III SK 36/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 36/09

POSTANOWIENIE

Dnia 10 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa C. Polska Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

z udziałem zainteresowanego Polskiej Telefonii Cyfrowej Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w W.

o ochronę konkurencji,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 10 grudnia 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony zainteresowanej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 16 stycznia 2009 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2009 r. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385

k.p.c. oddalił apelacje: powoda C. Polska Spółka z o.o. w W., pozwanego Prezesa

Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz zainteresowanego Polskiej

Telefonii Cyfrowej Spółki z o.o. w W. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów z dnia 6 lutego 2008 r. uchylającego – po ponownym

rozpoznaniu

sprawy

–

decyzję

Prezesa

Urzędu

Ochrony

Konkurencji

i

Konsumentów z dnia 24 czerwca 2005 r. (uchylającą decyzję Prezesa UOKiK z

dnia 9 sierpnia 2004 r. i umarzającą postępowanie antymonopolowe).

Powyższy

wyrok

Sądu

Apelacyjnego

zaskarżyła

skargą

kasacyjną

zainteresowana Polska Telefonia Cyfrowa Spółka z o.o. w W.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z powołaniem się

na art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. twierdzi się, że w sprawie występują trzy istotne

zagadnienia prawne:

1. „dopuszczalność uznania, że wydane w trybie art. 386 § 6 k.p.c.

wytyczne sądu drugiej instancji, zgodnie z którymi zachodzi konieczność

przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, mogą być

interpretowane w ten sposób, że podmiotem zobowiązanym w takim

przypadku do przeprowadzenia postępowania dowodowego jest w istocie

nie sąd, lecz Prezes UOKiK”;

2. „kwestia dopuszczalności uchylenia decyzji Prezesa UOKiK w sytuacji,

gdy decyzja ta w ocenie sądu orzekającego w sprawie - nie zawiera

rozstrzygnięcia co do wszystkich kwestii zawartych w zgłoszonym przez

stronę wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego, a to w

sytuacji, gdy strona nie złożyła wniosku o uzupełnienie rozstrzygnięcia

decyzji w trybie art. 111 § 1 k.p.a.”;

3. „kwestia dopuszczalności zmiany uzasadnienia wyroku na niekorzyść

strony w sytuacji, gdy strona przeciwna nie wniosła skutecznie apelacji”.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona powodowa wniosła o odmowę

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie wraz z

zasądzeniem kosztów zastępstwa według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k. p. c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli:

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości

lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Istotność zagadnienia prawnego – jako przesłanki przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. – polega na tym, że w danej

sprawie występuje problem prawny mający znaczenie dla rozwoju prawa lub

znaczenie

precedensowe

dla

rozstrzygnięcia

innych

podobnych

spraw.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na

występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne (art. 398 4 § 1 pkt 3 i art. 3989 §

1 pkt 1 k.p.c.), polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu

argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, w tym

także

na

sformułowaniu

własnego

stanowiska

przez skarżącego

(por.

postanowienie Sądu Najwyższego z 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 nr

1, poz. 11). Sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 398 9

§ 1 pkt 1 k.p.c. powinno przybrać formę odrębnego wywodu prawnego, w którym

skarżący przedstawi wątpliwości co do określonego przepisu (normy) lub zespołu

przepisów (norm), albo szerzej i bardziej ogólnie – wątpliwości co do pewnego

uregulowania prawnego (instytucji prawnej). Z przedstawionego przez wnoszącego

skargę kasacyjną istotnego zagadnienia prawnego musi wynikać, jaki jest

konkretny problem prawny i na czym polegają istotne wątpliwości interpretacyjne.

Zagadnienie prawne jest to bowiem zagadnienie, które wiąże się z określonym

przepisem

prawnym,

którego

wyjaśnienie

ma

znaczenie

nie

tylko

dla

rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych

podobnych spraw (por. wyrok Sądu Najwyższego z 14 lutego 2003 r., I PK 306/02,

Wokanda 2004 nr 7-8, poz. 51). Rozważanie przez Sąd Najwyższy – w ramach

rozpoznawania skargi kasacyjnej – określonych zagadnień prawnych, nie może

mieć charakteru abstrakcyjnego, oderwanego od przesłanek orzekania w danej

sprawie (por. wyrok Sądu Najwyższego z 13 listopada 2002 r., I CK 213/02, LEX nr

74415).

W pierwszej z kwestii, wskazanych w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania, chodzi o ocenę opisanej przez stronę skarżącą

sytuacji procesowej, że Sądy obydwu instancji – wbrew zaleceniom Sądu drugiej

instancji

w

poprzednim

wyroku

uchylającym

-

„scedowały”

obowiązek

przeprowadzenia postępowania dowodowego na organ administracji – Prezesa

UOKiK. Postawiony w ten sposób problem opiera się na założeniu, że nie zmieniły

się podstawy i zakres sprawy po jej poprzednim uchyleniu i przekazaniu sprawy do

ponownego rozpoznania. Założenie to nie jest właściwe do stanu sprawy objętego

zaskarżonym wyrokiem. Sąd drugiej instancji w zaskarżonym wyroku uznał

bowiem, że Sąd pierwszej instancji – zgodnie z zaleceniem Sądu Apelacyjnego

zawartym w wyroku uchylającym z dnia 6 marca 2007 r. – dokonał odpowiednich

ustaleń faktycznych i w oparciu o nie orzekł o uchyleniu decyzji Prezesa UOKiK ze

względu na brak rozstrzygnięcia tego organu o części wniosku o stosowanie

praktyk ograniczających konkurencję. W tej zmienionej sytuacji procesowej nie

zachodzi problem niezachowania zalecenia przeprowadzenia postępowania

dowodowego przez Sąd pierwszej instancji, bo w zakresie objętym zaleceniem

dotyczącym wówczas określonego przedmiotu sprawy Sąd nie naruszył wskazań

Sądu drugiej instancji.

Co do kwestii drugiej z podnoszonych w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania – bezpodstawne jest twierdzenie strony

skarżącej, że decyzja Prezesa UOKiK nie zawierała rozstrzygnięcia co do

wszystkich kwestii zawartych w zgłoszonym przez stronę wniosku o wszczęcie

postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcie wynikające z decyzji Prezesa

UOKiK stanowi umorzenie postępowania w sprawie a więc obejmujące jej całość,

bez pozostawienia jakiejś jej części np. części wniosku poza rozstrzygnięciem.

Takiego zakresu rozstrzygnięcia nie zmienia to, że

w uzasadnieniu

decyzji

Prezes UOKiK nie wskazał, czym się kierował w odniesieniu do całego okresu,

który został wskazany we wniosku.

Także trzecia z postawionych przez skarżącego kwestii również nie jest

występującym w sprawie istotnym zagadnieniem prawnym. Przepis art. 384 k.p.c.

zakazuje uchylenia lub zmiany zaskarżonego wyroku na niekorzyść strony

wnoszącej apelację. Zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego nie zawiera takiego

rozstrzygnięcia – wyrokiem tym bowiem zostały oddalone apelacje powoda,

pozwanego i zainteresowanego.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy uznając, że nie zachodzą

okoliczności, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. postanowił jak w sentencji.