III SK 39/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 39/09

POSTANOWIENIE

Dnia 8 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa Telekomunikacji Polskiej Spółki Akcyjnej w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

o nałożenie kary pieniężnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 8 stycznia 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 28 maja 2009 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 29 marca 2007 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej

(Prezes Urzędu) nałożył na Telekomunikację Polską S.A. (powódka) karę pieniężną

w wysokości 100.000 zł. Powódka wniosła odwołanie od powyższej decyzji,

zarzucając naruszenie art. 209 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo

telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r., Nr 171, poz. 1800 ze zm., dalej jako Prawo

telekomunikacyjne) oraz art. 210 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego.

Wyrokiem z dnia 26 września 2008 r. Sąd Okręgowy– Sąd Ochrony

Konkurencji i Konsumentów oddalił odwołanie powódki. Powódka zaskarżyła wyrok

Sądu pierwszej instancji apelacją, w której podniosła zarzuty pominięcia

rozważanie

wszystkich

zarzutów

zgłaszanych

w

toku

postępowania,

co

doprowadziło do nierozpoznania istoty sprawy; naruszenia art. 209 ust. 1 Prawa

telekomunikacyjnego poprzez przyjęcie, że niewypełnienie obowiązku dostarczenia

dokumentów wymaganych ustawą obejmuje także sytuację niedopełnienia

obowiązku przewidzianego w rozporządzeniu oraz projekt instrukcji i opisu

kalkulacji kosztów, a także przyjęcie że przepis ten stanowi podstaw do nałożenia

kary w przypadku opóźnienia w dostarczeniu wymaganych ustawą dokumentów;

oparcia rozstrzygnięcia o nałożeniu kary wyłącznie na przesłance bezprawności,

bez przeprowadzenia analizy w zakresie winy; naruszenia art. 210 ust. 2 Prawa

telekomunikacyjnego

poprzez

nieprawidłową

oceną

wszystkich

przesłanek

zawartych w tym przepisie i ustalenie zbyt wysokiej kary pieniężnej oraz naruszenie

przepisów praw procesowego, to jest art. 217 § 1, 227, 236 oraz 233 k.p.c.

Wyrokiem z dnia 2 maja 2009 r., Sąd Apelacyjny w W. zmienił wyrok Sądu

Okręgowego w W. – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 26 września

2008 r., w ten sposób, że uchylił decyzję Prezesa Urzędu. Skargę kasacyjną od

powyższego wyroku wniósł Prezes Urzędu, zaskarżając go w całości.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, ponieważ

zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c., skargę kasacyjną można wnieść od prawomocnego

wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, a zatem

wówczas gdy sprawa wszczęta na żądanie uprawnionego podmiotu zakończyła się

prawomocnym wyrokiem sądu drugiej instancji oddalającym apelację od wyroku

sądu pierwszej instancji oddalającego odwołanie, prawomocnym wyrokiem

oddalającym apelację od wyroku zmieniającego zaskarżoną decyzję i orzekającego

co do istoty sprawy, bądź prawomocnym wyrokiem reformatoryjnym sądu drugiej

instancji (postanowienia SN z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt III SK 32/08,

niepublikowane; z dnia 7 października 1998 r., I CKN 265/98, OSP 2000 nr 5, poz.

96 oraz z dnia 7 czerwca 2005 r., III SZ 6/05, OSNP 2006 nr 3-4, poz. 69). Zgodnie

z zapatrywaniami prawnymi wyrażonymi w postanowieniu Sądu Najwyższego z

dnia 12 lutego 2009 r. (sygn. akt III SK 32/08, niepublikowane), zaskarżony skargą

kasacyjną wyrok Sądu Apelacyjnego, uwzględniający apelację strony powodowej

od wyroku Sądu pierwszej instancji i uchylający zaskarżoną decyzję Prezesa

Urzędu, kończy określony etap postępowania sądowego, ale nie kończy

postępowania w rozpoznawanej sprawie. Po przeprowadzeniu zaleconego

Prezesowi Urzędu postępowania uzupełniającego, może wydać nową decyzję albo

umorzyć postępowanie.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.