III SK 33/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 33/13

POSTANOWIENIE

Dnia 24 stycznia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło

w sprawie z powództwa Zakładu Utylizacyjnego Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w G.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o nałożenie kary pieniężnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 24 stycznia 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 26 września 2012 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z 26 września 2012 r., oddalił apelację Zakładu

Utylizacji Sp. z o.o. z/s w G. (powód) od wyroku Sądu Okręgowego w W. z 15

września 2011 r., w sprawie przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

(Prezes Urzędu) o nałożenie kary pieniężnej.

Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 56 ust. 1 pkt 1a w związku z art.

9a ust. 8 oraz art. 3 pkt 13, art. 3 pkt 13a i art. 3 pkt 11 Prawa energetycznego oraz

naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w związku z powołanymi powyżej przepisami Prawa

energetycznego, a nadto naruszeniu art. 328 § 2 k.p.c.

Powód wniósł o uchylenia zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty

sprawy oraz rozstrzygniecie o kosztach procesu za wszystkie instancje, względnie

o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi drugiej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego

wyroku i poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej instancji oraz przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art.

398 § 1 pkt 3 k.p.c. powód podnosi, że istnieje uzasadniona wątpliwość, czy

zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Wyjaśnienie tej wątpliwości ma zaś istotne

znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Uzupełniając, na wezwanie Sądu

Apelacyjnego, brak formalny skargi kasacyjnej w postaci uzasadnienia wniosku o

przyjęcie jej do rozpoznania powód wskazał, że zachodzi potrzeba wykładni

przepisów art. 56 ust. 1 pkt 1a w związku z art. 9a ust. 8 oraz art. 3 pkt 13, art. 13a

Prawa energetycznego w zakresie ustalenia właściwej wykładni pojęcia odbiorca

końcowy, w szczególności w kontekście będącego podstawą rozpoznania w

niniejszej sprawie stanu faktycznego, w którym powód sprzedał energię innemu

podmiotowi za pośrednictwem własnej sieci wewnętrznej. Podmiot ten nie może

zostać uznany za odbiorcę końcowego, ponieważ nie był przyłączony do sieci

elektroenergetycznej.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej

merytorycznego rozpoznania.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że skarga kasacyjna nie jest

zwykłym środkiem zaskarżenia a jej rozpoznanie następuje tylko z przyczyn

kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., to jest wówczas, gdy w

sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, bądź istnieje potrzeba wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, czy też zachodzi nieważność postępowania

lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W konsekwencji tego, w art.

3984 § 2 k.p.c. wśród istotnych wymagań skargi kasacyjnej ustawodawca wymienił

obowiązek złożenia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie.

Wymóg ten wiąże się z tzw. przedsądem, polegającym m.in. na możliwości

odmowy przez Sąd Najwyższy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art.

3989 §

k.p.c.).

Wypełnienie

tego

wymogu

polega

na

przedstawieniu

wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wykaże, jakie występujące

w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadnieniu, dlaczego odpowiadają one

ustawowemu katalogowi przesłanek. Na etapie przedsądu, kiedy Sąd Najwyższy

podejmuje decyzję o przyjęciu skargi do rozpoznania ocenie i analizie podlega,

obok elementów konstrukcyjnych skargi, tylko wniosek o jej przyjęcie i jego

uzasadnienie. Dlatego skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana i

skonstruowana, aby Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać w uzasadnieniu jej

podstaw pozostałych elementów konstrukcyjnych skargi, ani tym bardziej się ich

domyślać.

Mając na względzie, że skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem

zaskarżenia, realizującym przede wszystkim interes publiczny, polegający na

usuwaniu

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów

powszechnych

oraz

na

wspomaganiu rozwoju prawa, uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do

rozpoznania powinno koncentrować się na wykazaniu, iż takie okoliczności w

sprawie zachodzą (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca

2013 r., III SK 55/12 i powołane tam orzeczenia).

Tymczasem wniosek o przyjęcie skargi powoda do rozpoznania i jego

uzasadnienie nie spełniają powyższych wymogów choćby w minimalnym stopniu.

Zawarty w treści samej skargi wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania ze względu

na „uzasadnioną wątpliwość czy zaskarżony wyrok odpowiada prawu” nie

nawiązuje do żadnej z przesłanek przedsądu z art. 398 9 § 1 pkt 1-4 k.p.c. Nie

wskazuje

bowiem,

czy

powodem

przemawiającym

za

merytorycznym

rozpoznaniem skargi jest potrzeba rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, czy też

wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości bądź rozbieżności w

orzecznictwie, czy wreszcie oczywista zasadność skargi. Nie ulega jedynie

wątpliwości, że podstawy ewentualnego przyjęcia skargi do rozpoznania powód nie

upatruje w nieważności postępowania.

Wykonując wezwanie Sądu drugiej instancji do uzupełnienia braków

formalnych skargi pełnomocnik powoda wyjaśnił, że wniosek o przyjęcie skargi

kasacyjnej jest uzasadniony potrzebą wykładni przepisów art. 56 ust. 1 pkt 1a w

związku z art. 9a ust. 8 oraz art. 3 pkt 13 i art. 13a Prawa energetycznego w

zakresie wykładni pojęcia odbiorca końcowy w kontekście będącego podstawą

rozpoznania w niniejszej sprawie stanu faktycznego, w którym powód sprzedał

energię innemu podmiotowi za pośrednictwem własnej sieci wewnętrznej.

Podstawę prawną wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania stanowi zatem art.

3989 § 1 pkt 2 k.p.c. W tym przypadku skarżący ma nie tylko obowiązek określenia

przepisów wymagających wykładni oraz wskazania poważnych wątpliwości

interpretacyjnych związanych ze stosowaniem tych przepisów, ale także podania

doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych wątpliwości lub rozbieżności w

orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada

2012 r., III SK 17/12 i powołane tam orzecznictwo). Wątpliwości interpretacyjne lub

rozbieżności w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. należy opisać, wskazując

argumenty, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych. Trzeba też przedstawić

własną, odpowiednio uzasadnioną, propozycję interpretacji powołanych przepisów,

a także wpływ tej wykładni na rozstrzygnięcie sprawy. Tymczasem pełnomocnik

powoda ograniczył się jedynie do sformułowania powołanego powyżej problemu

prawnego, nie przedstawiając jakiegokolwiek wywodu w przedmiocie wątpliwości

interpretacyjnych dotyczących pojęcia odbiorcy końcowego.

Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy

orzekł jak w sentencji.