III SK 50/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 50/10

POSTANOWIENIE

Dnia 5 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa Telekomunikacji Polskiej Spółki Akcyjnej

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

z udziałem zainteresowanego S. Z.

w sprawie określenia warunków współpracy ,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 5 kwietnia 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie

z dnia 24 marca 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 marca 2010 r., oddalił

apelację Telekomunikacji Polskiej S.A. w Warszawie (powód) od wyroku Sądu

Okręgowego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2009 r., w sprawie z odwołania od

decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes Urzędu) o określenie

warunków współpracy.

Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w całości skargą kasacyjną.

Wnosząc o przyjęcie jej do rozpoznania powód powołał się na dwie okoliczności

wymienione w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., to jest na występowanie w spawie

zagadnienia prawnego oraz potrzebę wykładni przepisów budzących poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie.

W skardze kasacyjnej powoda sformułowano dwa zagadnienie prawne.

Pierwsze z nich polega na „potrzebie wyjaśnienia podstawy prawnej uznania w

treści Zaskarżonej decyzji oraz Decyzjach indywidualnych, że Prezes UKE

(Pozwany)

jest

uprawniony

do

dokonania

wyboru

modelu

finansowania

Ogólnokrajowego Spisu Abonentów (model bezpłatny z częścią komercyjną albo

model kosztowy); jest uprawniony do zobowiązania Powoda do bezpłatnego

przekazywania Zainteresowanemu egzemplarzy OSA pomimo faktu, że do spisu

nie jest dołączona część komercyjna (brak jakiegokolwiek postanowienia na ten

temat w treści Zaskarżonej decyzji) i tym samym do wprowadzenia trzeciego

modelu finansowania OSA (Decyzja z dnia 14 lipca 2006 r. przewiduje dwa modele:

model bezpłatny z częścią komercyjną oraz model kosztowy); jest uprawniony do

zróżnicowania trybu wyboru modelu finansowania OSA w zależności od tego czy

Powód zawarł z Zainteresowanym umowę o udostępnianie danych (model wybiera

samodzielnie Powód - co jest bezsprzeczne), czy wydana jest decyzja

administracyjna zastępująca umowę ww. podmiotów (model finansowania OSA

wybiera Prezes UKE)”.

Drugie zagadnienie prawne zidentyfikowane w skardze kasacyjnej powoda

polega na „potrzebie wyjaśnienia, możliwości zobowiązania przez Prezesa UKE

przedsiębiorcy wyznaczonego (TP) do nieodpłatnego wydawania OSA, w przypadku

braku faktycznych i technicznych możliwości dołączania do OSA części

komercyjnej, tj. przyjęcia nieznanego decyzji wyznaczającej modelu finansowania

OSA - w treści Decyzji indywidualnych przyjęto bowiem model bezpłatnego

przekazywania egzemplarzy OSA pomimo faktu, że do spisu nie jest dołączona

część komercyjna”.

Uzasadniając potrzebę rozstrzygnięcia przedstawionych powyżej zagadnień

prawnych powód argumentuje, że jego zdaniem „powyższe uprawnienia - w myśl

art. 67 w zw. z art. 27 ust. 2, art. 28 ust. 1 pkt 2 oraz art. 31 ust. 2 pkt 3 Ustawy

Prawo telekomunikacyjne - nie przysługują [Prezesowi Urzędu]. Powyższe

potwierdza również wykładnia prowspólnotowa powyższych przepisów. O istotnym

charakterze tego zagadnienia przesądza również fakt, że dotyczy on zasad

udostępniania

przez

każdego

dostawcę

publicznie

dostępnych

usług

telefonicznych, który został ustanowiony na terytorium RP danych abonentów na

potrzeby OSA. Zajęcie stanowiska w tej kwestii przez Sąd Najwyższy będzie miało

zasadnicze znaczenia dla sposobu realizacji przez Zainteresowanego oraz innych

dostawców publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych obowiązku w

zakresie realizacji powyższej usługi. Z uwagi na konsekwencje jakie mogą wynikać

w zależności od przyjęcia określonego stanowiska odnośnie zaprezentowanego

zagadnienia, zasadne jest stwierdzenie, że mamy do czynienia z istotnym

zagadnieniem prawnym, wymagającym wypowiedzi Sądu Najwyższego w powyższym

zakresie”.

W zakresie dotyczącym potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości oraz wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,

powód podnosi, że należy rozstrzygnąć dwie kwestie. Po pierwsze, „czy w myśl art.

67 ust. 2 w zw. z art. 27 ust. 2, art. 28 ust. 1 pkt 2 oraz art. 31 ust. 2 pkt 3 Ustawy

Prawo telekomunikacyjne Prezesowi UKE przysługuje uprawnienie w zakresie: dokonania wyboru modelu finansowania Ogólnokrajowego Spisu Abonentów w

treści Zaskarżonej decyzji oraz Decyzji indywidualnych; - zobowiązania Powoda do

bezpłatnego przekazywania Zainteresowanemu egzemplarzy OSA pomimo faktu,

że do spisu nie jest dołączona część komercyjna (brak jakiegokolwiek

postanowienia na ten temat w treści Zaskarżonej decyzji) i tym samym do

wprowadzenia trzeciego modelu finansowania OSA (Decyzja z dnia 14 lipca 2006 r.

przewiduje dwa modele: model bezpłatny z częścią komercyjną oraz model

kosztowy); - zróżnicowania trybu wyboru modelu finansowania OSA w zależności

od tego czy Powód zawarł z Zainteresowanym umowę o udostępnianie danych

(model wybiera samodzielnie Powód - co jest bezsprzeczne), czy wydana jest

decyzja administracyjna zastępująca umowę ww. podmiotów (model finansowania

OSA - zdaniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie - wybiera Prezes UKE)”. Po

drugie, „jak należy rozumieć pojęcie „interesu publicznego" oraz „interesu

użytkowników końcowych", o których mowa w art. 28 ust. 1 Ustawy Prawo

telekomunikacyjne”. Uzasadniając potrzebę rozstrzygnięcia podniesionych powyżej

wątpliwości powód wyjaśnił, że „[powyższe zagadnienie jest istotne i ma znaczenie

precedensowe dla rozstrzygnięcia podobnych spraw (sprawy z odwołania Powoda

od Decyzji indywidualnych). Sąd Apelacyjny uznał, że powyższe uprawnienia

przysługują Pozwanemu ze względu m.in. na konieczność uwzględnienia interesu

publicznego oraz interesu użytkowników końcowych (art. 28 ust. 1 Ustawy Prawo

telekomunikacyjne). Zdaniem Powoda pod pojęciem interesu publicznego oraz

interesu użytkowników końcowych - w przypadku udostępniania danych na

potrzeby OSA - nie można rozumieć interesu użytkowników końcowych w

otrzymaniu bezpłatnego wydawnictwa OSA ponieważ jest to sprzeczne z

przepisami Ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz Dyrektywy o usługach

powszechnych. Wypowiedź Sądu Najwyższego w powyższej kwestii jest tym

bardziej pożądana, że orzecznictwo Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu

Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz Sądu Apelacyjnego w Warszawie w

kwestii możliwości przyznania Prezesowi UKE uprawnienia do dokonania wyboru

modelu finansowania OSA nie jest jednolite. Przyznanie Prezesowi UKE

powyższego uprawnienia zostało bowiem uznane za sprzeczne z przepisami

obowiązującego prawa w treści uchylających i/lub zmieniających (zgodnie z

żądaniem Powoda) poszczególne Decyzje indywidualne w następujących wyrokach

Sądu Okręgowego - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, które dotyczyły

analogicznych spraw (poniżej) [...]”. Powód podniósł również, że „[z]agadnienie,

które stanowi przedmiot niniejszych rozważań wystąpiło również w postępowaniach

przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie, który uchylił niekorzystne dla Powoda (tj. TP

S.A.) wyroki SOKiK (tj. oddalające odwołania TP S.A. od decyzji Prezesa UKE) [...],

a także dokonał zmiany wyroku SOKiK w treści wyroku z dnia 29 kwietnia 201 Or.

(przy udziale Zainteresowanego T. S.A.) uchylając jednak decyzję indywidualną w

tej sprawie. Natomiast przyznanie Prezesowi UKE powyższego uprawnienia zostało

uznane za zgodne z przepisami obowiązującego prawa w treści oddalających

odwołania Powoda od poszczególnych Decyzji indywidualnych wyroków Sądu

Okręgowego - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, które dotyczyły

analogicznych spraw (poniżej) [...]”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

1. Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej

merytorycznego rozpoznania.

2. Zgodnie

z

utrwalonym

rzecznictwem

Sądu

Najwyższego

dotyczącym

wymogów uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

w oparciu o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinno ono zawierać

wywód oparty na jurydycznej argumentacji, że w sprawie rzeczywiście

występuje istotne zagadnienie prawne. Sformułowanie zagadnienia prawnego

powinno zawierać wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie

problemu prawnego w sposób zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy

przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie

art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK

75/06, niepublikowane). Sformułowane zagadnienie powinno odwoływać się w

sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega

jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni

się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą Sądu Najwyższego

nie jest działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, przez ochronę

obowiązującego

porządku

prawnego

przed

dowolnością

orzekania

i

ujednolicanie praktyki stosowania prawa (postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147). Rzeczą

Sądu Najwyższego przy ocenie, czy skarga kasacyjna może być przyjęta do

rozpoznania, nie jest doszukiwanie się w uzasadnieniu podstaw skargi

jurydycznej argumentacji mającej wykazać istnienie istotnego zagadnienia

prawnego. Tymczasem sformułowane przez powoda zagadnienia nie zostały

powiązane z przepisem prawa, lecz z okolicznościami faktycznymi niniejszej

sprawy, zaś przytoczone powyżej uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania w zakresie zagadnienia prawnego nie zawiera

wymaganego wywodu, odpowiadającego przedstawionym powyżej wymogom.

3. Z kolei zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Sądu Najwyższego,

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na potrzebę wykładni

przepisów prawa nakłada na skarżącego obowiązek określenia, które przepisy

wymagają wykładni Sądu Najwyższego ze wskazaniem, na czym polegają

związane z tym poważne wątpliwości lub z przedstawieniem rozbieżności

występujących w orzecznictwie sądów (postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn SN 2002 nr 7, s. 10). Nie

spełnia tego wymogu umieszczenie wykazu orzeczeń Sądu Okręgowego oraz

Sądu Apelacyjnego i twierdzenie, że w sprawach tych sądy, w analogicznych

okolicznościach faktycznych, odmiennie zinterpretowały te same przepisy.

4. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji

postanowienia.