III SK 47/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 47/10

POSTANOWIENIE

Dnia 3 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa A.J.P. M. P. Ś. i Wspólnicy Spółki Jawnej przeciwko

Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o nałożenie kary pieniężnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 3 marca 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie

z dnia 7 maja 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia

7 maja 2010 r., oddalił

apelację A.J.P. M. P. S. i Wpsólnicy SP. jawna (powód) od wyroku Sądu

Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 9

czerwca 2009 r., w sprawie przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki o

nałożenie kary pieniężnej.

Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skarga kasacyjną w całości,

zarzucając naruszenie art. 355 § 2 k.c. w związku z art. 56 ust. 6 Prawa

energetycznego oraz art. 56 ust. 1 pkt 12 Prawa energetycznego i art. 56 ust. 6a

Prawa energetycznego.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pełnomocnik powoda

wskazywał na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej. Uzasadniając przedmiotowy

wniosek powód wywodzi, że na tle zaistniałego w sprawie stanu faktycznego nie

powinien ponosić „prawnych konsekwencji czynu, na który nie miał[a] obiektywnego

wpływu, ponieważ to nie powód wprowadził do obrotu paliwo”, które nie spełnia

wymagań jakościowych określonych w obowiązujących przepisach, lecz uczynili to

jego dostawcy. W dalszej kolejności podnosi, że „nie sposób przyjąć, by w świetle

art. 56 ust. 1 pkt 12 oraz art. 56 ust. 6a Prawa energetycznego możliwe było

obciążenie odpowiedzialnością przedsiębiorcy, który dołożył wszelkich starań, by

spełnić warunki udzielonej mu koncesji”. Argumentuje również, że „nie zgadza się

również koncepcją należytej staranności przyjęta przez Prezesa Urzędu, jako

oderwaną

od

realiów

ekonomicznych

i

zasad

obowiązujących

partnerów

gospodarczych wśród przedsiębiorców zajmujących się działalnością tożsamą co

powód”. Odwołuje się do wyroku SN z 16 grudnia 2005 r., sygn. akt III CK 317/05,

zgodnie z którym „należyta staranność w rozumieniu art. 355 par. 2 k.c. nie

oznacza przecież staranności wyjątkowej, lecz staranność dostosowaną do

działającego podmiotu, przedmiotu, którego dotyczy działanie oraz okoliczności w

jakich to działanie następuje”. Powód podnosi, że nie mógł przypuszczać, że

dostawca paliw, któremu Prezes Urzędu udzielił koncesji na prowadzenie

działalności gospodarczej dostarcza paliwo nie spełniające standardów, czemu

zaprzeczały atesty przedkładane przez dostawcę, jak i brak skarg klientów powoda.

Zdaniem powoda „wykładnia pojęcia należytej staranności dokonana przez

pozwanego, w myśl której przedsiębiorca zobowiązany jest do każdorazowego,

laboratoryjnego sprawdzenia jakości nabywanego towaru, nie tylko nie ma oparcia

w przepisach prawa, lecz w sposób oczywisty podważa fakt udzielania przez

Prezesa URE koncesji podmiotom zajmującym się dostawą paliwa”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

1. Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem

merytorycznego rozpoznania.

2. Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. jednym z wymogów skargi kasacyjnej jest

zawarcie w niej wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i odpowiednie

uzasadnienie tego wniosku. Wymóg ten jest ściśle związany z uregulowaną

w art. 3989 k.p.c. instytucją przedsądu. Instytucja ta zakłada, że na etapie

oceny, czy skarga kasacyjna zostanie przyjęta do rozpoznania, Sąd

Najwyższy ocenia tylko i wyłącznie – w oparciu o przedstawioną w skardze

kasacyjnej argumentację – czy zachodzą okoliczności wymienione w art.

3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.

3. W niniejszej sprawie pełnomocnik powoda uzasadnia wniosek o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania jej oczywistą zasadnością. Oznacza to, że

wniosek ten powinien wskazywać i uzasadnić, które przepisy prawa zostały

w sposób oczywisty naruszone oraz uzasadnić dlaczego zaskarżony wyrok

jest oczywiście wadliwy z odwołaniem do ustalonych w sprawie okoliczności

faktycznych i wadliwie zastosowanych przez Sąd drugiej instancji przepisów

prawa. Tymczasem uzasadnienie przedmiotowego wniosku nie zawiera

takich argumentów. Ogranicza się do wyrażenia stanowiska, że powód nie

zgadza się z przyjęta przez pozwanego koncepcją należytej staranności.

4. Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.