III SK 33/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 33/12

POSTANOWIENIE

Dnia 20 marca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło

w sprawie z powództwa ENERGETYKA U. Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością z siedzibą w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o nałożenie kary pieniężnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 20 marca 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 3 lutego 2012 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od powoda Energetyka U. Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością z siedzibą w W. na rzecz Prezesa Urzędu

Regulacji Energetyki kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt)

złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w

postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 3 lutego 2012 r., oddalił apelację Energetyki

U. Sp. z o.o. z/s w W. (powód) od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 10

grudnia 2010 r., w sprawie z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji

Energetyki (Prezes Urzędu) z dnia 19 listopada 2009 r.

Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 9a ust. 2 Prawa energetycznego

w brzmieniu sprzed dnia 1 lipca 2007 r. w związku z § 5 rozporządzenia Ministra

Gospodarki i Pracy z dnia 9 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowego obowiązku

zakupu energii elektrycznej wytwarzanej w skojarzeniu z wytwarzaniem ciepła

(Dz. U. Nr 267, poz. 2657) oraz art. 56 ust. 1 pkt 1a Prawa energetycznego w

brzmieniu po 1 lipca 2007 r., a także art. 2 Konstytucji RP.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód podniósł, że

jest ona oczywiście uzasadniona z uwagi na charakter zarzutów oraz rodzaj

naruszeń przepisów postępowania, jakich dopuści się Sąd Apelacyjny w zakresie

wykładni i zastosowania wskazanych w zarzutach norm prawa materialnego, w

szczególności poprzez ich wykładnię rozszerzającą. Ponadto pełnomocnik powoda

powołał się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego

polegającego na konieczności wyjaśnienia, czy i w jakim zakresie wobec wejścia w

życie nowelizacji i braku wyraźnych reguł intertemporalnych w stosunku do

obowiązków rozliczanych w horyzoncie rocznym, wypełnienie obowiązku przez

przedsiębiorcę

w

pełnym

zakresie

pod

rządami

stawy

w

brzmieniu

dotychczasowym uchyla ponowny obowiązek spełnienia de facto tego samego

obowiązku w zakresie określonym po nowelizacji.

Prezes Urzędu w odpowiedzi na skargę kasacyjną powoda wniósł o wydanie

postanowienie odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikuje się do przyjęcia celem jej

merytorycznego rozpoznania.

Powód powołał się na dwie przesłanki z art. 398 9 § 1 k.p.c.: oczywistą

zasadność skargi (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) oraz występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, wnoszący skargę

kasacyjną powołując się we wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania na art. 3989 § 1

pkt 4 k.p.c. powinien przytoczyć argumenty świadczące o tym, że skarga jest

oczywiście uzasadniona. Przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej rozumie się

przy tym sytuację, w której zaskarżone orzeczenie sądu drugiej instancji w sposób

ewidentny narusza konkretne przepisy prawa. Oczywiste naruszenie rozumiane jest

bowiem jako widoczna natychmiast, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy

jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z brzmieniem przepisów

albo

powszechnie

przyjętymi

regułami

interpretacji

(postanowienia

Sądu

Najwyższego z 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616, z 26 lutego

2008 r., II UK 317/ 07, LEX nr 453107, z 9 maja 2008 r., II PK 11/08, LEX nr

490364, z 21 maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538 i z 9 czerwca 2008 r., II UK

38/08, LEX nr 494134). Oznacza to, że we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania, jak i jego uzasadnieniu niezbędne jest powołanie konkretnych

przepisów prawa, z którymi wyrok Sądu II instancji jest w oczywisty sposób

sprzeczny.

Tymczasem w skardze kasacyjnej powoda ograniczono się do wyrażenia

przekonania, że jest ona oczywiście zasadna. We wniosku o przyjęcie jej do

rozpoznania nie wskazano konkretnych przepisów, z którymi już na pierwszy rzut

oka wyrok Sądu Apelacyjnego byłby sprzeczny. W konsekwencji brak podstaw dla

uznanie, że zaskarżony wyrok jest ewidentnie wadliwy.

Sąd Najwyższy uznaje również, że powód nie wykazał występowania w

sprawie istotnego zagadnienia prawnego. W świetle utrwalonego orzecznictwa

Sądu Najwyższego dotyczącego tej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., przedstawienie okoliczności

uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na występujące w

sprawie istotne zagadnienie prawne polega nie tylko na sformułowaniu samego

zagadnienia ale także na wskazaniu argumentów prawnych, które prowadzą do

rozbieżnych ocen prawnych, w tym także na sformułowaniu własnego stanowiska

przez skarżącego. Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy

przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie

art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK

75/06, LEX nr 1102817). Analogicznie należy również traktować wymogi

konstrukcyjne samego zagadnienia prawnego, formułowanego w ramach przesłanki

z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., oraz jego związek ze sprawą i skargą kasacyjną, która

miałaby zostać rozpoznana przez Sąd Najwyższy. Ponadto, zagadnienie prawne

powinno bazować na konkretnym powołanym w jego treści przepisie.

Odnosząc powyższe wymogi do wniosku powoda o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na potrzebę rozstrzygnięcia przez Sąd

Najwyższy istotnego zagadnienia prawnego należy stwierdzić, że w uzasadnieniu

wniosku w tym zakresie nie przedstawiono żadnego wywodu prawnego

spełniającego choćby w minimalnym stopniu powyższe wymagania. Nie zawiera on

żadnej jurydycznej argumentacji przedstawiającej tok rozumowania powoda oraz

wadliwość alternatywnych rozwiązań postawionego przez powoda problemu.

Ponadto sam problem przedstawiony przez powoda jako zagadnienie prawne

został wadliwie sformułowany, gdyż nie zawiera w swej treści jakiegokolwiek

przepisu.

Uznając, iż powód nie zdołał wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania

jego skargi przez Sąd Najwyższy, z mocy art. 398 9 § 2 k.p.c. należało orzec jak w

sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało z kolei oparte

na podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c. oraz § 12 ust. 4 w związku

z § 13 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września

2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez

Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).