III SK 4/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 4/04

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 lutego 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Myszka

SSN Andrzej Wasilewski

Protokolant Małgorzata Beczek

w sprawie z odwołania Z. Korporacji Energetycznej S.A. w Z.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o wstrzymanie dostaw energii elektrycznej,

przy udziale zainteresowanego Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "P." Spółki z

o.o. w W.

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 26 lutego 2004 r.,

kasacji strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w W. - Sądu

Antymonopolowego

z dnia 9 sierpnia 2002 r.,

oddala kasację i zasądza od powoda na rzecz zainteresowanego

i pozwanego kwotę po 1200 zł tytułem zwrotu kosztów

zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

W sprawie z odwołania powodowej Z.Korporacji Energetycznej S.A. w Z. od

decyzji

pozwanego

wstrzymania

Prezesa

dostaw

energii

Urzędu

Regulacji

elektrycznej,

przy

Energetyki

w przedmiocie

udziale

zainteresowanego

Przedsiębiorstwa Wielobranżowego „. Sp. z o.o. , powód wniósł kasację od wyroku

Sądu Okręgowego w W.– Sądu Antymonopolowego z dnia 9 sierpnia 2002 r.

Zaskarżonym wyrokiem oddalono odwołanie powoda od decyzji Prezesa Urzędu z

dnia 26 czerwca 2001 r., Nr 5/2001, nakazującej powodowi podjęcie i

kontynuowanie

dostaw energii elektrycznej do zakładu w S., należącego do

zainteresowanego Przedsiębiorstwa na warunkach określonych w umowie z dnia 1

kwietnia 1993 r.

W zaskarżonym wyroku Sąd podzielił pogląd Prezesa Urzędu, że nie było

podstaw do przerwania dostaw energii elektrycznej.

Instalacja nie stanowiła

zagrożenia dla życia, zdrowia ani ochrony środowiska, nie nastąpił też nielegalny

pobór energii elektrycznej. Wygaśnięcie umowy dzierżawy na podstawie której

powód posiadał grunt, na którym znajdowało się jedno z urządzeń sieci

energetycznej, nie uzasadnia przerwania dostaw energii elektrycznej. Uzyskane

zezwolenie właściciela gruntu, przez który przebiega sieć energetyczna nie należy

bowiem

do

podmiotu

przyłączanego

do

sieci,

lecz

do

przedsiębiorstwa

energetycznego.

W kasacji powód zarzucił naruszenie art. 6 ust. 3 oraz art. 7 ust. 1 i 4 ustawy

z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. Nr 54, poz. 348 ze zm.,

obecnie jednolity tekst: Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1504 ze zm.), art. 475 § 1 k.c.

oraz art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

(jednolity tekst: Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.), a także niewymienionych

przepisów postępowania.

Pozwany Prezes Urzędu i zainteresowane Przedsiębiorstwo wnieśli o

oddalenie kasacji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył ,co następuje.

Kasacja jest nieuzasadniona.

Zgodnie

z

art.

ust.

Prawa

energetycznego

przedsiębiorstwo

energetyczne może wstrzymać dostarczanie energii elektrycznej, jeżeli w wyniku

przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że instalacja znajdująca się u odbiorcy

stwarza bezpośrednie zagrożenie dla życia, zdrowia albo środowiska, względnie

nastąpił nielegalny pobór energii elektrycznej. Podstawą do wstrzymania dopływu

energii

elektrycznej

jest

protokół

wyniku

kontroli

przeprowadzonej

przez

uprawnionego przedstawiciela przedsiębiorstw energetycznego (art. 6 ust. 2 tej

ustawy). W rozpoznawanej sprawie powodowe Przedsiębiorstwo nie przedstawiło

protokołu stwierdzającego spełnienie się przesłanek z art. 6 ust. 3 ustawy. Trafnie

przyjął

Sąd

pierwszej

instancji,

że

brak

protokołu

z

wyników

badań

przeprowadzonych na zlecenie powodowego Przedsiębiorstwa czyni bardzo

prawdopodobnym domniemanie, że nie było ani zagrożenia dla zdrowia lub życia,

ani nielegalnego poboru energii. Przedsiębiorstwo energetyczne, które wstrzymało

dopływ energii elektrycznej do odbiorcy, jest obowiązane udowodnić, że istniały

przesłanki z art. 6 ust. 3 ustawy, uzasadniające wstrzymanie dopływu energii. Jest

sprzeczne

z

zasadami

doświadczenia

życiowego

przyjęcie

możliwości

udowodnienia tych przesłanek przy pomocy zeznań świadka – o co wnosił powód –

w sytuacji, gdy powód dysponuje wynikami fachowych badań, których jednak nie

przedstawia jako środka dowodowego.

Jak wynika z art. 7 ust. 4 Prawa energetycznego przedsiębiorstwa

energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją energii elektrycznej są

obowiązane zapewnić realizację i finansowanie budowy i rozbudowy sieci na

warunkach określonych w przepisach, o których mowa w art. 9 i 46 oraz w

założeniach, o których mowa w art. 19 tego Prawa. W kasacji powodowe

Przedsiębiorstwo twierdzi, że ponieważ jedno z urządzeń przesyłowych znajdowało

się na działce dzierżawionej przez zainteresowane Przedsiębiorstwo „P.”, to wraz z

wygaśnięciem umowy dzierżawy tej działki wygasła także umowa o dostawę energii

elektrycznej (art.475 k.c.). Świadczenie (czyli dostawa energii elektrycznej) stało się

bowiem niemożliwe skutkiem okoliczności, za które dłużnik (czyli powodowe

Przedsiębiorstwo) odpowiedzialności nie ponosi. Jest to pogląd błędny. Umowa o

dostawę energii elektrycznej nie wygasła, gdyż to nie odbiorca energii, lecz

przedsiębiorstwo

energetyczne

jest

obowiązane

zapewnić

budowę

sieci

energetycznej (art. 7 ust. 4 ustawy). Przy spełnieniu warunków z art. 124 powołanej

ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami jest ono, w

przypadku braku zgody właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości,

zobowiązane do wystąpienia do starosty o wydanie decyzji zezwalającej na

zakładanie i przeprowadzanie urządzeń służących do przesyłania energii

elektrycznej.

Art. 7 ust. 1 Prawa energetycznego nie został naruszony, gdyż dotyczy on

obowiązku zawarcia umowy o sprzedaż energii, a nie wstrzymania jej dostarczania.

Z tych względów na podstawie art. 98 i 39312 k.p.c. orzeczono jak w

sentencji.