III SK 32/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 32/13

POSTANOWIENIE

Dnia 24 stycznia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło

w sprawie z powództwa P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

o umorzenie postępowania administracyjnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 24 stycznia 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 stycznia 2013 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 22 stycznia 2013 r., oddalił apelację

Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes Urzędu)

od wyroku Sądu

Okręgowego w W. z dnia 1 czerwca 2012 r., w sprawie z odwołania P. Sp. z o.o. w

W. Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w

całości.

Zaskarżonemu

wyrokowi

zarzucił

naruszenie

przepisów

prawa

materialnego, to jest art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w związku z art.

105 § 1 k.p.a.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania Prezes Urzędu

powołał się na potrzebę rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, czy w świetle art.

206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w związku z art. 105 § 1 i art. 155 k.p.a.

Prezes Urzędu powinien orzec co do istoty w sprawie z wniosku przedsiębiorcy

telekomunikacyjnego o zmianę wysokości opłat za dostęp telekomunikacyjny,

określonych decyzją Prezesa Urzędu, jeżeli przedmiotowe opłaty już nie

obowiązują z uwagi na utratę mocy przez decyzja Prezesa Urzędu, czy też

powinien umorzyć postępowanie w tej sprawie?

Uzasadniając potrzebę rozstrzygnięcia powyższego zagadnienia prawnego

Prezes Urzędu przedstawił następującą argumentację. Postępowanie przed

Prezesem Urzędu toczy się na podstawie przepisów k.p.a. ze zmianami

wynikającymi z Prawa telekomunikacyjnego oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o

wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W konsekwencji do Prezesa

Urzędu stosuje się art. 105 § 1 oraz art. 155 k.p.a. Warunkiem zmiany ostatecznej

decyzji administracyjnej na podstawie art. 155 k.p.a. jest jej funkcjonowanie w

obrocie prawnym. Ustalenie przez organ, że decyzja w obrocie nie funkcjonuje,

czyni postępowanie w sprawie jej zmiany bezprzedmiotowym. Sąd Apelacyjny

przyjmuje natomiast odmienny pogląd wskazując, że decyzja MTR regulowała

wysokość stawek począwszy od 1 maja 2008 r., zaś kolejna decyzja MTR 2008

dotyczyła okresu począwszy od 1 stycznia 2009 r., stąd przynajmniej za okres od 1

maja do 31 grudnia 2008 r. istniała potrzeba rozpoznania wniosku powoda o

zmianę decyzji MTR 2007, co nie pozwala na uznanie bezprzedmiotowości

postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku powoda z 7 listopada

2008 r.”. Podobny pogląd Sąd Apelacyjny zawarł w wyroku z 8 lutego 2012 r.,

VI ACa 1032/11, którego fragment Prezes Urzędu przytoczył w uzasadnieniu.

Zdaniem Prezesa Urzędu, udzielenie odpowiedzi na przedstawione zagadnienie

ma istotne znaczenie dla obrotu prawnego. Decyzje w sprawie dostępu

telekomunikacyjnego należą do najczęściej wydawanych decyzji przez Prezesa

Urzędu. Wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa przez Prezesa Urzędu

stanowić może podstawę do stwierdzenia jej nieważności z urzędu, bądź na

wniosek

strony.

Stwierdzenie

nieważności

podlega

zaś

kontroli

sądów

administracyjnych, które stoją na stanowisku, że w przypadku gdy strona domaga

się w trybie art. 155 k.p.a. zmiany decyzji, która już nie funkcjonuje w obrocie

prawnym, jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem jest umorzenie postępowania

administracyjnego.

Powód w piśmie zawierającym wniesioną po terminie odpowiedź na skargę

kasacyjną Prezesa Urzędu wniósł o wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia

skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem

jej merytorycznego rozpoznania.

Wskazując art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jako podstawę wniosku o przyjęcie skargi

do rozpoznania, Prezes Urzędu powinien sformułować zagadnienie prawne

dotyczące problemu prawnego objętego zakresem normowania przepisów

powołanych w podstawach skargi kasacyjnych i dotyczącego zastosowania lub

wykładni tych przepisów przez Sąd drugiej instancji. Prezes Urzędu powinien także

w odpowiedni sposób uzasadnić potrzebę rozstrzygnięcia sformułowanego

zagadnienia prawnego oraz przedstawić argumentację przemawiającą za jego

rozwiązaniem w określony sposób.

Uzasadnienie potrzeby rozstrzygnięcia powyższego problemu prawnego nie

zawiera

wywodu

odpowiadającego

wymogom

określonym

w

utrwalonym

orzecznictwie Sądu Najwyższego. Uzasadnienie sprowadza się do referowania i

przytaczania stanowiska Sądu Apelacyjnego, niepopartej żadną argumentacją

polemiki z tym stanowiskiem oraz deklarowaniem znaczenia rozstrzygnięcia tej

kwestii prawnej dla praktyki działania Prezesa Urzędu.

Ponadto, oparte na art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w związku z

art. 105 § 1 i art. 155 k.p.a. zagadnienie prawne o treści „czy Prezes UKE powinien

orzec co do istoty w sprawie z wniosku przedsiębiorcy telekomunikacyjnego o

zmianę wysokości opłat za dostęp telekomunikacyjny, określonych decyzją Prezesa

UKE, jeżeli przedmiotowe opłaty już nie obowiązują z uwagi na utratę mocy przez

decyzje Prezesa UKE, czy też powinien umorzyć postępowanie w sprawie?” odnosi

się bezpośrednio do sposobu, w jaki powinien działać organ administracji, a nie do

kwestii stosowania lub wykładni przepisów przez sąd orzekający w sprawie z

odwołania od decyzji Prezesa Urzędu.

Sąd Najwyższy dostrzega występujący w niniejszej sprawie problem prawny

wynikający z jednej strony z wydania przez Prezesa Urzędu kolejnych decyzji

dotyczących tych samych obowiązków, które to decyzje są natychmiast wykonalne,

w toku postępowania odwoławczego oraz podejmowanych równolegle prób

wzruszenia tych decyzji za pomocą środków kierowanych do sądów powszechnych

i sądów administracyjnych. Jednakże, jak trafnie wskazano w piśmie procesowym

powoda w postępowaniu kasacyjnym, kwestia podniesiona przez Prezesa Urzędu

w zagadnieniu prawnym skargi kasacyjnej nie znajduje oparcia w ustaleniach

faktycznych poczynionych przez Sądy obu instancji, którymi to ustaleniami Sąd

Najwyższy jest związany. Z ustaleń tych nie wynika zaś, by decyzja Prezesa

Urzędu, która miała być zmieniona na wniosek powoda w trybie art. 155 k.p.a.

utraciła moc obowiązującą w wyniku stwierdzenia jej wygaśnięcia przez Prezesa

Urzędu.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy z mocy art. 398 9 § 2 k.p.c.

orzekł jak w sentencji postanowienia.