III SK 48/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 48/12

POSTANOWIENIE

Dnia 12 kwietnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z powództwa Polkomtel Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

o nałożenie obowiązków,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 12 kwietnia 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 30 stycznia 2012 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 30 stycznia 2012 r., oddalił apelację

Prezesa Urzędu od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 23 marca 2011 r., w sprawie

z odwołania Polkomtel S.A. w W. od decyzji Prezesa Urzędu z dnia 30 września

2008 r.

Sąd Apelacyjny przyjął, że Sąd Okręgowy prawidłowo uznał, że zaskarżona

w niniejszej sprawie decyzja Prezesa Urzędu miała charakter regulacyjny w

rozumieniu art. 25 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego. Przepis art. 25 ust. 4 Prawa

telekomunikacyjnego zawierał odesłanie do obowiązków regulacyjnych wskazanych

w całym art. 40 Prawa telekomunikacyjnego, co obejmowało także obowiązek

dostosowania przez operatora opłat dla użytkowników końcowych. Oznacza to, że

na Prezesie Urzędu spoczywał obowiązek obligatoryjnego przeprowadzenia przed

wydaniem zaskarżonej decyzji postępowania konsultacyjnego, o którym mowa w

art. 15 pkt 2 Prawa telekomunikacyjnego. Możliwość zaniechania tej procedury ma

charakter wyjątkowy i może mieć miejsce w przypadku spełnienia przesłanek, o

których mowa w art. 17 Prawa telekomunikacyjnego. W niniejszej sprawie Prezes

Urzędu

nie

widział

w

ogóle

potrzeby

przeprowadzenia

postępowania

konsultacyjnego i nawet nie próbował wykazać, że zaistniały przesłanki wskazane

w art. 17 Prawa telekomunikacyjnego. Całkowicie chybiony jest zarzut apelacji, że

to powód powinien był udowodnić ich istnienie. W konsekwencji Sąd Apelacyjny

przyjął,

że

uchylenie

decyzji

było

uzasadnione

wystąpieniem

na

etapie

postępowania administracyjnego uchybień proceduralnych o takim ciężarze

gatunkowym, których nie da się usunąć na etapie postępowania sądowego.

Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w

całości. Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania, Prezes Urzędu powołał się na

występowanie w sprawie trzech istotnych zagadnień prawnych. Jako pierwsze

zagadnienie Prezes Urzędu wskazał potrzebę wyjaśniania, czy w postepowaniu

odrębnym w sprawach z zakresu regulacji telekomunikacji i poczty wydając wyrok

na podstawie art. 47964 § 2 k.p.c. w związku z art. 316 § 1 k.p.c. i art. 325 k.p.c.

oraz badając celowość i legalność decyzji organu regulacyjnego do SOKiK, Sąd ten

bierze pod uwagę stan rzeczy z chwili zamknięcia rozprawy, czy też z chwili

wydania zaskarżonej decyzji. Jako drugie zagadnienie prawne Prezes Urzędu

wskazał problem, czy w sprawach administracyjnych zakończonych wydaniem

decyzji dotyczącej dostosowania opłat w rozumieniu art. 40 ust. 4 Prawa

telekomunikacyjnego,

w

przypadku

uprawomocnienia

się

wyroku

sądu

powszechnego uchylającego zaskarżoną odwołaniem o SOKiK decyzję, Prezes

UKE obowiązany jest rozpoznać sprawę ponownie w związku z przedłożonym

przez przedsiębiorcę uzasadnieniem wysokości opłat ustalonych w oparciu o

ponoszone koszty w rozumieniu art. 40 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego, oraz czy

dopuszczalne jest w prowadzonym w dalszym ciągu postepowaniu ustalenie opłat,

po usunięciu uchybień w zakresie postępowania administracyjnego, czy też

wydanie wyroku uchylającego decyzję oznacza zakończenie postępowania

administracyjnego. Jako trzecie zagadnienie prawne Prezes Urzędu wskazał

potrzebę wyjaśnienia, czy przedsiębiorca telekomunikacyjny wnoszący odwołanie

od decyzji Prezesa Urzędu do Sądu Okręgowego w rozumieniu art. 206 ust. 2

Prawa telekomunikacyjnego, powołując się na uchybienie organu regulacyjnego

polegające

na

nie

przeprowadzeniu

postępowania

konsultacyjnego

i

konsolidacyjnego w rozumieniu art. 15 pkt 1-4 Prawa telekomunikacyjnego

obowiązany jest wykazywać wpływ tego uchybienia n treść rozstrzygnięcia, czy też

uchybienie takie powinno w każdym przypadku skutkować uchyleniem decyzji

niezależnie od wpływu takiego uchybienia na istotę (meritum) sprawy oraz czy

przedsiębiorca taki obowiązany jest przedstawić dowody wskazujące na potrzebę

przeprowadzenia takiego postępowania w postępowaniu toczącym się przed

sądem powszechnym.

Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezesa Urzędu przedstawił

swoje stanowisko odnośnie występowania w sprawie istotnych zagadnień prawnych

oraz zarzutów skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem

jej merytorycznego rozpoznania.

Pierwsze z podniesionych w niej zagadnień prawnych nie jest zagadnieniem

prawnym sprawy w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., ponieważ nie pozostaje w

żadnym związku z podstawami zaskarżonego wyroku (por. postanowienia Sądu

Najwyższego: z dnia 27 września 2012 r., III SK 8/12; z dnia 4 lipca 2012 r., III SK

2/12), ani z podstawami skargi kasacyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 19 października 2012 r., III SK 10/12). Zgodnie zaś z utrwalonym

orzecznictwem Sądu Najwyższego zagadnienie prawne musi zaś pozostawać w

związku z rozpoznawaną sprawą (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13

lipca 2007 r., III CSK 180/07; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07; z dnia 26

czerwca 2008 r., I CSK 108/08; z dnia 18 października 2011 r., III SK 25/11). Z

uzasadnienia

wyroku

Sądu

Apelacyjnego

nie

wynika

zaś,

by

wydając

rozstrzygnięcie Sąd ten stosował lub powinien był zastosować art. 316 § 1 k.p.c.

Ponadto, powołane jako podstawa prawna tego zagadnienia prawnego przepisy

art. 316 § 1 k.p.c. i art. 325 k.p.c. nie składają się na procesową podstawę skargi

kasacyjnej Prezesa Urzędu, zaś powołany w niej przepis art. 479 64 § 2 k.p.c. nie

pozwala na sformułowanie zagadnienia prawnego o takiej treści, jak przedstawił

Prezes

Urzędu.

W

konsekwencji

rozstrzygnięcie

zagadnienia

prawnego

dotyczącego stosowania art. 316 § 1 k.p.c. w sprawach w zakresu regulacji

telekomunikacji nie jest konieczne do ewentualnego rozpoznania skargi kasacyjnej i

oceny prawidłowości wyroku Sądu drugiej instancji.

Drugie z zagadnień prawnych także nie dotyczy przepisów, które składają

się na materialną podstawę skargi kasacyjnej, a ponadto nie odnosi się do

przepisów stosowanych lub niezastosowanych przez Sąd Apelacyjny, ale do trybu

działania Prezesa Urzędu. Wyartykułowany w tym zagadnieniu problem prawny nie

pozostaje w żadnym związku z zapatrywaniami prawnymi wyrażonymi w

uzasadnieniu

zaskarżonego

wyroku.

Ponadto,

rozstrzygnięcie

zagadnienia

prawnego odnoszącego się do sposobu procedowania przez Prezesa Urzędu w

przypadku uchylenia jego decyzji przez sąd powszechny nie ma znaczenia dla

ewentualnej oceny wyroku Sądu drugiej instancji.

Trzecie zagadnienie prawne podniesione w skardze kasacyjnej Prezesa

Urzędu zostało już wyjaśnione przez Sąd Najwyższy (por. wyrok z dnia 24 stycznia

2012 r., III SK 23/11). Problem przedstawiony przez Prezesa Urzędu nie jest w

konsekwencji nowym problemem prawnym, który spełniałby przesłanki istotnego

zagadnienia prawnego sprawy.

Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 398 9 § 2 k.p.c. orzeczono jak w

sentencji.