III SK 40/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 40/10

POSTANOWIENIE

Dnia 9 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa PGE L. Zakładów Energetycznych S.A.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o nałożenie kary pieniężnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 9 lutego 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego z

dnia 16 kwietnia 2010 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

2. zasądza od strony powodowej na rzecz Prezesa Urzędu

Regulacji Energetyki kwotę 270 zł (dwieście siedemdziesiąt)

tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 24 lipca 2008 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki orzekł,

że przedsiębiorstwo energetyczne L. Zakłady Energetyczne S. A. nie wywiązało się

w 2006 r. z określonego w art. 9a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo

energetyczne (Dz.U. Z 2006 r. Nr 89, poz. 625 ze zm.) obowiązku uzyskania i

przedstawienia do umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia energii

elektrycznej wytworzonej w odnawialnych źródłach energii lub uiszczenia opłaty

zastępczej i wymierzył temu przedsiębiorstwu karę pieniężną w kwocie 3.938.000

zł, to jest w wysokości 0,726% przychodu z działalności koncesjonowanej

osiągniętego w 2007 r.

Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2010 r. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385

k.p.c. oddalił apelację powódki – L. Zakładów Energetycznych S. A. w Lublinie od

wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w

Warszawie z dnia 26 czerwca 2009 r., oddalającego odwołanie powódki od

powyższej decyzji Prezesa URE.

Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżyła skargą kasacyjną strona

powodowa. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

wskazano, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne, które „polegają na

konieczności wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy w wyroku:

1. Czy na gruncie art. 348 k.c. wystarczającym środkiem do

przeniesienia posiadania energii elektrycznej i jej wydania, w

sytuacji gdy nie dochodzi do fizycznej dostawy tej energii, jest samo

zawarcie umowy sprzedaży energii elektrycznej i określenie

planowanego harmonogramu dostaw w podziale na okresy

miesięczne? Jeżeli zaś samo zawarcie umowy sprzedaży energii

elektrycznej i ustalenie planowanego harmonogramu dostaw jest

wystarczające, to czy harmonogram ten nie powinien być

przynajmniej tak szczegółowy, aby umożliwić rozliczenie sprzedaży

i zakupu tej energii na rynku bilansującym?;

2. Czy na gruncie postanowień prawa dotyczących obowiązków

zakupu świadectw pochodzenia, o których mowa w art. 9a ustawy z

dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo Energetyczne sprzedażą energii

elektrycznej odbiorcy końcowemu jest sprzedaż dokonywana na

rzecz podmiotu, który zarówno zużywa energię na własne potrzeby,

jak i prowadzi handel energią elektryczną, posiadając w tym

względzie

wymagane

koncesje,

jeżeli

zakupiona

energia

elektryczna nie została przez taki podmiot przetransportowana,

odebrana i fizycznie zużyta i podmiot ten nie zawarł żadnej umowy

przewidującej transport, odbiór i fizyczne zużycie zakupionej

energii?”.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona przeciwna – pozwany Prezes

URE wniósł o:

1) nieprzyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) ewentualnie, w przypadku przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, o

jej oddalenie;

3) o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa

procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W przedstawionych zagadnieniach wskazuje się na specyficzne problemy

(trudności) ustalenia, czy w zakresie sprzedaży energii elektrycznej na tzw.

wymianę, nabywca faktycznie uzyskał posiadanie nabytej energii i czy zużył ją na

potrzeby własne. W szczególności w przekonujący sposób wskazano na to, że

samo zawarcie umowy sprzedaży energii elektrycznej i określenie planowanego

harmonogramu dostaw w podziale na okresy miesięczne nie oznacza, że

rzeczywiście doszło do przeniesienia posiadania energii ani też – gdyby

przeniesienie posiadania nastąpiło – że nabywca zużył ją tak jak odbiorca końcowy.

Chociaż postawione w skardze pytania brzmią jak pytania retoryczne, to nie

ujawniają one zagadnień, których wyjaśnienie jest konieczne dla oceny

zaskarżonego wyroku. Dokonane bowiem przez Sąd drugiej instancji ustalenia, w

tym, że nabywca spornej w sprawie energii, energię tę faktycznie uzyskał i zużył na

własne

potrzeby,

opierają

się

na

wynikach

postępowania

dowodowego,

wykraczającego poza zakres przesłanek wskazanych w postawionych pytaniach. W

szczególności, jak na to w odpowiedzi na skargę kasacyjną zwrócił uwagę Prezes

URE, nie ujawniono żadnych okoliczności, które mogłyby wskazywać na to, że

mimo zawartej umowy i określenia harmonogramu dostaw energii, zobowiązania

tak określone nie zostały wykonane, natomiast o tym, że wynikające z umowy

zobowiązania zostały wykonane świadczy to, że żadna ze stron umowy nie

występowała z roszczeniami umowy dotyczącymi.

Uznając, że wyjaśnienie przedstawionych w skardze zagadnień prawnych

nie jest potrzebne dla kasacyjnej oceny podstaw zaskarżonego wyroku, na

podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. wobec braku wymaganych przyczyn przyjęcia skargi

do rozpoznania, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na podstawie art. 3989 w

§ 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego ma swoją

podstawę § 12 ust. 4 pkt 2 w związku z § 14 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz.

1349 ze zm.).