III SK 49/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 49/10

POSTANOWIENIE

Dnia 5 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa B. K. i T. K.

przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

z udziałem zainteresowanej Grupy Kupców Ziemi Ł. Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością

o ochronę konkurencji,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 5 kwietnia 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie

z dnia 21 kwietnia 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2010 r., oddalił

apelację Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Prezes Urzędu) od

wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 15 maja 2009 r.

Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w całości skargą

kasacyjną. Wnosząc o przyjęcie jej do rozpoznania, Prezes Urzędu podniósł, że w

sprawie występują istotne zagadnienia prawne. Jako takie zidentyfikował

następujące problemy: 1) Co stanowi przedmiot żądania strony odwołujące się od

decyzji Prezesa Urzędu? Czy sąd pierwszej, a następnie drugiej instancji

obowiązany jest samodzielnie na nowo rozważyć cały zebrany materiał dowodowy i

dokonać jego własnej oceny prawnej, czy też działania sądów ogranicza się tylko

do kontroli oceny prawnej sprawy dokonanej przez Prezesa Urzędu w uzasadnieniu

zaskarżonej decyzji?; 2) Czy w sprawach z zakresu ochrony konkurencji Prezes

Urzędu jako strona postępowania ma możliwość podnoszenia w apelacji nowej

argumentacji prawnej, która przemawia za trafnością jego stanowiska, poszerzonej

o

okoliczności,

które

nie

zostały

podniesione

w

toku

postępowania

administracyjnego, a nie w toku postępowania odwoławczego przez Sądem

Okręgowym, jeżeli argumentacja ta opiera się na materiale dowodowym

zgromadzonym w toku postępowania administracyjnego; 3) czy w sprawach z

zakresu ochrony konkurencji treść uzasadnienia decyzji Prezesa Urzędu decyduje

o zakresie zarzutów, jakie Prezes Urzędu może podnosić dla uzasadnienia swojego

stanowiska w postępowaniu sądowym; 4) Czy Sąd Okręgowy - Sąd Ochrony

Konkurencji i Konsumentów orzekając na podstawie art. 479(31a) § 3 k.p.c. o

uchylenie decyzji Prezesa Urzędu powinien stosować tę podstawę prawną łącznie z

art. 386 § 4 i 6 k.p.c.? Czy uchylając decyzję Sąd obowiązany jest zawrzeć w

wyroku oceną prawną i wskazanie co do dalszego postępowania? Czy też art.

479(31a) § 3 k.p.c. pozostawia sądowi swobodę oceny wydanej przez Prezesa

Urzędu decyzji i uprawnia Sąd do uchylenia jej także w tych przypadkach, gdy nie

istnieje konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości,

ponadto nie zobowiązuje Sądu do wskazania, jakie działania Prezes Urzędu

powinien podjąć przy ponownego przeprowadzeniu postępowania?

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem

jej merytorycznego rozpoznania.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparto na przyczynie

przyjęcia skargi do rozpoznania określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Jego

uzasadnienie powinno zatem zawierać argumentację wykazującą, przy pomocy

jurydycznej argumentacji, że w sprawie rzeczywiście występuje istotne zagadnienie

prawne. Sformułowanie zagadnienia prawnego powinno zawierać wywiedzenie i

uzasadnienie występującego w sprawie problemu prawnego w sposób zbliżony do

tego, jaki jest przyjęty przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd

odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie SN z 9 lutego 2011 r.,

sygn. akt III SK 41/10, niepublikowane). Sformułowane zagadnienie powinno

odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie

podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy

przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą Sądu

Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie

jest działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym, przez ochronę

obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie

praktyki stosowania prawa (postanowienie SN z 9 lutego 2011 r., sygn. akt III SK

41/10, niepublikowane).

Wbrew

powyższym

wymaganiom

wnoszący

skargę

nie

wykazał,

odpowiednią argumentacją, że w sprawie występują podane w skardze istotne

zagadnienia

prawne

dotyczące

przepisów

prawa

procesowego.

Stawiając

określone pytania do rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy wnoszący skargę

uzasadnił je przede wszystkim własnymi wątpliwościami, w ograniczonym stopniu

odwołując się do orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego omawianej materii i

pomijając całkowicie stanowisko doktryny. Ponadto, sformułowane zagadnienia

prawne nie zostały powiązane z przepisami prawa stanowiącymi podstawę skargi

kasacyjnej.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji

postanowienia.