III SK 43/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 43/04

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 maja 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Beata Gudowska

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Handlowo -Usługowego Import - Export

Stacja Paliw „W.” S. M., B. J., M. i R. W. Spółka Jawna w A.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o koncesję na obrót paliwami ciekłymi,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 11 maja 2004 r.,

kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w W. - Sądu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów

z dnia 17 września 2003 r.,

uchyla zaskarżony wyrok, znosi postępowanie w zakresie

rozprawy przed Sądem Okręgowym w W. - Sądem Ochrony

Konkurencji i Konsumentów i sprawę przekazuje temu Sądowi

do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

W sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego ImportExsport Stacja Paliw „W.” S

spółki jawnej w A. przeciwko Prezesowi Urzędu

Regulacji Energetyki o koncesję na obrót paliwami ciekłymi powód wniósł kasację

od wyroku Sądu Okręgowego w W. – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z

dnia 17 września 2003 r. Podnosząc naruszenie przepisu art. 233 § 1 k.p.c.

poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz naruszenie

przepisu art. 36 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (jednolity

tekst: Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1504) przez jego niewłaściwe zastosowanie

wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach zaskarżenia kasacją oraz jej

podstaw; w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność

postępowania (art. 39311 § 1 k.p.c.).

Przedmiotowa sprawa została rozstrzygnięta w pierwszej instancji w Sądzie

Okręgowym w Warszawie w składzie jednego sędziego. Członkiem składu i

zarazem jego przewodniczącym był Sędzia Sądu Rejonowego D. C., delegowany

do orzekania w Wydziale XVII Sądu Okręgowego w W. w trybie art. 77 § 8 prawa o

u.s.p. przez Prezesa Sądu Okręgowego w W. Delegacja ta obejmowała orzekanie

na dwóch sesjach w miesiącu w ramach 30 terminów sesyjnych w roku

kalendarzowym.

Z art. 46 § 1 prawa o u.s.p. wynika zasada, że sędzia sądu niższego nie

może być przewodniczącym składu w sądzie wyższym. Naruszenie tej zasady,

poza wyjątkiem wskazanymi w tym przepisie, powoduje nieważność postępowania

cywilnego (art. 379 pkt 4 k.p.c.). W przedmiotowej sprawie wyjątek taki nie miał

miejsca, bowiem Sędzia w niej orzekający w Sądzie Okręgowym w W. oprócz

delegacji do orzekania w sądzie tego szczebla nie dysponował uprawnieniem od

Ministra Sprawiedliwości do przewodniczenia w sprawach rozpoznawanych przez

ten sąd w pierwszej instancji.

Stwierdzenie nieważności czyni zbędne rozważania przez Sąd Najwyższy

odnoszące się do przytoczonych w kasacji jej podstaw i ich usprawiedliwienia.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, na podstawie powołanego

wyżej art. 39311 oraz art. 39319 w związku z art. 396 § 2 k.p.c., orzekł jak w

sentencji postanowienia.