III SK 42/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 42/13

POSTANOWIENIE

Dnia 5 lutego 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z powództwa C. Spółki Akcyjnej w W.

przeciwko Przewodniczącemu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji

o odwołanie od decyzji,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 5 lutego 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 13 lutego 2013 r.

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 13 lutego 2013 r. oddalił apelację C. S.A.

z/s w W. (powód) od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 13 kwietnia 2012 r. w

sprawie przeciwko Przewodniczącemu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji

(Przewodniczący KRRiT) o nałożenie kary pieniężnej.

Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 53 ust. 1 i 4 ustawy o radiofonii i

telewizji

w

brzmieniu

obowiązującym

w

dniu

wydania

decyzji

przez

Przewodniczącego KRRiTV, poprzez niewłaściwe zastosowanie do istniejącego w

sprawie stanu faktycznego i błędną wykładnię poprzez błędne przyjęcie, że

odpowiedzialność nadawcy z tytułu naruszenia obowiązku wynikającego z art. 15a

ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji ma charakter obiektywny, zaś stwierdzenie

zawinionego charakteru przedmiotowego naruszenia nie jest przesłanką konieczną

nałożenia kary pieniężnej przewidzianej tym przepisem. Ponadto zaskarżonemu

orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 227 i art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1

k.p.c., poprzez nieuwzględnienie zarzutu apelacji powoda dotyczącego oddalenia

wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód powołał się na

dwie przesłanki tzw. przedsądu.

W pierwszej kolejności powód podnosi, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona, ponieważ Sąd Apelacyjny naruszył art. 227 i art. 233 § 1 k.p.c. w

związku z art. 391 § 1 k.p.c., poprzez nieuwzględnienie zarzutu apelacji powoda

dotyczącego

oddalenia

wniosku

dowodowego

o

przesłuchanie

świadka

i

niewyjaśnienia tym samym wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia

sprawy, świadczących o obiektywnym, niezawinionym przez powoda braku

osiągnięcia wymaganych prawem wskaźników procentowych w kanale C. S.

Ponadto w sprawie istnieje potrzeba wykładni art. 53 ust. 1 i ust. 4 ustawy o

radiofonii i telewizji budzących poważne wątpliwości (art. 398 9 § 1 pkt 2 k.p.c.)

polegające na konieczności rozstrzygnięcia, czy przy wymierzaniu kary na

podstawie art. 53 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji według stanu prawnego

obowiązującego w okresie objętym karą co do zasady i co do wysokości miał

znaczenie element zawinienia podmiotu ukaranego, element obiektywnych

przeszkód uniemożliwiających spełnienie przez podmiot ukarany wymogów

przewidzianych prawem, za które został ukarany czy też elementy te nie miały

żadnego znaczenia? Czy przepis ten przewidywał obligatoryjność ukarania takiego

podmiotu niezależnie od ww. przesłanek za sam fakt naruszenia określonych

wymogów przewidzianych przepisami prawa niezależnie od przyczyn niespełnienia

przez podmiot ukarany tych wymogów czy też jednak brak zawinienia ze strony

podmiotu ukarane uwalnia go od takiej odpowiedzialności, ewentualnie wpływa na

wysokość nałożonej kary?

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej

merytorycznego rozpoznania.

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem zaskarżenia, służącym

interesowi publicznemu przez usuwanie rozbieżności w orzecznictwie sądów

powszechnych oraz wspomaganie rozwoju prawa. Z tego też powodu uzasadnienie

wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania powinno koncentrować się na

wykazaniu, iż zachodzą okoliczności uzasadniające podejmowaną w interesie

publicznym interwencję Sądu Najwyższego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 5 czerwca 2013 r., III SK 55/12 i powołane tam orzeczenia). Rozpoznanie

skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art.

3989 § 1 k.p.c. Dlatego w art. 3984 § 2 k.p.c. wśród istotnych wymagań skargi

kasacyjnej ustawodawca wymienił obowiązek złożenia wniosku o przyjęcie skargi

do rozpoznania i jego uzasadnienie. Spełnienie tego wymogu powinno przybrać

postać wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wykaże, jakie

występujące w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadnieniu, dlaczego

odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek z art. 398 9 § 1 pkt 1-4 k.p.c.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego w przypadku

powołania się na art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. skarżący ma obowiązek nie tylko określić

przepisy

wymagające

wykładni,

ale

także

wskazać

poważne

wątpliwości

interpretacyjne związane z ich stosowaniem wraz z podaniem doktrynalnego lub

orzeczniczego źródła tych wątpliwości, bądź rozbieżności w orzecznictwie sądów

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 17/12 i

powołane tam orzecznictwo).

W ocenie Sądu Najwyższego powód nie wykazał, by zachodziła potrzeba

wykładni przepisów wywołujących poważne wątpliwości. Uzasadnienie wniosku

powoda o przyjęcie skargi do rozpoznania pozbawione jest w tym zakresie

jakiegokolwiek

wywodu

prawnego

wskazującego

na

takie

wątpliwości

w

piśmiennictwie, skoro powód nie powołał się na występowanie rozbieżności

interpretacyjnych w orzecznictwie sądowym. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie

skargi do rozpoznania sprowadza się do hasłowego wyliczenia problemów

interpretacyjnych, jakie w subiektywnej ocenie powoda powstają na tle art. 53 ust. 1

i 4 ustawy o radiofonii i telewizji. Stanowisko to nie zostało poparte żadną

jurydyczną argumentacją, jak przepisy te powinny być wykładane w kontekście

wskazanych wątpliwości interpretacyjnych, jakie jest źródło tych wątpliwości oraz

dlaczego konkretna opcja interpretacyjna powinna zostać przyjęta przez Sąd

Najwyższy.

Sąd Najwyższy nie znalazł także podstaw dla uznania – w oparciu o wywód

przedstawiony przez powoda – skargi kasacyjnej za oczywiście zasadną. W

uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd drugiej instancji wyjaśnił, że Sąd

Okręgowy w Warszawie zasadnie ocenił jako niecelowe przeprowadzenie dowodu

z zeznań świadka na okoliczności obiektywnego, niezawinionego przez powoda

braku osiągnięcia wymaganych prawem wskaźników procentowych w programie

telewizyjnym, gdyż wyjaśnienie tych okoliczności pozostawałoby bez wpływu na

samą możliwość nałożenia kary na powoda. W sytuacji, gdy Sąd drugiej instancji

ustosunkował się do zarzutu apelacyjnego dotyczącego naruszenia art. 227 i art.

233 § 1 k.p.c. i wyjaśnił dlaczego przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka było

w sprawie niecelowe, zaś stanowisko to - w kontekście okoliczności sprawy,

których ustaleniu miałby służyć ten dowód, istotnych z punktu widzenia przesłanek

nałożenia kary pieniężnej na przedsiębiorcę telewizyjnego - nie jest arbitralne, nie

można podzielić poglądu powoda, zgodnie z którym naruszenie przepisów

powołanych przez niego we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

jest oczywiste.

Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy

orzekł jak w sentencji.