III SK 5/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 5/13

POSTANOWIENIE

Dnia 24 września 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Staryk

w sprawie z powództwa Telekomunikacji Polskiej Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

z udziałem M. T. Spółki Akcyjnej z siedzibą w R.

o zmianę umowy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 24 września 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 10 maja 2012 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 10 maja 2012 r., zmienił wyrok Sądu

Okręgowego z dnia 13 września 2011 r., w sprawie z odwołania Telekomunikacji

Polskiej S.A. od decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 22

grudnia 2010 r. w sprawie zmiany Umowy o warunkach współpracy i wzajemnych

rozliczeniach zawartej w dniu 12 lutego 2011 r. pomiędzy M. T. S.A. z/s w R. a

Telekomunikacją Polską S.A.

Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w

części to jest w zakresie pkt i 1 (zmiana wyroku Sądu Okręgowego) i 3

(rozstrzygnięcie o kosztach). Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 28

ust. 1 pkt 2 Prawa telekomunikacyjnego oraz naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. Prezes

Urzędu wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, ewentualnie o uchylenie

zaskarżonego wyroku, oddalenie apelacji oraz zasadzenie kosztów zastępstwa

procesowego przed Sądem Apelacyjnym i Sądem Najwyższym na rzecz Prezesa

Urzędu.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Prezes Urzędu

powołał się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, czy w

świetle art. 28 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w związku z art. 34 Prawa

telekomunikacyjnego

dopuszczalne

jest

nałożenie

na

przedsiębiorcę

telekomunikacyjnego obowiązku taryfikowania w jego stacjonarnej publicznej sieci

telefonicznego

ruchu

telekomunikacyjnego

przychodzącego

ze

stacjonarnej

publicznej sieci telefonicznej innego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego z

zastosowaniem trzech okresów taryfikacyjnych pomimo tego, że w decyzji

ustalającej że na rynku świadczenia usługi zakańczania połączeń w stacjonarnej

publicznej sieci telefonicznej tego

przedsiębiorcy telekomunikacyjnego

nie

występuje skuteczna konkurencja, został wprawdzie obowiązek zapewnienia

dostępu telekomunikacyjnego w zakresie świadczenia usługi zakańczania połączeń

w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej, ale nie został określony obowiązek

taryfikowania tej usługi z zastosowaniem trzech okresów taryfikacyjnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem

jej merytorycznego rozpoznania. Sąd Najwyższy, jako sąd kasacyjny, nie jest

sądem powszechnym zwykłej, trzeciej instancji, zaś skarga kasacyjna nie jest

środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, a to z uwagi na przeważający w

charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Rozpoznanie skargi

kasacyjnej następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 398 9 §

1 k.p.c. Dlatego w art. 3984 § 2 k.p.c. wśród istotnych wymagań skargi kasacyjnej

ustawodawca wymienił obowiązek przedłożenia wniosku o przyjęcie skargi do

rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymóg ten wiąże się z tzw. przedsądem,

polegającym m.in. na możliwości odmowy przez Sąd Najwyższy przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). Spełnienie tego wymogu powinno

przybrać postać wyodrębnionego wywodu prawnego. Skarżący ma w nim wykazać,

jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Jednocześnie ma obowiązek

uzasadnić, dlaczego odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek. Na

etapie przedsądu Sąd Najwyższy ocenia jedynie wniosek o przyjęcie skargi do

rozpoznania i jego uzasadnienie, dlatego wniosek ten musi być przez skarżącego

wyodrębniony, oddzielnie przedstawiony i należycie uzasadniony. Dla spełnienia

wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienia, czy argumentacji przedkładanej na wcześniejszych etapach

postępowania. Choć z reguły jest tak, że argumentacja w zakresie podstaw

kasacyjnych oraz wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest

podobna, to Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze

okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie analizuje zaś podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana i

skonstruowana, aby Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać w uzasadnieniu jej

podstaw pozostałych elementów konstrukcyjnych skargi, ani tym bardziej się ich

domyślać. Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem zaskarżenia, realizującym

przede wszystkim interes publiczny. Interes ten polega na usuwaniu rozbieżności w

orzecznictwie sądów powszechnych oraz na wspomaganiu rozwoju prawa. W

rezultacie uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powinno

koncentrować się na wykazaniu, iż takie okoliczności w sprawie zachodzą.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, w przypadku

wskazania jako podstawy wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania art.

3989 § 1 pkt 1 k.p.c. skarżący ma obowiązek nie tylko sformułować samo

zagadnienie, ale także – w uzasadnieniu wniosku – przedstawić odpowiednią

jurydyczną argumentację wskazującą na dopuszczalność i celowość rozwiązania

problemu prawnego w sposób preferowany przez skarżącego, a odmienny od

sposobu rozstrzygnięcia tego problemu przy wykorzystaniu zapatrywań wyrażonych

przez Sąd drugiej instancji. Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest

przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na

podstawie art. 390 k.p.c. Samo zagadnienie prawne powinno zaś bazować na

konkretnym przepisie wskazanym w jego treści oraz pozostawać w związku ze

sprawą i wnoszoną skargą kasacyjną (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z

dnia 9 sierpnia 2012 r., III SK 4/12; z dnia 20 marca 2013 r., III SK 33/12; z dnia 20

marca 2013 r., III SK 37/12).

Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie spełnia tych wymogów choćby w

minimalnym stopniu. Uzasadniając samą potrzebę rozstrzygnięcia powyższego

zagadnienia prawnego Prezes Urzędu ogranicza się do ponownego przytoczenia

jego treści. Następnie przytacza in extenso treść art. 28 ust. 1 Prawa

telekomunikacyjnego. W dalszej kolejności przywołuje obszerny fragment z

komentarza S. Piątka, by skonkludować jednym zdaniem, że powołany fragment

uzasadnia

wniosek,

że

obowiązki

nałożone

na

przedsiębiorców

telekomunikacyjnych powinny być bezwzględnie brane pod uwagę przez Prezesa

Urzędu przy podejmowaniu decyzji o dostępie telekomunikacyjnym. Następnie

Prezes Urzędu przywołuje in extenso treść art. 34 ust. 1 i 2 Prawa

telekomunikacyjnego, fragment uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 2

kwietnia 2009 r., III SK 28/08 oraz kolejny cytat z komentarza S. Piątka. Konkluduje

ponownym przytoczeniem treści sformułowanego zagadnienia prawnego.

Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 398 9 § 2 k.p.c. orzeczono jak w

sentencji.