III SK 43/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 43/09

POSTANOWIENIE

Dnia 4 lutego 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej

spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K.

przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

z udziałem zainteresowanej I. B.

o ochronę konkurencji,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 4 lutego 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 30 kwietnia 2009 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2009 r., Sąd Apelacyjny oddalił apelację

Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z .o.o. w K. (powód) od

wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 4

marca 2008 r., w sprawie przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i

Konsumentów (Prezes Urzędu).

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pełnomocnik powoda

podnosi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania, ponieważ osoby

występujące w imieniu Prezesa Urzędu nie przedstawiły przy pierwszej czynności

procesowej dokumentów, z których wynikało, że mogą działać w imieniu Prezesa

Urzędu, a jedynie pełnomocnictwa procesowe. Ponadto zdaniem pełnomocnika

powoda, w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, to jest „czy badanie

prawidłowości zaskarżonej decyzji administracyjnej może być uzależnione wbrew

przepisowi art. 316 § 1 k.p.c. wyłącznie od stanu faktycznego i prawnego

istniejącego w dacie wydania danej decyzji, czy tez winno opierać się na

przepisach prawa materialnego obowiązującego w chwili wyrokowania”. Powód

wskazał, że „w chwili wyrokowania Sąd Apelacyjny winien uwzględniać przepis art.

9 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, gdyż przepisy przejściowe

do ustawy z dnia 29lipca 2005 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz o zmianie

niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 175, poz. 1458) nie przewidywały żadnych

odstępstw w tym względzie”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem

merytorycznego rozpoznania.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, na posiedzeniu,

którego przedmiotem jest przyjęcie lub odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania, bada się jedynie występowanie przesłanek określonych w art. 3989 §

1 k.p.c., a zatem czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, czy

zachodzi potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości i

rozbieżności w orzecznictwie, czy zachodzi nieważność postępowania lub czy

skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna. Stąd też art. 3984 k.p.c. przewiduje

wymóg przedstawienia okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania, tak by strona wnosząca skargę kasacyjną mogła przekonać Sąd

Najwyższy o istnieniu przesłanek, na których opiera się wstępne badanie skargi

kasacyjnej pod kątem dopuszczenia jej do rozpoznania. Uzasadnienie wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania polega na wyjaśnieniu, czyli na

wykazaniu, dlaczego, w ocenie strony skarżącej, zachodzi któraś z przesłanek

określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Treść tego uzasadnienia musi opierać się na

argumentacji

dotychczasowe

jurydycznej,

w

orzecznictwo

postaci

(lub

wywodu

wskazującego

uwzględniającego

jego

brak)

z

zarówno

zakresu

przedstawionego zagadnienia prawnego, jak i poglądy doktryny.

W niniejszej sprawie, powód w skardze kasacyjnej podnosi zarzut

nieważności postępowania, który uzasadniał tym, że osoby występujące w imieniu

Prezesa Urzędu nie przedstawiły aktu powołania osoby piastującej to stanowisko,

podczas gdy „organ państwowej jednostki organizacyjnej podejmującej czynności

za Skarb Państwa obowiązany jest wykazać przy pierwszej czynności procesowej

swoje umocowanie stosownym dokumentem, jakim jest akt powołania lub inny akt

równorzędny potwierdzający powierzenie określonej osobie pełnienie funkcji organu

państwowej jednostki organizacyjnej”. Zarzut ten jest oczywiście chybiony,

ponieważ przytoczony przez powoda

pogląd

co do sposobu wykazania

umocowania do występowania w postępowaniu sądowym w imieniu Skarbu

Państwa, nie znajduje zastosowania w postępowaniach w sprawach z zakresu

ochrony konkurencji i konsumentów, które toczą się między przedsiębiorcą a

Prezesem Urzędu występującym jako organ administracji państwowej, a nie

reprezentant interesów Skarbu Państwa.

Argumentacja wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie

wskazuje również, że w sprawie występuje zagadnienie prawne. Pytanie, które

przedstawił

powód

(„czy

badanie

prawidłowości

zaskarżonej

decyzji

administracyjnej może być uzależnione wbrew przepisowi art. 316 § 1 k.p.c.

wyłącznie od stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania danej

decyzji,

czy

tez

winno

opierać

się

na

przepisach

prawa

materialnego

obowiązującego w chwili wyrokowania?”) jest tak ogólne, że odpowiedź na nie jest

oczywista i wynika z samego brzmienia art. 316 k.p.c. Ponadto, kwestia ta została

już rozstrzygnięta w orzecznictwie Sądu Najwyższego (m.in. wyrok SN z 21 marca

2006 r., sygn akt III SK 2/06, w którym przyjęto, że „zarzut naruszenia art. 316 § 1

k.p.c. może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli skarżący

wskaże konkretne zdarzenia, których sąd nie uwzględnił oraz wpływ tych zdarzeń

na wynik sprawy”). Problem leży bowiem nie w abstrakcyjne ujętej formule

odnoszącej się do art. 316 k.p.c., lecz w odniesieniu treści zagadnienia prawnego

do konkretnych okoliczności – w niniejszej sprawie skonkretyzowanych przez

powoda uchybień w stosowaniu art. 316 k.p.c., odniesionych do okoliczności

faktycznych i prawnych sprawy oraz wpływu na wynik postępowania. Natomiast nie

ma racji skarżący w wyrażonym w skardze kasacyjnej przekonaniu, że w tej

sprawie występuje potrzeba całościowego rozpatrzenia problemu stosowania art.

316 § 1 k.p.c. w postępowaniach z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia.