III SK 45/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 45/12

POSTANOWIENIE

Dnia 12 kwietnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło

w sprawie z powództwa Polskiej Telefonii Cyfrowej Spółki Akcyjnej w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

z udziałem zainteresowanej Polskiej Izby Informatyki i Telekomunikacji

o nałożenie obowiązków regulacyjnych,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 12 kwietnia 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 3 kwietnia 2012 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 270

(dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów

zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej decyzją z dnia 3 lutego 2009 r.,

na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpoznaniu

wniosku Polskiej Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. (powód) o ponowne rozpatrzenie

sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu z dnia 22 października 2008 r. (dalej

jako decyzja MTR 2008), utrzymał w mocy decyzję MTR 2008.

Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 13 czerwca 2011 r., uchylił zaskarżoną

decyzję z 3 lutego 2009 r. Sąd Okręgowy ustalił, że pismem z dnia 5 listopada 2008

r. powód złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją MTR

2008. Tego samego dnia powód wniósł odwołanie od decyzji MTR 2008. W dniu 20

lutego 2009 r. powód złożył do Sądu Okręgowego pismo zatytułowane

„rozszerzenie odwołania wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji”. Tego

samego dnia powód wniósł do Sądu Okręgowego odrębne odwołanie od decyzji z 3

lutego 2009 r.

Uwzględniając odwołanie Sąd Okręgowy zważył, że decyzja z 3 lutego

2009 r. utrzymywała w mocy decyzję MTR 2008. Ponieważ decyzja MTR 2008 była

decyzją regulacyjną, środkiem zaskarżenia decyzji utrzymującej w mocy decyzję

regulacyjną jest odwołanie do Sądu Okręgowego. Nie stosuje się art. 127 § 3 k.p.a.

Prezes Urzędu mógł w konsekwencji uchylić albo zmienić zaskarżoną decyzję w

całości lub w części, wydając nową decyzję lub przekazać niezwłocznie odwołanie

wraz aktami sprawy do Sądu Okręgowego. Brak natomiast podstawy prawnej do

wydania decyzji z dnia 3 lutego 2009 r., utrzymującej w mocy decyzję MTR 2008.

W konsekwencji zaskarżoną decyzję należało uchylić.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2012 r., oddalił apelację Prezesa

Urzędu od powyższego orzeczenia.

W uzasadnieniu wyroku Sąd Apelacyjny wyjaśnił, że decyzja MTR 2008,

którą zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy, została prawomocnie uchylona.

Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja z dnia 3 lutego 2009 r. utrzymuje w mocy

inną decyzję, co oznacza, że jest ona decyzją o treści identycznej z decyzją, o

utrzymaniu w mocy której rozstrzyga. Skoro decyzja MTR 2008 została

prawomocnie uchylona, to nie istnieje przedmiot objęty sentencją decyzji z dnia 3

lutego 2009 r., co musiało skutkować uchyleniem decyzji zaskarżonej w niniejszej

sprawie.

Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w

całości. Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania Prezes Urzędu podniósł, że

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), tj. art. 316 §

1 k.p.c. w kontekście wyjaśnienia, czy w sprawach z odwołania od decyzji Prezesa

Urzędu sąd za podstawę orzekania powinien uznać stan faktyczny i prawny z chwili

orzekania, czy też z chwili wydania zaskarżonej decyzji.

Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezesa Urzędu wniósł o wydanie

postanowienia o odmowie przyjęcie skargi do rozpoznania i zasądzenie kosztów

zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem

jej merytorycznego rozpoznania z uwagi na powołaną w niej potrzebę wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Jak już wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie Sądu Najwyższego,

powołując się na tę przesłankę skarżący ma obowiązek określenia przepisów

wymagających wykładni oraz wskazania poważnych wątpliwości związanych ze

stosowaniem tych przepisów wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego

źródła tych wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie sądów (postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 17/12 i cytowane tam

orzecznictwo). Wątpliwości te (lub rozbieżności) należy opisać wskazując

dodatkowo argumenty, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych. Nadto

należy przedstawić własną, odpowiednio uzasadnioną, propozycję interpretacji

powołanych przepisów, a także wpływ tej wykładni na rozstrzygnięcie sprawy.

Zasadniczą przesłanką, jaką należy wykazać w przypadku powołania się na

art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. jest przy tym występowanie orzeczniczych lub

doktrynalnych rozbieżności w wykładni przepisu, a nie w praktyce jego stosowania.

Z powołanych w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi

Prezesa Urzędu fragmentów orzeczeń sądów orzekających w sprawach z zakresu

ochrony konkurencji lub regulacji nie wynika, by w orzecznictwie sądowym ujawniła

się rozbieżność w wykładni art. 316 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy podziela stanowisko

wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 lipca 2011 r., III SK 52/10, zgodnie z

którym przepis ten powinien być stosowany w sprawach z zakresu regulacji z

uwzględnieniem specyfiki tych spraw determinowanej przez prawidłowe określenie

przedmiotu sporu między przedsiębiorcą a organem regulacji. Jednocześnie

zauważyć należy, że fakt wydania w toku postępowania sądowego decyzji

administracyjnych rzutujących na rozstrzygnięcie sprawy rozpoznawanej przez sąd,

traktowany jest w orzecznictwie Sądu Najwyższego jako okoliczność, którą należy

brać pod uwagę przy rozpatrywaniu sprawy z odwołania od decyzji organów

ochrony konkurencji lub regulacji (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 marca

2010 r., III SK 40/09). Analogicznie należy traktować fakt uchylenia w toku

postępowania sądowego decyzji Prezesa Urzędu, na podstawie której kształtowane

są obowiązki przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w kolejnych decyzjach, w

sytuacji gdy do uchylenia decyzji doszło z powodów rzutujących na dopuszczalność

lub prawidłowość ukształtowania obowiązków regulacyjnych w pierwotnej decyzji,

na której z kolei bazują decyzje późniejsze.

Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 398 9 § 2 k.p.c. orzeczono jak w

sentencji.