III SK 30/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 30/09

POSTANOWIENIE

Dnia 4 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa J. .

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

o nałożenie kary pieniężnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 4 grudnia 2009 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 29 stycznia 2009 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania,

2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na

rzecz powoda 180 zł (sto osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2009 r. Sąd Apelacyjny – w sprawie z

powództwa J. K. przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektonicznej o

nałożenie kary pieniężnej – na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony

apelacją powoda wyrok Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony Konkurencji i

Konsumentów z dnia 26 maja 2008 r. w ten sposób, że uchylił decyzję Prezesa

Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 23 maja 2007 r.

Powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżył skargą kasacyjną

pozwany Prezes UKE. Skargę oparto na obydwu podstawach z art. 398 3 § 1 pkt 1 i

2 k.p.c.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania – z powołaniem się na

art. 398 9 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. – wskazuje, że w sprawie występuje:

„1) potrzeba wykładni przepisów art. 209 ust. 1 i 2 Pt budzących poważne

wątpliwości poprzez wyjaśnienie: czy zawarte w przepisie art. 209 ust. 2 Pt słowo

„niezależnie” rozumieć należy jako „dodatkowo”, „obok”, „równolegle”, czy też, jako

„bez związku z, bez względu na” co w konsekwencji prowadzi do konieczności

wyjaśnienia, czy kary nakładane w myśl ust. 1 i 2 tego artykułu są rozłączne, czy

też występuje miedzy nimi zależność.

2) istotne zagadnienie prawne polegające na potrzebie wyjaśnienia, czy kary

pieniężne nakładane na kierującego przedsiębiorstwem na podstawie przepisu art.

209 ust. 2 Pt mają charakter akcesoryjny, tj uzależnione są od ukarania tego

przedsiębiorcy za ten sam czyn, czy też nakładane są na kierującego

przedsiębiorstwem niezależnie (w znaczeniu „bez względu” ) od ukarania samego

przedsiębiorcy za to samo przewinienie.

3) istotne zagadnienie prawne polegające na potrzebie wyjaśnienia, czy w

sprawach rozpoznawanych w ramach postępowania odrębnego z zakresu regulacji

telekomunikacji i poczty (art. 479 z indeksem 57 k.p.c.- art. 479 z indeksem 67

k.p.c.) granice zarzutu odwołania wyznaczają okoliczności faktyczne przytaczane

przez powoda w uzasadnieniu odwołania, czy też może wyłącznie sposób

sformułowania zarzutu poprzez wskazanie sposobu naruszenia prawa przez organ

regulacyjny w zaskarżonej decyzji, czy też może wyłącznie przepis prawa powołany

w treści zarzutu”.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną powód wniósł o: odmowę przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania; względnie, w przypadku przyjęcia skargi do

rozpoznania – o oddalenie skargi w całości; o zasądzenie od pozwanego na rzecz

powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według

norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k. p. c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli:

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Zagadnieniami

dotyczącymi

interpretacji

art.

ust.

Prawa

telekomunikacyjnego – z którymi skarżący wiąże potrzebę przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 398 9 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. – zajmował się

już Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 września 2009 r., III SK 18/09. W wyroku

tym Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że Prezes UKE może nałożyć na kierującego

przedsiębiorstwem telekomunikacyjnym karę pieniężną na podstawie art. 209 ust. 2

ustawy – Prawo telekomunikacyjne pod warunkiem ukarania przedsiębiorcy na

podstawie art. 209 ust. 1 tej ustawy. Sąd Najwyższy podkreślił, że przy wykładni

przepisu art. 209 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego należy mieć na uwadze, że

dotyczy kary pieniężnej nakładanej na osobę fizyczną przez organ administracji z

tytułu naruszeń przepisów ustawy, których dopuścił się kierowany przez tą osobę

przedsiębiorca. Osoba ukarana ponosi w tym przypadku odpowiedzialność za

zachowania innego podmiotu prawa. Okoliczność ta, w połączeniu z charakterem

przedmiotowej kary (sankcja administracyjna mająca dodatkowo dyscyplinować

adresatów norm prawnych w kierunku przestrzegania prawa), jej represyjnym

charakterem, powoduje, że przepis art. 209 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego

należy wykładać restrykcyjnie. Przepis art. 209 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego

nakazuje Prezesowi Urzędu nałożyć karę pieniężną na przedsiębiorcę, który

dopuścił się wskazanych w nim naruszeń. Nałożenie kary pieniężnej na osobę

fizyczną

zarządzającą

przedsiębiorcą

telekomunikacyjnym

na

charakter

fakultatywny. Kara taka może zostać nałożona jedynie w przypadku naruszenie

obowiązków wynikających z Prawa telekomunikacyjnego przez przedsiębiorcę, co

jak wynika z art. 209 ust. 1 ustawy powinno prowadzić do nałożenia kary

pieniężnej. Kara na osobę fizyczną może zostać nałożona równolegle albo po

ukaraniu przedsiębiorcy telekomunikacyjnego.

Sąd Najwyższy – podzielając pogląd wyrażony w powołanym wyroku Sądu

Najwyższego, III SK 18/09, uznał, że skarżący nie przedstawił w uzasadnieniu

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania argumentacji, która mogłaby

podważyć trafność powołanego stanowiska.

Nie występuje w sprawie trzecie z przedstawionych w skardze zagadnień.

Przede wszystkim wadliwe jest konstrukcyjne ujęcie zagadnienia w którym nie

wiadomo dlaczego określone pytania wiąże się z całą regulacją postępowania w

sprawach z zakresu

regulacji telekomunikacji i poczty (art. 479 57 – art. 47967

k.p.c.). Nie wiadomo nawet, jakiego konkretnie przepisu miałyby dotyczyć

przedstawione pytania. Z uzasadnienia skargi zdaje się wynikać, że chodzi tu o

uwzględnienie przez sąd drugiej instancji powołanego wyżej art. 209 ust. 2 Prawa

telekomunikacyjnego.

Jednakże zastosowanie przepisu prawa materialnego do

stanowiących podstawę rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych, które w tym

przypadku są okolicznościami bezspornymi – nie podlega sugerowanej w skardze

prekluzji twierdzeń i dowodów, o których mowa w art. 47912 § 1 k.p.c.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy stwierdził, że nie zachodzą

przyczyny przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania określone w art. 3989 § 1

k.p.c. i postanowił zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c.