III SK 33/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 33/10

POSTANOWIENIE

Dnia 2 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej K.

Holdingu Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

z udziałem zainteresowanej T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością o ochronę

konkurencji,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 2 grudnia 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie

z dnia 4 listopada 2009 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej

kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 listopada 2009 r., oddalił

apelację Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej K. Holdingu Sp. z

o.o. (powód) od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony

Konkurencji i Konsumentów z dnia 15 stycznia 2009 r.

Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w całości skargą kasacyjną,

zarzucając naruszenie art. 321 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c.; art. 378 §

1 k.p.c.; art. 233 § 1 k.p.c. orz art. 8 ust.1 i ust. 2 pkt 5 oraz art. 4 pkt 8 i 9 ustawy z

dnia 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. z 2005 r., Nr

2080, z późn. zm., dalej jako ustawa).

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód podnosi, że

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ sądy orzekające w

niniejszej sprawie popełniły błąd przy wyznaczeniu rynku właściwego, uznając za

takowy rynek odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości (dalej

jako „rynek odbioru odpadów”), a nie rynek składowania stałych odpadów

komunalnych z terenu miasta K. (dalej jako „rynek składowania odpadów”),

wskazany w decyzji Prezesa Urzędu. Powód argumentuje również, że w odwołaniu

od decyzji Prezesa Urzędu oraz apelacji wnosił konsekwentnie o wydanie

orzeczenia niestwierdzającego nadużywania pozycji dominującej na lokalnym rynku

składowania odpadów, zaś sądy obu instancji „w sposób nieuprawniony przyjęły, iż

rynkiem właściwym był rynek odbioru odpadów komunalnych od właścicieli

nieruchomości”. Przedstawione przez powoda „pomylenie rynków spowodowało

nieuchronnie

niewłaściwe

zastosowanie

przepisów

prawa

materialnego”

stanowiących podstawę skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. jednym z wymogów skargi kasacyjnej jest

zawarcie w niej wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i odpowiednie

uzasadnienie tego wniosku. Wymóg ten jest ściśle związany z uregulowaną w art.

3989 k.p.c. instytucją przedsądu. W niniejszej sprawie pełnomocnik powoda

uzasadnia wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jej oczywistą

zasadnością. Oznacza to, że wniosek ten powinien wskazywać i uzasadnić, które

przepisy prawa zostały w sposób oczywisty naruszone albo uzasadnić dlaczego

zaskarżony wyrok jest oczywiście wadliwy.

Skarga kasacyjna powoda nie zawiera takiej argumentacji. Brak w niej nie

tylko odwołań do przepisów, które zostały w oczywisty sposób naruszone przez

Sąd Apelacyjny, ale także wyjaśnienia, w jaki sposób przepisy te zostały naruszone

i jakie konsekwencje miały stwierdzone naruszenia. Nawet jeżeli przyjmie się, że

oczywista zasadność skargi kasacyjnej ma być konsekwencją naruszenia art. 4 pkt

8 ustawy, w skardze kasacyjnej powoda brak stosownego wywodu, z którego

wynikałoby, że naruszenie tego przepisu przez Sąd Apelacyjny jest ewidentne. W

sprawach tego rodzaju, jak niniejsza, gdy naruszenie reguł konkurencji polega na

nieuprawnionym wykorzystaniu siły rynkowej na jednym rynku do wywołania

negatywnych skutków dla konkurencji na rynku powiązanym, istnieją co najmniej

dwa rynki właściwe – rynek pozycji dominującej oraz rynek, na który oddziałuje

zachowanie przedsiębiorcy posiadającego. Określenie rynku odbioru odpadów

mianem rynku właściwego, w sytuacji gdy z okoliczności faktycznych sprawy

wynika, że jest to rynek powiązany z rynkiem pozycji dominującej, nie stanowi

zatem dostatecznej podstawy do uznania skargi kasacyjnej powoda za oczywiście

uzasadnioną.

Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji

postanowienia.