III SK 47/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 47/12

POSTANOWIENIE

Dnia 12 kwietnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z powództwa P. T.C. Spółki Akcyjnej w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

z udziałem zainteresowanej TK T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.

o zmianę umowy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 12 kwietnia 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 14 grudnia 2011 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od pozwanego Prezesa Urzędu Komunikacji

Elektronicznej na rzecz P. T. C. S.A. w W. kwotę 270 (dwieście

siedemdziesiąt)

złotych

tytułem

kosztów

zastępstwa

procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 14 grudnia 2011 r., oddalił apelację Prezesa

Urzędu Komunikacji Elektronicznej od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 28

stycznia 2011 r., w sprawie z odwołania P. T.C. S.A. z/s w W. od decyzji Prezesa

Urzędu z dnia 13 lutego 2009 r.

Oddalając apelację Prezesa Urzędu Sąd drugiej instancji wskazał, że

podziela stanowisko Sądu Okręgowego, zgodnie z którym uchylenie decyzji MTR

2008 ma skutek ex tunc. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, nie można porównywać

skutków decyzji uchylanych przez sąd powszechny w ramach postępowania z

odwołania od decyzji Prezesa Urzędu ze skutkami uchylenia decyzji w

postępowaniu sądowoadministracyjnym. Za nietrafny Sąd Apelacyjny uznał zarzut

naruszenia art. 47964 § 2 k.p.c. w związku z art. 316 § 1 k.p.c., poprzez

uwzględnienie jako podstawy do uchylenia zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji

faktu uchylenia decyzji MTR 2008. W sytuacji gdy nie można było uznać, że stawki

za zakańczanie połączeń w sieci powoda ustalone decyzją MTR 2008 były

prawidłowe, ponieważ zostały ustalone bez przeprowadzenia postępowania

konsultacyjnego, to zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja, jako rozstrzygnięcie

oparte w swej materialnej części na uchylonej decyzji MTR 2008, także powinna

zostać uchylona. Nie można bowiem wykluczyć, że w wyniku przeprowadzenia

postępowania konsultacyjnego na etapie kształtowania obowiązków powoda w

decyzji MTR 2008 Prezes Urzędu ukształtowałby te obowiązki w odmienny sposób.

Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w

całości. Wnosząc o przyjęcie jej do rozpoznania Prezes Urzędu powołał się na

występowanie w sprawie dwóch istotnych zagadnień prawnych, wskazując jako

takowe: 1) istnienie potrzeby wykładni przepisów prawnych tj. art. 316 § 1 k.p.c.

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów polegające na potrzebie wyjaśnienia, czy w sprawach z odwołań od decyzji

Prezesa UKE sąd za podstawę orzekania powinien uznać stan faktyczny i prawny z

chwili orzekania, czy też z chwili wydania skarżonej decyzji; 2) potrzebę

wyjaśniania, czy wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej

wydanej przez Prezesa UKE na skutek prawomocnego wyroku sądu następuje ze

skutkiem ex tunc, czy też ze skutkiem ex nunc?

Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezesa Urzędu wniósł o wydanie

postanowienia o odmowie przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów

zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem

jej merytorycznego rozpoznania, albowiem przedstawione w niej pytania nie

ujawniają istotnych zagadnień prawnych sprawy w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 1

k.p.c.

Z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że o zagadnieniu

prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. można mówić jedynie wówczas,

gdy ma ono znaczenie dla rozwoju prawa i praktyki sądowej i dotyczy problemu,

który nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 9 sierpnia 2012 r., III SK 4/12 i powołane tam

orzecznictwo).

Odnosząc się do potrzeby rozstrzygnięcia pierwszego z zagadnień prawnych

zawartych w skardze kasacyjnej Prezesa Urzędu Sąd Najwyższy stwierdza

natomiast, że w kwestii tej wypowiadał się już kilkukrotnie (por. w szczególności

wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 20 września 2011 r., III SK 55/10 oraz z dnia 7

lipca 2011 r., III SK 52/10). Zagadnienie prawne dotyczące wymienionego przepisu

i jego zastosowania w tego rodzaju sprawach pozbawione jest więc cechy nowości,

która jest konieczna, aby można było mówić o występowaniu istotnego zagadnienia

prawnego, którego rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy byłoby uzasadnione

publicznoprawnymi celami postępowania kasacyjnego. Dodatkowo Sąd Najwyższy

zauważa, że z dotychczasowego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że

przepis art. 316 § 1 k.p.c. powinien być stosowany w sprawach z zakresu regulacji

z uwzględnieniem specyfiki tych spraw determinowanej przez prawidłowe

określenie przedmiotu sporu między przedsiębiorcą a organem regulacji. Fakt

wydania w toku postępowania sądowego decyzji administracyjnych rzutujących na

rozstrzygnięcie sprawy rozpoznawanej przez sąd traktowany jest w orzecznictwie

Sadu Najwyższego jako okoliczność, którą należy brać pod uwagę przy

rozpatrywaniu sprawy z odwołania od decyzji organów ochrony konkurencji lub

regulacji (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2010 r., III SK 40/09).

Analogicznie należy traktować fakt uchylenia w toku postępowania sądowego

decyzji Prezesa Urzędu, na podstawie której kształtowane są obowiązki

przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w kolejnych decyzjach, w sytuacji gdy do

uchylenia decyzji doszło z powodów rzutujących na dopuszczalność lub

prawidłowość ukształtowania obowiązków regulacyjnych w pierwotnej decyzji, na

której z kolei bazują decyzje późniejsze.

Z kolei, drugie ze sformułowanych w skardze kasacyjnej Prezesa Urzędu

zagadnień prawnych dotknięte jest istotnymi wadami konstrukcyjnymi rzutującymi

na możliwość wydania postanowienia o przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. musi odpowiadać

określonym wymaganiom, w tym powinno zostać sformułowane z przytoczeniem

przepisów prawa, na tle których powstało (por. postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 11 kwietnia 2012 r., III SK 41/11). Tymczasem oceniane zagadnienie prawne

nie zawiera odwołania do żadnego przepisu prawa.

Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy uznał, iż skarżący

nie wykazał potrzeby rozpoznania jego skargi kasacyjnej. Dlatego, na podstawie

art. 3989 § 2 k.p.c., a przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego na

podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c. i § 12 ust. 4 w związku z § 14

ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w

sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa

kosztów

pomocy

prawnej

udzielonej

ustanowionego z urzędu orzekł jak w sentencji.

przez

radcę

prawnego