III SK 41/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 41/13

POSTANOWIENIE

Dnia 5 lutego 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z powództwa Zakładu Utylizacyjnego Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w G.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o nałożenie kary pieniężnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 5 lutego 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego z

dnia 19 grudnia 2012 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r. zmienił wyrok Sądu

Okręgowego w W. z dnia 7 maja 2012 r. w ten sposób, że oddalił odwołanie

Zakładu Utylizacyjnego Sp. z o.o. z/s w G. (powód) od decyzji Prezesa Urzędu

Regulacji Energetyki (Prezes Urzędu) z dnia 1 grudnia 2009 r. oraz zasądził od

powoda na rzecz Prezesa Urzędu koszty postępowania.

Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 56 ust. 1 pkt 1a w związku z art.

9a ust. 8 oraz art. 3 pkt 13, art. 3 pkt 13a i art. 3 pkt 11 Prawa energetycznego oraz

naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w związku z powołanymi powyżej przepisami Prawa

energetycznego i naruszenie art. 328 § 2 k.p.c.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód uzasadnił

„faktem, iż istnieje uzasadniona wątpliwość czy zaskarżony wyrok odpowiada

prawu – zachodzi potrzeba wykładni przepisów art. 56 ust. 1 pkt 1a w związku z art.

9a ust. 8 oraz art. 3 pkt 13, pkt 13a i 11 Prawa energetycznego w zakresie

ustalenia właściwej wykładni pojęcia odbiorca końcowy, w szczególności w

kontekście

będącego

podstawą

rozpoznania

w

niniejszej

sprawie

stanu

faktycznego, w którym powód sprzedał energię elektryczną innemu podmiotowi za

pośrednictwem własnej sieci wewnętrznej. Nabywca energii elektrycznej korzystał

tylko i wyłącznie z sieci wewnętrznej powoda i nie został przyłączony do sieci

elektroenergetycznej, a tym samym – w ocenie powoda – nie może zostać uznany

za odbiorcę końcowego w rozumieniu Prawa energetycznego”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej

merytorycznego rozpoznania.

Skarga kasacyjna nie jest zwykłym środkiem zaskarżenia. Jej rozpoznanie

następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 398 9 § 1 k.p.c.,

gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, bądź istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, czy też zachodzi nieważność postępowania

lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W konsekwencji tegoż w

art. 3984 § 2 k.p.c. wśród istotnych wymagań skargi kasacyjnej ustawodawca

wymienił obowiązek złożenia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego

uzasadnienie. Wymóg ten wiąże się z tzw. przedsądem, polegającym m.in. na

możliwości odmowy przez Sąd Najwyższy przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). Wypełnienie tego wymogu polega na

przedstawieniu wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wykaże,

jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadnieniu, dlaczego

odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek. Na etapie przedsądu, kiedy

Sąd Najwyższy podejmuje decyzję o przyjęciu skargi do rozpoznania, ocenie i

analizie podlega, obok elementów konstrukcyjnych skargi, tylko wniosek o jej

przyjęcie i jego uzasadnienie. Dlatego skarga kasacyjna powinna być tak

zredagowana i skonstruowana, aby Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać w

uzasadnieniu jej podstaw pozostałych elementów konstrukcyjnych skargi, ani tym

bardziej się ich domyślać.

Mając na względzie, że skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem

zaskarżenia, realizującym przede wszystkim interes publiczny polegający na

usuwaniu

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów

powszechnych

oraz

na

wspomaganiu rozwoju prawa, uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do

rozpoznania powinno koncentrować się na wykazaniu, iż takie okoliczności w

sprawie zachodzą (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca

2013 r., III SK 55/12 i powołane tam orzeczenia).

Wniosek o przyjęcie skargi powoda do rozpoznania i jego uzasadnienie nie

spełniają powyższych wymogów choćby w minimalnym stopniu. Zawarty w treści

samej skargi wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania ze względu na „uzasadnioną

wątpliwość czy zaskarżony wyrok odpowiada prawu” nie nawiązuje do żadnej z

przesłanek przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. Dopiero rozwinięcie tego

wniosku, w którym mowa o potrzebie wykładni przepisów art. 56 ust. 1 pkt 1a w

związku z art. 9a ust. 8 oraz art. 3 pkt 13 i art. 13a Prawa energetycznego w

zakresie wykładni pojęcia odbiorca końcowy pozwala przyjąć, że powodowi chodzi

o tę przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, która unormowana jest

w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w przypadku powołania się na ten

przepis,

skarżący

wymagających

ma

jednak

wykładni,

ale

obowiązek

także

nie

tylko

wskazania

określenia

poważnych

przepisów

wątpliwości

interpretacyjnych związanych ze stosowaniem tych przepisów oraz podania

doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości lub rozbieżności w

orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada

2012 r., III SK 17/12 i powołane tam orzecznictwo). Wątpliwości interpretacyjne lub

rozbieżności w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. należy opisać, wskazując

argumenty, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych. Trzeba też przedstawić

własną, odpowiednio uzasadnioną, propozycję interpretacji powołanych przepisów,

a także wpływ tej wykładni na rozstrzygnięcie sprawy. Tymczasem pełnomocnik

powoda ograniczył się jedynie do sformułowania powołanego powyżej problemu

prawnego nie przedstawiając jakiegokolwiek wywodu w przedmiocie wątpliwości

interpretacyjnych dotyczących pojęcia odbiorcy końcowego.

Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy

orzekł jak w sentencji.