III SK 35/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 35/12

POSTANOWIENIE

Dnia 20 marca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z powództwa Polskiej Telefonii Cyfrowej Spółki Akcyjnej w Warszawie

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

z udziałem zainteresowanej: e – T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością o

zmianę umowy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 20 marca 2013 r.,

na skutek skarg kasacyjnych strony zainteresowanej i strony pozwanej od wyroku

Sądu Apelacyjnego

z dnia 14 lutego 2012 r.,

1. odmawia przyjęcia obu skarg kasacyjnych do rozpoznania,

2. zasądza od pozwanego Prezesa Urzędu Komunikacji

Elektronicznej oraz od zainteresowanej e-T. Spółki z o.o. na

rzecz powoda Polskiej Telefonii Cyfrowej S.A. w Warszawie

kwoty po 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem kosztów

pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 14 lutego 2012 r. oddalił apelacje wniesione

przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej oraz e-T. Sp. z o.o.

(zainteresowany) od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 28 stycznia 2011 r. w

sprawie z odwołania Polskiej Telefonii Cyfrowej S.A. w Warszawie (powód) od

decyzji Prezesa Urzędu z dnia 12 lutego 2009 r.

Prezes Urzędu i zainteresowany zaskarżyli wyrok Sądu Apelacyjnego

skargami kasacyjnymi w całości.

Prezes Urzędu zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 316 § 1

k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 328 § 2 k.p.c. Wnosząc o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania, Prezes Urzędu powołał się na występowanie w sprawie

dwóch zagadnień prawnych.

Jako pierwsze zagadnienie prawne wskazał problem potrzeby wykładni

art. 316 § 1 k.p.c. jako przepisu wywołującego poważne wątpliwości lub

wywołującego rozbieżności w orzecznictwie polegające na potrzebie wyjaśnienia,

czy w sprawach z odwołań od decyzji Prezesa Urzędu sąd za podstawę orzekania

powinien uznać stan faktyczny i prawny z chwili orzekania, czy też z chwili wydania

skarżonej decyzji.

Jako drugi problem prawny Prezes Urzędu wskazał potrzebę wyjaśnienia,

czy wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej wydanej przez

Prezesa Urzędu na skutek prawomocnego wyroku sądu następuje ze skutkiem ex

tunc, czy ze skutkiem ex nunc.

Zainteresowany zarzucił z kolei w skardze kasacyjnej zaskarżonemu

wyrokowi naruszenie art. 316 § 1 k.p.c., przez nieuwzględnienie faktu wygaśnięcia

decyzji Prezesa Urzędu z dnia 12 lutego 2009 r. oraz art. 355 § 1 k.p.c., przez

zaniechanie umorzenia postępowania, a także błędną wykładnię art. 28 ust. 1 pkt 2

i pkt 5 lit c. Prawa telekomunikacyjnego, przez przyjęcie, że przesłanka wzięcia pod

uwagę obowiązków nałożonych na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego nie

zachodzi w przypadku uchylenia decyzji wprowadzającej obowiązek regulacyjny po

dacie wydania zaskarżonej w postępowaniu sądowym decyzji.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, zainteresowany

powołał się na występowanie w sprawie dwóch istotnych zagadnień prawnych.

Pierwsze zagadnienie prawne zawarł w pytaniu, czy w sytuacji wydania przez

organ decyzji mających charakter terminowy (wydanych na czas określony) sądy

rozpoznające sprawę winny procedować dalej, mimo upływu terminu, na jaki

decyzje zostały wydane (wygasły), czy też - biorąc pod uwagę art. 316 § 1 k.p.c. - z

uwagi na bezprzedmiotowość dalszego procedowania wydać postanowienie o

umorzeniu postępowania. Jako drugi problem prawny zainteresowany postawił

pytanie, czy uchylenie decyzji administracyjnej statuującej obowiązek regulacyjny

następuje ze skutkiem ex nunc czy też ex tunc. Ponadto zainteresowany podniósł,

że jego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, albowiem w przypadku

gdyby nie doszło do opisanych w skardze naruszeń prawa, zapadłoby odmienne

orzeczenie, w pełni uznające stanowisko prezentowane przez zainteresowanego.

Powód

w

odpowiedziach

na

skargi

kasacyjne

Prezesa

Urzędu

i

zainteresowanego wniósł o wydanie postanowienia odmawiającego przyjęcie ich do

rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skargi kasacyjne Prezesa Urzędu i zainteresowanego nie kwalifikowały się

do przyjęcia ich celem merytorycznego rozpoznania, ponieważ nie wykazano w

tych skargach występowania, w okolicznościach niniejszej sprawy, istotnych

zagadnień prawnych.

W odniesieniu do pierwszego z zagadnień prawnych Sąd Najwyższy

wypowiadał się już wielokrotnie w przedmiocie dopuszczalności oraz ograniczeń w

stosowaniu art. 316 § 1 k.p.c. w sprawach z zakresu regulacji telekomunikacji (por.

w szczególności wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2011 r., III SK 55/10,

a także postanowienia Sądu Najwyższego: z 18 dnia października 2011 r., III SK

25/11 i z dnia 11 kwietnia 2012 r., III SK 41/11). Zagadnienie prawne dotyczące

wymienionego przepisu i jego zastosowania w tego rodzaju sprawach pozbawione

jest więc w takiej cechy nowości, która jest konieczna, aby można było mówić o

występowaniu istotnego zagadnienia prawnego, którego rozstrzygnięcie przez Sąd

Najwyższy

byłoby

uzasadnione

publicznoprawnymi

celami

postępowania

kasacyjnego. Dodatkowo Sąd Najwyższy zauważa, że zagadnienie to zostało

wadliwie skonstruowane. Istotne zagadnienie prawne to konkretny problem prawny

ujawniający się na tle wykładni konkretnego przepisu lub zespołu przepisów. Nie

jest zaś istotnym zagadnieniem prawnym potrzeba rozstrzygnięcia rozbieżności w

orzecznictwie sądowym, czy też wątpliwości interpretacyjnych wskazanych w

piśmiennictwie.

Z kolei drugie zagadnienie prawne sformułowane przez Prezesa Urzędu nie

zawiera w swej treści przepisu prawa, na tle wykładni którego mógłby ujawnić się

problem

interpretacyjny

odpowiadający

treściowo

problemowi

prawnemu

podniesionemu we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Tymczasem

z

utrwalonego

orzecznictwa

Sądu

Najwyższego

wynika,

że

zagadnienie prawne w rozumieniu art. 398 § 1 pkt 1 k.p.c. powinno zostać

sformułowane z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których powstało (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2012 r., III SK 41/11).

Analogicznie

należy

ocenić

postawiony

w

skardze

kasacyjnej

zainteresowanego problem prawny, czy uchylenie decyzji administracyjnej

statuującej obowiązek regulacyjny następuje ze skutkiem ex nunc. Problem ten nie

zawiera w swej treści, wbrew utrwalonemu stanowisku Sądu Najwyższego,

przepisu prawa, w którym zagadnienie to byłoby zakotwiczone.

Nie

zachodzi

również

potrzeba

rozpoznania

skargi

kasacyjnej

zainteresowanego z uwagi na zagadnienie prawne odwołujące się do art. 316 § 1

k.p.c. Problem, na który powołuje się zainteresowany w odniesieniu do

postępowania sądowego i stosowania art. 316 § 1 k.p.c. w sprawach z odwołań od

tak zwanych decyzji terminowych (okresowych), został już rozstrzygnięty w

utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego w sposób zgodny z zapatrywaniami

wyrażonymi w zaskarżonym wyroku (por. między innymi postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 13 maja 2008 r., III SK 39/07). Zainteresowany nie przedstawił

zaś żadnych argumentów, które przemawiałyby za zmianą dotychczasowej linii

orzeczniczej Sądu Najwyższego w tym zakresie.

Uznając zatem, iż zarówno Prezes Urzędu, jak i zainteresowany, nie zdołali

wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania ich skarg kasacyjnych przez Sąd

Najwyższy, z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o

kosztach postępowania kasacyjnego zapadło na podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w

związku z art. 99 k.p.c. oraz § 12 ust. 4 w związku z § 14 ust. 3 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.