III SK 48/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 48/10

POSTANOWIENIE

Dnia 9 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa P. – N. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przeciwko

Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o nałożenie kary pieniężnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 9 marca 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie

z dnia 31 marca 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 marca 2010 r., oddalił

apelację P.-N. Sp. z o.o. (powód) od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie –

Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 23 czerwca 2009 r., w sprawie

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki o nałożenie kary pieniężnej.

Powód zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości, zarzucając

mu naruszenie art. 60 i 61 k.c. oraz art. 56 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 56 ust. 6

Prawa energetycznego. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

powód podnosi, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne: 1) w

odniesieniu do art. 60 i 61 k.c. „czy brak zaopatrzenia oświadczenia woli pozbawia

takie oświadczenie mocy prawnej”; 2) w odniesieniu do art. 56 ust. 1 pkt 12 w zw. z

art. 56 ust. 6 Prawa energetycznego „czy zaniechanie zażądania przez podmiot

trudniący się hurtowym handlem paliwami aktualnego zaświadczenia o wpisie do

ewidencji działalności gospodarczej stanowi zawinione naruszenia warunków

koncesji”; 3) „czy można zarzucić podmiotowi trudniącemu się hurtowym handlem

paliwami zawinione naruszenie warunków koncesji w sytuacji gdy rzekome

naruszenie jest skutkiem zawinionego i umyślnego działania nierzetelnego

kontrahenta”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

1. Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem

merytorycznego rozpoznania.

2. Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. jednym z wymogów skargi kasacyjnej jest

zawarcie w niej wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i odpowiednie

uzasadnienie tego wniosku. Wymóg ten jest ściśle związany z uregulowaną

w art. 3989 k.p.c. instytucją przedsądu. Na etapie oceny, czy skarga

kasacyjna zostanie przyjęta do rozpoznania, Sąd Najwyższy ocenia tylko i

wyłącznie – w oparciu o przedstawioną we wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnieniu argumentację – czy

zachodzą okoliczności wymienione w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania polega

na wyjaśnieniu, dlaczego, w ocenie strony skarżącej, zachodzi któraś z

przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. (postanowienie SN z dnia 11

października 2007 r., sygn. akt III SK 24/07). Treść tego uzasadnienia nie

może być dowolna, lecz musi opierać się na argumentacji jurydycznej.

3. Jeżeli wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania opiera się na

przesłance wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., pełnomocnik skarżącego

ma

obowiązek

przedstawienia

wywodu

uwzględniającego

zarówno

dotychczasowe orzecznictwo (lub wskazującego jego brak) z zakresu

objętego przedstawionym zagadnieniem prawnym, jak i ewentualne poglądy

doktryny.

4. W zakresie dotyczącym istotnego zagadnienia prawnego wniosek o

przyjęcie

niniejszej

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania

nie

zawiera

argumentów, które mogłoby przekonać Sąd Najwyższy o konieczności

rozstrzygnięcia sformułowanych w nim zagadnień. Uzasadnienie wniosku nie

zawiera argumentacji uzasadniającej, dlaczego przedstawione zagadnienia

prawne mają istotny walor dla rozwoju praktyki stosowania prawa, czy

kwestie nimi objęte zostały dostrzeżone w dotychczasowej praktyce, ani jak

były

rozstrzygane

i

na

czym

ewentualnie

polega

wadliwość

dotychczasowego podejścia orzecznictwa lub doktryny.

5. Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia.