III SK 30/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 30/10

POSTANOWIENIE

Dnia 10 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa Telekomunikacji Polskiej Spółki Akcyjnej w Warszawie

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

o zmianę cennika usług,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 10 listopada 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia

20 listopada 2009 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na

rzecz powoda kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) zł tytułem

zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 listopada 2009 r., zmienił

wyrok Sądu Okręgowego– Sądu Ochrony Konkurencji Konsumentów z 28 stycznia

2009 r., w punkcie pierwszym w ten sposób, ze uchylił decyzje Prezesa Urzędu

Komunikacji Elektronicznej (dalej jako Prezes Urzędu) z dnia 2 lipca 2007 r.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy zmienił decyzję Prezesa Urzędu w ten

sposób, że umorzył postępowanie administracyjne w sprawie toczącej się w

związku z przedłożeniem przez Telekomunikację Polską (dalej jako powódka)

projektu zmiany cennika usługi powszechnej.

Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w

całości. Wnosząc o przyjęcie jej do rozpoznania podniósł, że w sprawie istnieje

istotne zagadnienie prawne polegające na potrzebie wyjaśniania, czy wyrok Sądu

drugiej instancji zmieniający wyrok Sądu pierwszej instancji i uchylający zaskarżoną

decyzję jest rozstrzygnięciem na niekorzyść strony pozwanej wyłącznie wnoszącej

apelację, w sytuacji gdy sąd pierwszej instancji wyrokiem zmienił zaskarżona

decyzję i umorzył postępowanie administracyjne, a ponadto w sprawie zachodzi

potrzeba wykładni przepisy art. 91 ust. 1-3 Prawa telekomunikacyjnego oraz art. 9

ust. 4 i 5 dyrektywy o usłudze powszechnej poprzez wyjaśnienie, czy uprawnienie

Prezesa Urzędu do nałożenia obowiązku dostosowania stawek oraz analizy cen

zawartych w cennikach istnieje po wycofaniu przez przedsiębiorcę projektu cennika

usługi powszechnej.

Powódka w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej odrzucenie, jako

niedopuszczalnej, ponieważ wyrok Sądu Apelacyjnego nie jest orzeczeniem

kończącym postępowanie w sprawie, ewentualnie o wydanie postanowienia o

odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Uzasadniając ten ostatni

wniosek powódka podniosła, że Prezes Urzędu nie przedstawił wywodów

porównujących jego sytuację prawną po wydaniu wyroku przez Sąd Okręgowy z

sytuacją procesową, w jakiej znajduje się w następstwie wyroku Sądu

Apelacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem

jej merytorycznego rozpoznania.

Zdaniem Sądu Najwyższego w obecnym składzie od wyroku Sądu

Apelacyjnego w niniejszej sprawie przysługuje skarga kasacyjna, mimo iż jest to

wyrok zmieniający wyrok Sądu pierwszej instancji w ten sposób, że zaskarżona

odwołaniem decyzja zostaje uchylona, co powoduje że Prezes Urzędu będzie

zobowiązany do wydania kolejnej decyzji. Przedmiotem niniejszej sprawy jest

rozstrzygnięcie kwestii dopuszczalności kształtowania przez Prezesa Urzędu praw i

obowiązków przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w sytuacji, gdy po wszczęciu

postępowania

w

sprawie

zatwierdzenia

projektu

zmiany

cennika

usług

telekomunikacyjnych, przedsiębiorca wycofał przedłożony do zatwierdzenia projekt.

Wyrok Sądu Apelacyjnego rozstrzyga przedmiotową kwestię w taki sposób, że nie

jest możliwe wydanie przez Prezesa Urzędu takiej decyzji wskutek ponownego

rozpoznania sprawy, która umożliwiałaby wniesienie kolejnego odwołania do sądu,

zgodnie z zapatrywaniami prawnymi wyrażonymi w postanowieniu SN z dnia 8

stycznia 2010 r., sygn. akt III SK 39/09 oraz postanowieniu SN z 12 lutego 2009 r.,

sygn. akt III SK 32/08). Sąd Najwyższy w obecnym składzie skłania się jednak ku

poglądowi, zgodnie z którą w postępowaniach z odwołania od decyzji Prezesa

Urzędu pod pojęciem „sprawy” należy rozumieć spór wynikły między przedsiębiorcą

telekomunikacyjnym a Prezesem Urzędu, zainicjowany wydaniem przez tego

ostatniego decyzji nakładającej na przedsiębiorcę obowiązki, stwierdzającej

naruszenie przepisów Prawa telekomunikacyjnego, bądź rozstrzygającej o

uprawnieniach przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Podstawą dla powstania

przedmiotowego sporu jest wydanie decyzji o określonej treści. W tych

okolicznościach orzeczenie Sądu drugiej instancji skutkujące powstaniem po

stronie Prezesa Urzędu konieczności wydania nowej decyzji o odmiennej treści jest

orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie, co pośrednio wynika z wyroków

Sądu Najwyższego z 10 listopada 2010 r., sygn. akt III SK 27/08; III SK 18/08, III

SK 3/09, a także wyroków z 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SK 1/2010 oraz 14

czerwca 2010 r., sygn. akt III SK 6/2010.

Przechodząc do oceny wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

oraz jego uzasadnienia Sąd Najwyższy stwierdza, że zagadnienie sformułowane

przez Prezesa Urzędu odpowiada wymogom stawianym w orzecznictwie Sądu

Najwyższego wnioskowi o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, który

uzasadniany jest istnieniem istotnego zagadnienia prawnego. Jak trafnie jednak

podniosła

w

odpowiedzi

na

skargę

kasacyjną

powódka,

uzasadnienie

przedmiotowego wniosku w tym zakresie nie nawiązuje do wskazanego

zagadnienia z punktu widzenia specyfiki spraw z odwołania od decyzji Prezesa

Urzędu. Nie wyjaśnia bowiem, dlaczego zmiana wyroku Sądu Okręgowego

uchylającego decyzję i umarzającego postępowanie na wyrok uchylający decyzję

jest rozstrzygnięciem na niekorzyść apelującego Prezesa Urzędu. Ponadto,

związek przedmiotowego zagadnienia z okolicznościami sprawy jest pozorny.

Zdaniem Sądu Najwyższego w obecnym składzie, zmiana wyroku Sądu pierwszej

instancji polegająca na uchyleniu decyzji Prezesa Urzędu wynika z konieczności

sanacji częściowej wadliwości rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Przepis art.

47964 § 2 k.p.c. upoważnia sąd ochrony konkurencji i konsumentów – w przypadku

uwzględnienia odwołania – do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji i wydania

orzeczenia co do istoty sprawy. Umorzenie postępowania administracyjnego nie

rozstrzyga sprawy co istoty, zatem nie mieści się w katalogu rozstrzygnięć, jakie

stosownie do art. 47964 § 2 k.p.c. może wydać Sąd Okręgowy, zatem w

przypadkach gdy sąd orzekający w sprawie z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu

stwierdza, że organ regulacji komunikacji elektronicznej nie miał w okolicznościach

stanu faktycznego podstaw do wydawania zaskarżonej decyzji, władny jest jedynie

uchylić przedmiotową decyzję. Dokonana przez Sąd Apelacyjny zmiana wyroku

Sądu Okręgowego nie prowadzi zatem do pogorszenia sytuacji prawnej Prezesa

Urzędu w rozumieniu art. 384 k.p.c.

Zdaniem Sądu Najwyższego w obecnym składzie nie zachodzi również

potrzeba dokonania wykładni art. 91 ust. 1-3 Prawa telekomunikacyjnego oraz art.

9 ust. 4 i 5 dyrektywy 2002/22 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca

2002 r. w sprawie usługi powszechnej i praw użytkowników odnoszących się do

sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.Urz. WE z 2002 r., L 108/51, dalej jako

dyrektywa 2002/22) w zakresie objętym wnioskiem o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania. Zgodnie z zasadą autonomii proceduralnej państw członkowskich, w

braku odpowiednich unormowań w prawie unijnym, uregulowanie kwestii z zakresu

szeroko rozumianego prawa procesowego należy do kompetencji państw

członkowskich. Przepis art. 9 ust. 4 i 5 dyrektywy 2002/22 nie zawiera unormowań

dotyczących samego przedkładania cenników. Nie ogranicza również uprawnień

„wyznaczonego przedsiębiorstwa” do decydowania o losach projektu cennika

przedłożonego

do

ewentualnego

zatwierdzenia

krajowemu

organowi

regulacyjnemu. Kwestia dopuszczalności wycofania przedłożonego projektu

cennika usług telekomunikacyjnych oraz skutków takiego wycofania jest poza

zakresem powołanych we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej przepisów prawa

unijnego. Nie zachodzi zatem potrzeba dokonania wykładni przepisów prawa

polskiego w sposób zgodny lub zorientowany na dyrektywę 2002/22.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji

postanowienia.