru

niegeograficznego, w sytuacji gdy nie złożył wniosku do Prezesa Urzędu o wydanie

decyzji na podstawie art. 79 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego, jest zaś oczywista

w świetle wykładni językowej, a także wykładni uwzględniającej unormowanie

wynikające z art. 28 dyrektywy o usłudze powszechnej.

Skarga kasacyjna zainteresowanego także nie kwalifikuje się do przyjęcia

celem jej merytorycznego rozpoznania z następujących powodów.

Po pierwsze, wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania został wadliwie

skonstruowany. Wadliwość ta polega na wskazaniu jednego problemu prawnego,

dotyczącego art. 79 Prawa telekomunikacyjnego (zawartego w jednym pytaniu), i

przyporządkowaniu tego problemu do dwóch autonomicznych przesłanek tzw.

przedsądu, jakimi są występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego

(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) oraz potrzeba wykładni przepisów prawa budzących

poważne

wątpliwości

interpretacyjne

lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Tymczasem nie można mówić o

występowaniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego i równocześnie –

wykorzystując ten sam przepis prawa oraz problem prawny – powoływać się na

występowanie wątpliwości oraz rozbieżności interpretacyjnych w orzecznictwie

sądowym rodzących potrzebę dokonania wykładni przepisu (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 2013 r., III SK 39/12).

Po drugie, sformułowany we wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi

kasacyjnej zainteresowanego problem prawny oderwany jest od zapatrywań

prawnych leżących u podstaw zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2012 r., III SK 8/12). Jak

wynika z uzasadnienia przedmiotowego wniosku, problem ten zainteresowany

wywodzi z argumentacji powoda zawartej w odwołaniu od decyzji Prezesa Urzędu,

a nie z wykładni art. 79 Prawa telekomunikacyjnego dokonanej przez Sąd

Apelacyjny. Wyrok Sądu drugiej instancji opiera się bowiem, w odniesieniu do tego

przepisu, na założeniu, zgodnie z którym Prezes Urzędu wydając decyzję

zaskarżoną w niniejszej sprawie nie ustalił, że zmaterializowały się przesłanki

obowiązku wynikającego z art. 79 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. Problem, czy

obowiązek zapewnienia użytkownikom końcowym własnej sieci połączeń na

numery niegeograficzne wiąże operatora publicznej sieci telefonicznej tylko w

odniesieniu do numerów niegeograficznych znajdujących się w zasobach

numeracyjnych tego operatora, czy także w zasobach numeracyjnych innych

operatorów, nie pozostaje więc w żadnym związku z poglądami wyrażonymi przez

Sąd drugiej instancji w niniejszej sprawie. Powoduje to, że nawet w przypadku

uznania wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej zainteresowanego do rozpoznania

za prawidłowo skonstruowany, nie ujawnia on istotnego zagadnienia prawnego w

sprawie.

Po

trzecie,

uzasadnienie

wniosku

o

przyjęcie

skargi

kasacyjnej

zainteresowanego ze względu na przesłanki, o których mowa w art. 398 9 § 1 pkt 1 i

pkt 2 k.p.c., nie spełnia wymogów wynikających z utrwalonego w tym zakresie

orzecznictwa Sądu Najwyższego.

Z orzecznictwa tego wynika, że w przypadku powołania się na art. 398 9 § 1

pkt 1 k.p.c. jako przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

obowiązkiem skarżącego jest wywiedzenie i uzasadnienie występującego w

sprawie problemu w sposób zbliżony do tego, jaki przewidziany jest przy

przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art.

390 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK

17/12 i powołane tam orzecznictwo). Zagadnienie prawne powinno być nie tylko

odpowiednio sformułowane, ale także należycie uzasadnione. Rolą Sądu

Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym jest ochrona interesu publicznego

poprzez zapewnienie kontroli prawidłowości stosowania prawa i jednolitości

wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2013 r., III SK 23/12). Dlatego

zadanie wnoszącego skargę kasacyjną nie wyczerpuje się na wymyśleniu problemu

prawnego bazującego na przepisach wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej.

Konieczne

jest

przedstawienie

odpowiedniego

wywodu

jurydycznego,

wykazującego nie tylko preferowany przez skarżącego sposób rozstrzygnięcia

zagadnienia, ale także wadliwość rozwiązania postawionego problemu przy

wykorzystaniu zapatrywań wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu

drugiej instancji oraz zgodności z interesem publicznym rozstrzygnięcia zbieżnego

z postulowanym przez skarżącego.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

zainteresowany ograniczył się do sformułowania wątpliwości prawnych, powołania

stanowiska powoda oraz przedstawienia praktycznych implikacji sugerowanego

przez

niego

rozwiązania

przedmiotowego

odpowiednio

pogłębionego

jurydycznego

zagadnienia.

wywodu,

Brak

natomiast

prezentującego

tok

rozumowania, który doprowadził zainteresowanego do konkluzji określającej

sposób rozstrzygnięcia podniesionego problemu prawnego.

Z kolei w przypadku powołania się na art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. skarżący ma

obowiązek

określenia

przepisów

wymagających

wykładni

oraz

wskazania

poważnych wątpliwości interpretacyjnych związanych ze stosowaniem tych

przepisów wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych

wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 17/12 i powołane tam orzecznictwo).

Wątpliwości te (lub rozbieżności) należy opisać, wskazując dodatkowo argumenty,

które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych. Nadto należy przedstawić własną,

odpowiednio uzasadnioną, propozycję interpretacji powołanych przepisów, a także

wpływ tej wykładni na rozstrzygnięcie sprawy.

Uzasadnienie wniosku zainteresowanego o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania ze względu na przesłankę, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.,

nie wskazuje zaś na jakiekolwiek rozbieżności w orzecznictwie, bądź na

wątpliwości interpretacyjne w piśmiennictwie. Nie zawiera także jakiejkolwiek

jurydycznej analizy wykazującej możliwość rozbieżnej interpretacji art. 79 ust. 1

Prawa telekomunikacyjnego przy użyciu tej samej metody wykładni lub uzyskania

rozbieżnych wyników wykładni przy zastosowaniu różnych sposób interpretacji

tekstu prawnego.

Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy uznał, iż zarówno

Prezes Urzędu, jak i zainteresowany, nie wykazali potrzeby rozpoznania ich skarg

kasacyjnych. Dlatego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., a w odniesieniu do kosztów

zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym na podstawie art. 98 § 3 k.p.c.

w związku z art. 99 k.p.c. oraz § 12 ust. 4 w związku z § 14 ust. 3 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, Sąd Najwyższy orzekł

jak w sentencji.