III SK 46/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 46/12

POSTANOWIENIE

Dnia 12 kwietnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło

w sprawie z powództwa U. Spółki Akcyjnej w K.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o nałożenie kary pieniężnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 12 kwietnia 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 14 grudnia 2011 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 180 (sto

osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 14 grudnia 2011 r., oddalił apelację U. S.A.

w K. (powód) od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 25 listopada 2010 r., w

sprawie przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki (Prezes Urzędu) o

nałożenie kary pieniężnej.

Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 9a ust. 8 Prawa energetycznego,

w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2007 r., w związku z art. 65 i 66 k.c.;

art. 3 k.p.c. w związku z art. 2 i 45 Konstytucji RP oraz art. 227 k.p.c. w związku z

art. 2 i art. 77 Konstytucji RP.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powód powołał się

na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz na oczywistą

zasadność skargi kasacyjnej. Jako zagadnienie prawne powód wskazał problem o

treści „w jakiej formie ma być składana propozycja sprzedaży energii elektrycznej

wytworzonej w skojarzeniu z wytwarzaniem ciepła, zgodnie z art. 9a ust. 8 Prawa

energetycznego w brzmieniu do 30 czerwca 2007 r.”. Natomiast oczywistej

zasadności skargi powód upatruje w „widocznym prima facie naruszeniu przepisów

prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Dowolność w ocenie wartości

dowodów przedstawionych przez powoda oraz zakładanie a priori niewiarygodności

świadków zaproponowanych przez powoda stanowi poważne naruszenie art. 233 §

1 k.p.c. W niniejszej sprawie nie wyjaśniono istotnych okoliczności mających

znaczenie

dla

rozstrzygnięcia

sprawy.

Nie

przeprowadzono

prawidłowego

postępowania dowodowego, mogącego umożliwić wydanie prawidłowego wyroku.

Sąd wyrokując oparł się wyłącznie na dowodach zebranych przez jedną ze stron,

co jest niedopuszczalne w obliczu zasad rządzących postępowaniem cywilnym”.

Prezes Urzędu wniósł o wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia skargi

kasacyjnej powoda do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej

merytorycznego rozpoznania.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej powoda ze względu na

przesłankę, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., nie spełnia wymogów

wynikających z utrwalonego w tym zakresie orzecznictwa Sądu Najwyższego.

W razie wskazania tej przesłanki przedsądu, jaką jest występowanie w

sprawie

istotnego

zagadnienia

prawnego,

obowiązkiem

skarżącego

jest

wywiedzenie i uzasadnienie występującego w sprawie problemu w sposób zbliżony

do tego, jaki przewidziany jest przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez

sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepublikowane). Sformułowanie zagadnienia

powinno zatem odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści

przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez

Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego. Rolą

Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu sądowego w Rzeczypospolitej

Polskiej, nie jest bowiem działanie w interesie indywidualnym, lecz powszechnym,

poprzez

ochronę

obowiązującego

porządku

prawnego

przed

dowolnością

orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa pozytywnego. Nie każde więc

orzeczenie, nawet błędnie wydane, zasługuje na kontrolę w postępowaniu

kasacyjnym (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ

178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147, z dnia 18 marca 2004 r., I PK 620/03, LEX nr

513011, z dnia 8 lipca 2004 r., II PK 71/04, LEX nr 375715 i z dnia 16 kwietnia

2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883). Nie spełnia określonego w art. 398 9 § 1 k.p.c.

wymagania sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w sposób ogólny i

nieprecyzyjny, a zwłaszcza ograniczenie się do samego postawienia pytania, bez

odniesienia się do problemów interpretacyjnych przepisów (postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 25 lutego 2008 r., I UK 332/07, LEX nr 452451 i z dnia 21 maja

2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538).

W niniejszym przypadku powód ograniczył się jedynie do sformułowania

wątpliwości, jakie jego zdaniem występują przy wykładni art. 9a ust. 8 Prawa

energetycznego w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2007 r. w zakresie

dotyczącym formy, w jakiej ma być składana propozycja sprzedaży energii

elektrycznej wytworzonej w skojarzeniu z wytwarzaniem ciepła. Brak natomiast

jakiegokolwiek wywodu jurydycznego wskazującego na rzeczywiste występowanie

problemu prawnego, na który się powołał, możliwe opcje jego rozwiązania wraz z

podaniem odpowiedniej argumentacji oraz wykazaniem, dlaczego rozwiązanie

postawionego problemu z wykorzystaniem argumentacji zawartej w zaskarżonym

orzeczeniu jest wadliwe. Braki te powodują, że powód nie wykazał występowania

publicznoprawnej potrzeby rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy orzekający

jako sąd kasacyjny.

Powód nie wykazał również, by skarga kasacyjna była oczywiście zasadna w

rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

W razie powołania tej przesłanki przedsądu, należy bowiem w motywach

wniosku zawrzeć wywód prawny wyjaśniający, w czym wyraża się owa oczywistość

i przedstawić argumenty na poparcie tego twierdzenia (postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06 LEX nr 198531, z dnia 10

sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, LEX nr 421035, z dnia 9 stycznia 2008 r., III PK

70/07, LEX nr 448289, z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205, z

dnia 3 kwietnia 2008 r., II PK 352/07, LEX nr 465859 i z dnia 5 września 2008 r.,

I CZ 64/08). O ile dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawa jest

usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania niezbędne jest wykazanie

kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego,

polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu

podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy

dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i

doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16

września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274, z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK

218/07, LEX nr 375616, z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/ 07, LEX nr 453107, z

dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, LEX nr 490364, z dnia 21 maja 2008 r., I UK

11/08, LEX nr 491538 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134). W

judykaturze podkreśla się, iż przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub

procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie

oczywiście

nieprawidłowego

orzeczenia.

Sam

zarzut

naruszenia

(nawet

oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że

skarga kasacyjne jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 r., nr 13, poz. 230, z dnia 11

stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743, z dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK

46/08, LEX nr 469185 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, LEX nr 494133).

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tej podstawie, o

której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., powód ograniczył się do postawienia tezy o

widocznym prima facie naruszeniu bliżej nieokreślonych przepisów prawa

materialnego oraz przepisów postępowania. Nie wskazał zatem ani konkretnych

przepisów, które Sąd Apelacyjny miałby „ewidentnie” naruszyć, ani nie wyjaśnił, na

czym to naruszenie, prowadzące do uwzględnienia skargi kasacyjnej, miałoby

polegać. Jedynym przepisem prawa, na który powód powołał się w uzasadnieniu

wniosku w zakresie odnoszącym się do art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., jest art. 233 § 1

k.p.c., który nie został zawarty w podstawach skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 398 9 § 2 k.p.c. orzeczono jak w

sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do art. 108

§ 1 w związku z art. 39821 k.p.c. oraz § 12 ust. 4 pkt 2 w związku z § 14 ust. 3 pkt 3

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej przez radcę

ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

prawnego