III SK 31/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 31/12

POSTANOWIENIE

Dnia 6 marca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło

w sprawie z powództwa Telekomunikacji Polskiej Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

o nałożenie kary pieniężnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 6 marca 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 3 lutego 2012 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na

rzecz powoda Telekomunikacji Polskiej S.A. z siedzibą w W.

kwotę 180 sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów

zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 3 lutego 2012 r. oddalił apelację Prezesa

Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes Urzędu) od wyroku Sądu Okręgowego

– Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 18 kwietnia 2011 r., 22/07 w

sprawie z odwołania Telekomunikacji Polskiej S.A. z/s w W. (powód) od decyzji

Prezesa Urzędu.

Prezes Urzędu decyzją z dnia 21 lutego 2007 r. nałożył na powoda na

podstawie art. 210 ust. 1 w związku z art. 209 ust. 1 pkt 13 i 14 oraz art. 48 ust. 1,

art. 61 ust. 2, art. 46 ust. 3 pkt 3 lit c) i art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. l) Prawa

telekomunikacyjnego karę pieniężną w wysokości 338.970.000 złotych za

niewypełnienie 1) obowiązku regulacyjnego w zakresie przedstawienia Prezesowi

Urzędu do zatwierdzenia cennika usługi Neostrada tp oraz regulaminu świadczenia

usługi Neostrada tp; 2) obowiązku regulacyjnego w zakresie określanie cen usługi

Neostrada tp na podstawie kosztów ich świadczenia; 3) wymagań dotyczących

ustalania cen, o których mowa w art. 61 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego, w

odniesieniu do usługi utrzymania łącza przy świadczeniu samej usługi Neostrada

tp.

Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów wyrokiem z dnia

18 kwietnia 2011 r. uwzględnił odwołanie powoda i uchylił powyższą decyzję.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że uznał za trafny

zarzut naruszenia art. 221 ust. 1 pkt 1 lit l) w związku z art. 48 ust. 1 w związku z

art. 43 ust. 3 pkt 4 w związku z art. 48 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w związku

z art. 27 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca

2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności

elektronicznej (dyrektywy ramowej) (Dz. Urz. UE L 108, s. 33, dalej jako dyrektywy

2002/21) i art. 16 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7

marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami

łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej)

(Dz. Urz. UE L 108, s. 51, ze zm., dalej jako dyrektywa 2002/22) przez przyjęcie, że

na powodzie spoczywają obowiązki określone w art. 46 ust. 3 pkt 3 lit c) oraz ust. 4

i art. 48 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. Zgodnie z wyrokiem Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 6 maja 2010 r. w sprawie C-545/08

Komisja p. Rzeczpospolitej Polskiej za sprzeczne z art. 16 i 17 dyrektywy 2002/22

w związku z art. 16 i 27 dyrektywy 2002/21 należało uznać, że usługi

szerokopasmowego dostępu do Internetu nie są usługami „publicznej telefonii

stacjonarnej”. W konsekwencji Sąd Okręgowy przyjął, że na powodzie nie ciążył

obowiązek

regulacyjny

w

zakresie

przedstawiania

Prezesowi

Urzędu

do

zatwierdzenia cennika usługi Neostrada tp oraz regulaminu świadczenia tej usługi.

Nie było zatem podstaw do nałożenia na powoda kary pieniężnej na podstawie art.

209 ust. 1 pkt 13 Prawa telekomunikacyjnego.

Sąd Okręgowy uznał także, że Prezes Urzędu nie wykazał, iż ustalona przez

powoda opłata za utrzymanie łącza dla usługi Neostrada tp, w przypadku

niekorzystania z usługi telefonicznej w dostępie analogowym na tym łączu, jest

oparta na niejasnych, nieprzejrzystych i dyskryminujących kryteriach. Skoro koszty

pętli abonenckiej są alokowane do usługi POTS, to powód nie miał podstaw do

wliczania ich ponownie do kosztów usługi Neostrada tp. Sąd Okręgowy wyraził

także pogląd, że art. 61 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego nie daje podstaw

Prezesowi Urzędu do kwestionowania wysokości poszczególnych kosztów, gdyż

obowiązek

nałożony

telekomunikacyjnych

na

dostawcę

dotyczy

wyłącznie

publicznie

kryteriów

dostępnych

ustalania

cen,

usług

a

więc

mechanizmu tworzenia cen, a nie ich wysokości. Dlatego nie było podstaw do

nałożenia na powoda kary pieniężnej z art. 209 ust. 1 pkt 14 Prawa

telekomunikacyjnego.

Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego apelacją. Zaskarżonemu

wyrokowi zarzucił naruszenie art. 328 § 2 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c., art. 479 64 § 1 i 2

k.p.c. w związku z art. 4 ust. 1 dyrektywy ramowej, art. 210 § 3, 217 § 1 i 2, 233 § 1,

236 oraz art. 47964 § 2 k.p.c., a także art. 209 ust. 1 pkt 14 w związku z art. 61 ust.

2 Prawa telekomunikacyjnego, art. 61 ust. 2 i 3 Prawa telekomunikacyjnego. Powód

wniósł o oddalenie apelacji.

Oddalając apelację Prezesa Urzędu Sąd Apelacyjny wyjaśnił, że usługi

dostępu do szerokopasmowego internetu nie są usługami objętymi zakresem

zastosowania art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. l) Prawa telekomunikacyjnego, ponieważ

usługi te nie były objęte decyzjami regulacyjnymi wydanymi na podstawie Prawa

telekomunikacyjnego 2000. Powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości z

dnia 6 maja 2010 r. w sprawie C-545/08 Komisja Europejska p. Rzeczpospolitej

Polskiej Sąd Apelacyjny wskazał, że w wyroku tym Trybunał orzekł, iż umożliwiając

regulowanie detalicznych taryf za usługi szerokopasmowego dostępu do internetu

bez uprzedniej analizy rynkowej, Rzeczpospolita Polska naruszyła art. 16 i 17

dyrektywy 2002/22. Na tej podstawie Sąd Apelacyjny przyjął, że obowiązki

regulacyjne określone w art. 46 ust. 3 pkt 3 i 4 Prawa telekomunikacyjnego w

odniesieniu do świadczenia usługi Neostrada tp nie mogły powstać – w stosunku do

powoda - na podstawie art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. l) Prawa telekomunikacyjnego.

Nałożenie tych obowiązków było jednak możliwe wyłącznie po uprzednim

wyczerpaniu procedury prawnej obejmującej między innymi analizę rynku.

Ponieważ decyzja taka nie została wydana, na powodzie nie ciążyły wskazane w

zaskarżonej decyzji obowiązki regulacyjne. W konsekwencji nie było podstaw do

nałożenia kary pieniężnej z tego tytułu. Uchybienie to uzasadniało zaś uchylenie

zaskarżonej decyzji.

Sąd Apelacyjny wyjaśnił, że uchylenie zaskarżonej decyzji w całości było

konieczne z tej przyczyny, że Prezes Urzędu wymierzył powodowi karę pieniężną

za naruszenie wszystkich obowiązków wymienionych w decyzji łącznie, nie

wskazując wysokości kary wymierzonej za każde ze stwierdzonych naruszeń.

Powoduje to, że nie jest możliwe ustalenie, jaką karą pieniężną wymierzył Prezes

Urzędu powodowi za naruszenie wymagań dotyczących ustalania cen, o których

mowa w art. 61 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego.

Dodatkowo Sąd Apelacyjny wskazał, że podziela stanowisko Sądu

Okręgowego, zgodnie z którym Prezes Urzędu nie udowodnił naruszenia przez

powoda wymogów wynikających z art. 61 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego, opłata za utrzymanie łącza powinna zostać ustalona

przez powoda w sposób odpowiadającym kryteriom wynikającym z tego przepisu.

Nie można jednak upatrywać naruszenia tych kryteriów jedynie w tym, że wysokość

opłaty za utrzymanie łącza w przypadku świadczenia przez powoda samej usługi

Neostrada tp różni się od wysokości opłaty za utrzymanie łącza w przypadku

świadczenia usługi Neostrada tp wraz z usługą telefoniczną w dostępie

analogowym. Świadczenie usługi samej Neostrady tp nie podlega bowiem regulacji

przez Prezesa Urzędu, zatem jej wycena, w tym wycena wysokości opłaty za

utrzymanie łącza, wynika wyłącznie z uwarunkowań rynkowych. Natomiast w

przypadku świadczenia przez powoda usługi Neostrada tp łącznie z usługą

telefoniczną w dostępie analogowym, opłata za utrzymanie łącza ustalana jest na

podstawie kosztów świadczenia tej usługi, ponieważ stanowi część składową opłaty

za świadczenie usługi telefonicznej w dostępie analogowym, która to usługa

podlega regulacji Prezesa Urzędu. W konsekwencji zaś powód zobowiązany jest

ustalić cenę za utrzymanie łącza telefonicznego (w ramach usługi telefonicznej w

dostępie analogowym) na podstawie kosztów świadczenia tej usługi w przypadku,

gdy

świadczy

klientowi

usługę

dostępu

do

szerokopasmowego

internetu

równocześnie z usługą telefonii stacjonarnej, natomiast nie jest zobowiązany do

wyceniania usługi utrzymania łącza po kosztach jej świadczenia wówczas, gdy

świadczy jedynie usługę dostępu do internetu.

Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w

całości. Wnosząc o przyjęcie jej do rozpoznania, Prezes Urzędu powołał się na

przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Jako istotne zagadnienia prawne Prezes

Urzędu wskazał dwa problemy. Po pierwsze, czy Prezes Urzędu nakładając w

drodze decyzji karę pieniężną na podstawie art. 209 Prawa telekomunikacyjnego i

ustalając wysokość tej kary zgodnie z art. 210 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego,

może w jednej decyzji administracyjnej wymierzyć karę wyłącznie za jeden czyn,

czy też dopuszczalne jest wymierzenie w jednej decyzji jednej kary za więcej niż

jedno naruszenie Prawa telekomunikacyjnego oraz czy w takiej sytuacji organ

regulacyjny powinien wskazywać w sentencji decyzji lub jej uzasadnieniu wysokość

kary za każde ze stwierdzonych naruszeń oraz wysokość kary łącznie? Po drugie,

czy aby mogło dojść do nałożenia na dostawcę publicznie dostępnych usług

telekomunikacyjnych kary pieniężnej na podstawie art. 209 ust. 1 pkt 14 Prawa

telekomunikacyjnego w związku z ar. 61 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego,

przesłanki wskazane w art. 61 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego muszą być

spełnione łącznie, czy też podstawą do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art.

209 ust. 1 pkt 14 Prawa telekomunikacyjnego jest ustalenie przez dostawcę usług

telekomunikacyjnych cen świadczenia tych usług z pominięciem choćby z jednej z

nich, a ponadto wyjaśnienie, czy przesłanki ustalania cen świadczenia usług

telekomunikacyjnych wskazane w art. 61 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego

dotyczą wszystkich usług telekomunikacyjnych czy też tylko tych, które są objęte

regulacją Prezesa Urzędu?

Uzasadniając potrzebę rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy pierwszego

zagadnienia prawnego Prezes Urzędu podnosi, że zgodnie z art. 210 ust. 2 Prawa

telekomunikacyjnego

ustalając

wysokość

kary

pieniężnej

Prezes

Urzędu

uwzględnia zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu i jego

możliwości finansowe. Przepisy Prawa telekomunikacyjnego nie przewidują w

zakresie nakładania kar pieniężnych jakichkolwiek modyfikacji dotyczących

sentencji, czy treści uzasadnienia decyzji w stosunku do wymogów wynikających z

art. 107 § 1 k.p.a. Zdaniem Prezesa Urzędu, zaskarżona w niniejszej sprawie

decyzja zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 § 1 k.p.a. Jej

sentencja jest jasna, precyzyjna i zrozumiała. Określono w niej, że Prezes Urzędu

nakłada na powoda karę pieniężną w wysokości 338.970.000 zł za niewypełnienie

dwóch obowiązków regulacyjnych oraz wymogów wynikających z art. 61 ust. 2

Prawa telekomunikacyjnego. Nie ma zatem wątpliwości co do tego na kogo, za co i

w jakiej wysokości kara została nałożona. Uzasadnienie decyzji wskazuje zaś

szczegółowo powody, dla których Prezes Urzędu karę nałożył, oraz jej wysokość.

W ocenie Prezesa Urzędu, nie ma żadnych przeszkód, by organ regulacyjny,

stwierdziwszy w jednym postępowaniu, że podmiot, w stosunku do którego toczy

się postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, dopuścił się więcej niż

jednego naruszenia przepisów Prawa telekomunikacyjnego, nałożył na ten podmiot

jedną karę za wszystkie stwierdzone naruszenia. Nie ma też przepisu, który

nakazywałby Prezesowi Urzędu wskazanie w jakiej wysokości kara wymierzona

jest za każde ze stwierdzonych naruszeń. Tymczasem Sąd Apelacyjny w

uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, że uchylenie zaskarżonej decyzji w całości było

konieczne z tej przyczyny, że Prezes Urzędu nie wskazał w uzasadnieniu decyzji

wysokości kary wymierzonej za każde naruszenie, co powoduje, że nie jest

możliwe ustalenie, jaką karę pieniężną wymierzył powodowi za naruszenie art. 61

ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego.

W zakresie drugiego zagadnienia prawnego Prezes Urzędu podnosi w

uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, że zgodnie z

art. 61 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego ceny usług telekomunikacyjnych ustalane

są przez dostawców publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych na

podstawie przejrzystych, obiektywnych i niedyskryminujących kryteriów. Zdaniem

Prezesa Urzędu, z przepisu tego wynika, że przy ustaleniu cen świadczenia usług

telekomunikacyjnych konieczne jest spełnienie przez przedsiębiorcę wszystkich

wymienionych w tym przepisie kryteriów. Ustalenie cen przez dostawcę z

naruszeniem któregokolwiek z tych wymogów obliguje Prezesa Urzędu do

nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 209 ust. 1 pkt 14 Prawa

telekomunikacyjnego. Tymczasem Sąd Apelacyjny w ogóle nie odniósł się w

uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do przesłanek wskazanych w art. 61 ust. 2

Prawa telekomunikacyjnego, a jedynie wspomniał o przesłance dyskryminacji. W

ocenie Sądu, do sposobu określenia cen ma zastosowanie jedynie ta, jedna z

trzech, przesłanka wymieniona w art. 61 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego. Z

uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, czy przesłanki wskazane w art. 61

ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego muszą być spełnione łącznie, czy też podstawą

do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 209 ust. 1 pkt 14 Prawa

telekomunikacyjnego może być pominięcie choćby jednej z nich.

Powód w piśmie procesowym przygotowanym w odpowiedzi na skargę

kasacyjną Prezesa Urzędu wniósł o wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia

skargi do rozpoznania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem

jej merytorycznego rozpoznania.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu opiera się na

przesłance, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Zgodnie z utrwalonym

orzecznictwem Sądu Najwyższego w przypadku powołania się na występowanie w

sprawie istotnego zagadnienia prawnego, pełnomocnik skarżącego ma obowiązek

przedstawienia odpowiedniego wywodu jurydycznego, który ma odpowiadać

wymogom ukształtowanym w odniesieniu do instytucji przedstawienia zagadnienia

prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (zob. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 17/12; z dnia 13 grudnia

2012 r., III SK 23/12 i cytowane tam orzecznictwo). Wymóg przedstawienia

odpowiednio uargumentowanego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. podyktowany jest

publicznoprawnym charakterem postępowania kasacyjnego. Rozpoznając skargi

kasacyjne Sąd Najwyższy działa w interesie publicznym, kontrolując prawidłowość

stosowania prawa przez Sądy niższych instancji, zapewniając jednolitość wykładni

oraz wnosząc wkład w rozwój prawa i jurysprudencji. Dlatego zadanie wnoszącego

skargę kasacyjną nie wyczerpuje się na wymyśleniu problemu prawnego

nawiązującego do podstaw skargi kasacyjnej, czy przedstawieniu w uzasadnieniu

stosownego wniosku polemiki ze stanowiskiem Sądu drugiej instancji. Aby

przekonać Sąd Najwyższy o potrzebie rozpoznania skargi kasacyjnej i rozwiązania

sformułowanego w niej zagadnienia prawnego, konieczne jest przedstawienie

odpowiedniego wywodu wykazującego nie tylko preferowany przez skarżącego

sposób

rozstrzygnięcia

postawionego

zagadnienia,

problemu

przy

ale

także

wykorzystaniu

wadliwość

zapatrywań

rozwiązania

wyrażonych

w

uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji.

Uzasadnienie wniosku Prezesa Urzędu o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania nie spełnia powyższych wymogów, ponieważ w odniesieniu do obu

zagadnień prawnych sprowadza się do prezentacji zapatrywań Sądu drugiej

instancji i polemiki z nimi. Brak natomiast odpowiednio uargumentowanej,

jurydycznej analizy sformułowanych w skardze problemów prawnych, wraz z

propozycją ich rozwiązania w sposób odmienny, od zapatrywań wyrażonych w

wyroku Sądu Apelacyjnego.

Wypada dodatkowo stwierdzić, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu

Najwyższego dotyczącym wymogów, jakim powinien odpowiadać zarówno wniosek

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jak i uzasadnienie tego wniosku,

zagadnienie prawne powinno dotyczyć problemu prawnego objętego podstawami

skargi kasacyjnej, mającego oparcie w stanie faktycznym sprawy oraz treści

uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji.

W tym zakresie Sąd Najwyższy zauważa, że sformułowane w skardze

kasacyjnej

Prezesa

Urzędu

zagadnienia

prawne

nawiązują

do

dwóch

podstawowych założeń zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego.

Zgodnie z pierwszym z nich, w przypadku nałożenia przez Prezesa Urzędu

w jednej decyzji kar pieniężnych za przedmiotowo różne naruszenia obowiązków

wynikających z Prawa telekomunikacyjnego, Prezes Urzędu zobowiązany jest

wskazać, w jakiej wysokości wymierzył przedsiębiorcy kary pieniężne za każde ze

stwierdzonych

w

decyzji

naruszeń.

Założenie

to

powiązane

jest

z

niezakwestionowanym w skardze kasacyjnej Prezesa Urzędu oraz nieobjętym

wnioskiem o przyjęcie jej do rozpoznania zapatrywaniem Sądu drugiej instancji,

zgodnie z którym na powodzie nie ciążyły obowiązki regulacyjne w odniesieniu do

usługi Neostrada tp. Prezes Urzędu nie miał zatem podstaw do nałożenia kary

pieniężnej z art. 209 ust. 1 pkt 13 Prawa telekomunikacyjnego. Skoro zaś Prezes

Urzędu nie mógł nałożyć kary pieniężnej z art. 209 ust. 1 pkt 13 Prawa

telekomunikacyjnego, jego decyzja powinna zostać uchylona, ponieważ zarówno

na podstawie sentencji decyzji, jak i jej uzasadnienia nie można ustalić, w jakiej

wysokości Prezes Urzędu nałożył na powoda karę pieniężną za naruszenie art. 61

ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego.

Do tej podstawy zaskarżonego wyroki nawiązuje pierwsze zagadnienie

prawne, dotyczące sposobu kształtowania treści decyzji, na mocy której Prezes

Urzędu nakłada karę pieniężną na adresata art. 209 ust. 1 pkt 1-32 Prawa

telekomunikacyjnego. Sąd Najwyższy stwierdza jednak, że z uzasadnienia

zaskarżonego wyroku nie wynika, by Sąd Apelacyjny uznał, że Prezes Urzędu

może w jednej decyzji administracyjnej wymierzyć karę wyłącznie za jedno

zachowanie sankcjonowane art. 209 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. Związek z

przedmiotem niniejszej sprawy oraz wykładnią prawa dokonaną przez Sąd

Apelacyjny wykazuje tylko ten element pierwszego zagadnienia prawnego skargi

kasacyjnej Prezesa Urzędu, który odnosi się do kwestii, „czy organ regulacyjny

powinien wskazywać w sentencji decyzji lub jej uzasadnieniu wysokość kary za

każde ze stwierdzonych naruszeń oraz wysokość kary łącznie?”. Odpowiedź na tak

postawione pytanie jest oczywista i wynika zarówno z przepisów obowiązującego

prawa, jak i dotychczasowego orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego

standardu ochrony praw przedsiębiorcy w sprawach dotyczących kar pieniężnych.

Skoro art. 209 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego wymienia w kolejnych punktach

czyny podlegające karze pieniężnej („kto … podlega karze”), zaś art. 210 ust. 2

Prawa telekomunikacyjnego wskazuje ogólne kryteria, jakimi powinien kierować się

Prezes Urzędu przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej („ustalając wysokość kary

pieniężnej, Prezes UKE uwzględnia …”), nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Sądu

Najwyższego, że wysokość kary pieniężnej musi być połączona bezpośrednio z

konkretnym czynem wymienionym w art. 209 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. W

sytuacji, gdy Prezes Urzędu w jednym postępowaniu w sprawie nałożenia kary

pieniężnej stwierdza dopuszczenie się przez przedsiębiorcę różnych czynów

sankcjonowanych

karą

pieniężną

na

podstawie

art.

ust.

Prawa

telekomunikacyjnego, musi zrelatywizować kryteria wymiaru kary pieniężnej do

każdego zindywidualizowanego naruszenia stwierdzonego w wydawanej przez

siebie decyzji. W przeciwnym razie nie można mówić o adekwatności wymierzonej

kary do czynu podlegającego karze pieniężnej, co z kolei uniemożliwia sądową

weryfikację proporcjonalności nałożonej kary pieniężnej. W konsekwencji, mając na

względzie, że odpowiedź na pierwsze z przedstawionych zagadnień prawnych jest

zdaniem Sądu Najwyższego oczywista, należy przyjąć, że podniesiony przez

Prezesa Urzędu pierwszy problem prawny nie ma waloru istotnego zagadnienia

prawnego.

Zgodnie z drugim założeniem leżącym u podstaw orzeczenia Sądu drugiej

instancji, Prezes Urzędu nie wykazał, by powód dopuścił się naruszenia art. 209

ust. 1 pkt 14 Prawa telekomunikacyjnego w związku z art. 61 ust. 2 Prawa

telekomunikacyjnego. Z okoliczności faktycznych i prawnych sprawy nie wynika, by

ustalona przez powoda cena za utrzymanie łącza w przypadku świadczenia samej

usługi Neostrada tp miała dyskryminujący charakter. Prezes Urzędu przyjął

bowiem, że kryteria z art. 61 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego spełnia tylko opłata

za utrzymanie łącza, której wysokość jest taka sama niezależnie od tego, czy jest

ona pobierana w ramach świadczenia usługi telefonicznej wraz z usługą Neostrada

tp, czy też pobierana jest w związku ze świadczeniem samej usługi Neostrada tp.

Do powyższego założenia interpretacyjnego nawiązuje drugie zagadnienie

prawne konstruowane przez Prezesa Urzędu na podstawie art. 209 ust. 1 pkt 14

Prawa telekomunikacyjnego w związku z ar. 61 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego.

W zagadnieniu tym Prezes Urzędu koncentruje się na charakterze (kumulatywnym

albo rozłącznym) wymienionych w art. 61 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego

kryteriów ustalania cen świadczonych usług przez dostawcę publicznie dostępnych

usług telekomunikacyjnych oraz na zakresie przedmiotowym art. 61 ust. 2 Prawa

telekomunikacyjnego (wszystkie usługi telekomunikacyjne, czy tylko takie usługi,

które są poddane regulacji Prezesa Urzędu). W przekonaniu Sądu Najwyższego,

powyższe zagadnienie prawne rozmija się z wynikającymi z zaskarżonego wyroku

zapatrywaniami prawnymi. Z uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego nie wynika

bowiem,

by

traktował

telekomunikacyjnego

on

kryteria

trzy

wymienione

kształtowania

w

art.

ust.

cen,

jako

kryteria

Prawa

rozłączne.

Skoncentrowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na kryterium

„niedyskryminacji” wynika zaś ze znaczenia, jakie Prezes Urzędu przypisał właśnie

temu kryterium w decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Ponadto, zasadniczym

motywem dla oddalenia apelacji Prezesa Urzędu (w zakresie dotyczącym zarzutu

naruszenia art. 61 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego) było niewykazanie przez

Prezesa Urzędu za pomocą odpowiednich dowodów wspartych argumentacją

jurydyczną, że wymienione w art. 61 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego kryteria

kształtowania cen zostały przez powoda niedopełnione. To zaś oznacza, że

wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu nie ujawnia

istotnego zagadnienia prawnego sprawy w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.,

gdyż postawione w tym wniosku drugie pytanie jest nieadekwatne do podstaw

zaskarżonego rozpatrywaną skargą kasacyjną wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 27 września 2012 r., III SK

8/12).

Uznając, iż powód nie zdołał wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania

jego skargi przez Sąd Najwyższy, z mocy art. 398 9 § 2 k.p.c. należało orzec jak w

sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do art.

108 § 1 w związku z art. 398²¹ k.p.c. oraz § 13 ust. 4 pkt 2 w związku z § 18 ust. 2

pkt1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze

zm.).