III SK 36/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 36/13

POSTANOWIENIE

Dnia 27 stycznia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z powództwa Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji

Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w R.

przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

z udziałem zainteresowanego G.-K. Zakładu Gospodarki Komunalnej i Usług

Wielobranżowych Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B.

o ochronę konkurencji,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 27 stycznia 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 15 grudnia 2011 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 180 (sto

osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa

procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r. oddalił apelację

Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w R. (powód) od

wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 16 listopada 2010 r. w sprawie z odwołania

od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Prezes Urzędu) z

dnia 14 maja 2009 r., RKR-5/2009.

Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 8 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 9

ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (t.j.: Dz.U.

Nr 122, poz. 1319) oraz art. 381, art. 232 zdanie 2 k.p.c. i art. 288, k.p.c. w związku

z art. 391 § 1 k.p.c.; art. 231 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód powołał się na

potrzebę rozstrzygnięcia istotnego zagadnienia prawnego.

Pierwszym z zagadnień prawnych sprawy, zdaniem powoda, „jest wykładnia

przepisu art. 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów”, a

w zasadzie wątpliwość, czy można oprzeć decyzję w przedmiocie nadużycia

pozycji dominującej na danym rynku w sytuacji, gdy decyzja taka opiera się

wyłącznie na stwierdzeniu w opinii biegłego, że powyższe rozważania, a także

analiza porównawcza, (...) świadczą, że cena hurtowego odbioru ścieków

stosowana przez (powoda) nie powinna być raka sama jak taryfowa cena ścieków

stosowana w rozliczenia z pozostałymi odbiorcami”, bez podawania konkretnej

ceny, jak w danej sytuacji byłaby cena właściwa adekwatną do zaistniałej sytuacji

oraz bez podawania podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia. Czy takie

stwierdzenie uzasadnia przyjęcie odpowiedzialności na podstawie art. 8 ust. 1 i ust.

2 pkt 1 w związku z art. 9 ustawy?

Jako kolejne istotne zagadnienie powód wskazuje problem przyjęcia za

prawidłowe i zgodne z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie

okoliczności przedstawionych w opinii biegłego, bez wzywania do wydania opinii

niezależnego biegłego, podczas gdy sama opinia jest w toku całego postępowania

kwestionowana.

Prezes Urzędu w odpowiedzi na skargę kasacyjną powoda wniósł o odmowę

przyjęcia jej do rozpoznania oraz zasądzenie koszów postępowania wraz z

kosztami zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem zaskarżenia realizującym

przede wszystkim interes publiczny. Polega on na wspomaganiu rozwoju prawa,

usuwaniu rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych, zapewnieniu

respektowania podstawowych gwarancji procesowych oraz uchylaniu ewidentnie

sprzecznych z prawem rozstrzygnięć. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do

rozpoznania powinno w konsekwencji koncentrować się na wykazaniu, iż

wymienione powyżej okoliczności zachodzą w danej sprawie (zob. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r., III SK 55/12 i powołane tam

orzeczenia).

Rozpoznanie

skargi

kasacyjnej

następuje

tylko

z

przyczyn

kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., stąd w art. 3984 § 2 k.p.c.

wśród istotnych wymagań skargi kasacyjnej ustawodawca wymienił obowiązek

złożenia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienia. Spełnienie

tego wymogu powinno przybrać postać wyodrębnionego wywodu prawnego, w

którym skarżący wykaże, jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają na

uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie

uzasadnieniu, dlaczego odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek z art.

3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.

W ocenie Sądu Najwyższego skarga kasacyjna powoda nie kwalifikuje się do

przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania z następujących powodów.

Po pierwsze, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, w

przypadku wskazania jako podstawy wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. skarżący ma obowiązek nie tylko sformułować

samo zagadnienie, ale także – w uzasadnieniu wniosku – przedstawić odpowiednią

jurydyczną argumentację wskazującą na dopuszczalność i celowość rozwiązania

problemu prawnego w sposób preferowany przez skarżącego, a odmienny od

sposobu rozstrzygnięcia tego problemu przy wykorzystaniu zapatrywań wyrażonych

przez Sąd drugiej instancji. Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest

przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na

podstawie art. 390 k.p.c. Uzasadnienie wniosku powoda o przyjęcie do rozpoznania

skargi kasacyjnej ze względu na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia

prawnego nie spełnia przedstawionych powyżej wymogów. Uwagi powoda umknęło

również, że w kwestiach dotyczących art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy Sąd Najwyższy

wypowiadał się już wielokrotnie (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 19 sierpnia

2009 r., III SK 5/09; z 18 lutego 2010 r., III SK 28/09; z 17 marca 2010 r., III SK

40/09; z 13 lipca 2012 r., III SK 44/11), w tym także w odniesieniu do analogicznego

(por. wyrok Sądu Najwyższego z 12 lutego 2009 r., III SK 29/08) bądź zbliżonego

stanu faktycznego (wyrok Sądu Najwyższego z 18 lutego 2010 r., III SK 24/09).

Niezależnie od powyższego Sąd Najwyższy stwierdza, że zagadnienie prawne

zawierające

w

swej

podstawie

przepis

prawa

materialnego

dotyczy

w

rzeczywistości kwestii procesowej.

Po drugie, zagadnienie prawne musi bazować na konkretnym przepisie

wskazanym w jego treści oraz pozostawać w związku ze sprawą i wnoszoną skargą

kasacyjną (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 9 sierpnia 2012 r.,

III SK 4/12; z dnia 20 marca 2013 r., III SK 33/12; z dnia 20 marca 2013 r., III SK

37/12). Tymczasem problem prawny wskazany w skardze kasacyjnej powoda jako

drugie zagadnienie prawne, nie zawiera w swej treści żadnego przepisu prawa.

Ponadto dotyczy kwestii oceny dowodów, która pozostaje poza zakresem kognicji

Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym.

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy z mocy art. 3989 § 2 k.p.c., a

w odniesieniu do kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym na

podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c. oraz § 12 ust. 4 pkt 2 w

związku z § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za

czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, orzekł

jak w sentencji postanowienia.