III SK 30/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 30/12

POSTANOWIENIE

Dnia 6 marca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło

w sprawie z powództwa T. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

o naruszenie zbiorowych interesów konsumentów,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 6 marca 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 29 listopada 2011 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powoda T. S.A. z siedzibą w W. na rzecz

Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kwotę 270

(dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów

zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 29 listopada 2011 r., w sprawie z odwołania

T. S.A. z/s w W.(obecnie B. S.A. w upadłości likwidacyjnej, dalej jako powód) od

decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 4 września 2009 r.

zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony Konkurencji i

Konsumentów z dnia 24 listopada 2010 r., w punkcie pierwszym w ten sposób, że

obniżył nałożoną na powoda karę pieniężną do kwoty 3.022.272 zł, a w pozostałym

zakresie oddalił apelację powoda.

Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił oczywiste naruszenie przepisów ustawy z dnia 29

sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 223,

poz. 2268, dalej jako ustawa o usługach turystycznych), przez przyjęcie

stanowiska, że w sprawie prawidłowo zinterpretowano art. 14 ust. 6 pkt 2 w związku

z art. 17 pkt 1 tej ustawy. Powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości

oraz poprzedzającego go wyroku Sadu Okręgowego w W. i przekazanie sprawy

Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach

postępowania.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód powołał się na

przesłankę przedsądu, o której mowa w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. Jako istotne

zagadnienie prawne wskazał problem „ustalenia wiążącej interpretacji art. 14 ust. 6

pkt 2 w związku z art. 17 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach

turystycznych”. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że wyrok Sądu Apelacyjnego

oczywiście narusza prawo przez błędną interpretację art. 14 ust. 6 pkt 2 w związku

z art. 17 pkt 1 ustawy o usługach turystycznych, co spowodowało nałożenie na

powoda kary bez uzasadnionej podstawy i w nadmiernej wysokości. Do tej pory

Sąd Najwyższy nie wypowiadał się w przedmiocie interpretacji powołanych

przepisów, a wniosek jest dodatkowo uzasadniony potrzebą ich wykładni.

Prezes Urzędu w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o wydanie

postanowienia o odmowie przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów

postępowania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Z petitum wniosku powoda o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

wynika, że podstaw do dokonania jej merytorycznej oceny i weryfikacji

prawidłowości wyroku Sądu Apelacyjnego powód upatruje w występowaniu w

sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).

W świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego tej

przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zagadnienie prawne

powinno: 1) być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie

faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (postanowienie

Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 52571); 2) być

przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi

Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej

subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia Sądu Najwyższego z

15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z 22 października 2002 r.,

III CZP 64/02 LEX nr 77033 i z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08, LEX nr 478179);

3) dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (poważne) wątpliwości.

Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie

występuje problem mający znaczenie dla rozwoju prawa i praktyki sądowej.

W uzasadnieniu wniosku powód trafnie wywodzi, że brak wypowiedzi Sądu

Najwyższego w przedmiocie wykładni przepisów powołanych we wniosku o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania może przemawiać za występowaniem w

sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Nie zwalnia to jednak powoda z

obowiązku odpowiedniego sformułowania takiego zagadnienia oraz przedstawienia

jurydycznej

argumentacji

rozstrzygnięciu

zagadnienia

wykazującej

przez

istnienie

Sąd

interesu

Najwyższy

w

publicznego

określony

w

sposób.

Tymczasem „ustalenie wiążącej interpretacji art. 14 ust. 6 pkt 2 w związku z art. 17

ustawy o usługach turystycznych” niewątpliwie nie stanowi zagadnienia prawnego

w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Nie zawiera bowiem w swej treści żadnego

ogólnie ujętego problemu prawnego, powstałego przy rozpoznawaniu sprawy, w

której wnoszona jest skarga kasacyjna.

Ponadto w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej powoda do

rozpoznania

brak

jakiejkolwiek

argumentacji

ewentualny

kierunek rozstrzygnięcia

tego

jurydycznej

problemu

oraz

wskazującej

na

wadliwość

jego

rozstrzygnięcia w oparciu o argumentację zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego

wyroku.

Wreszcie należy zauważyć, że o ile wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania opary został na przesłance z art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c., o tyle w

uzasadnieniu tego wniosku pełnomocnik powoda powołuje się na przesłankę

przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., to jest potrzebę wykładni przepisów art. 14

ust. 6 pkt 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy o usługach turystycznych. Potrzeba

wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości w piśmiennictwie lub

orzecznictwie jest zaś przesłanką przedsądu odrębną od przesłanki z art. 398 9 § 1

pkt 1 k.p.c. Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Sądu Najwyższego (zob.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2012 r., III SK 11/12 i

cytowane tam orzecznictwo), powód winien zatem określić, które przepisy

wymagają wykładni; wskazać, na czym polegają poważne wątpliwości związane ze

stosowaniem tych przepisów wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego

źródła tych wątpliwości. Konieczne jest wskazanie argumentów, które prowadzą do

rozbieżnych

ocen

prawnych,

a

także

przedstawienie

własnej

propozycji

interpretacyjnej. Uzasadnienie wniosku powoda o przyjęcie skargi kasacyjne do

rozpoznania

nie

zawiera

zaś

jakiejkolwiek

argumentacji

nawiązującej

do

powyższych wymagań.

Uznając, iż powód nie zdołał wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania

jego skargi przez Sąd Najwyższy, z mocy art. 3989 §2 k.p.c. należało orzec jak w

sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do art.

108 § 1 w związku z art. 398²¹ k.p.c. oraz § 12 ust. 4 pkt 2 w związku z § 14 ust. 3

pkt3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej

przez radcę

ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

prawnego