III SK 29/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 29/12

POSTANOWIENIE

Dnia 14 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z powództwa M. B.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji i Energetyki

o nałożenie kary pieniężnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 14 grudnia 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 19 stycznia 2012 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 270

(dwieście

siedemdziesiąt)

złotych

tytułem

kosztów

postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 19 stycznia 2012 r. oddalił apelację M. B.

(powód) od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 17 listopada 2009 r., w sprawie z

odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki o nałożenie kary

pieniężnej.

Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powód powołał się na

potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów oraz na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.

W zakresie przesłanki, o której mowa w art. 398 9 § 1 pkt 2 k.p.c., powód

podnosi, że art. 355 § 2 k.c. w związku z art. 56 ust. 1 pkt 12 i ust. 2 Prawa

energetycznego wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów. Przy pierwszym

rozpoznania apelacji powoda Sąd Apelacyjny uznał bowiem, że Sąd Okręgowy nie

powinien w ogóle stosować tego przepisu. Przepis ten odnosi się do należytej

staranności w stosunkach umownych. Z kolei Sąd Najwyższy, rozpatrując skargę

kasacyjną Prezesa Urzędu od wcześniejszego wyroku Sądu Apelacyjnego w

niniejszej sprawie, stwierdził, że art. 355 § 2 k.c. nie ma zastosowania w sprawie

przeciwko Prezesowi Urzędu o nałożenie kary pieniężnej z tytułu naruszeń

przepisów

odnoszących

się

do

warunków

wykonywania

działalności

koncesjonowanej w zakresie odpowiedzialności z tytułu naruszenia obowiązków

wynikających

z przepisów Prawa

energetycznego.

Jednakże

przepis

ten

uwzględnia się przy zawieraniu transakcji zakupu i sprzedaży. Sąd Najwyższy w

wyroku z dnia 30 września 2011 r. nie wyjaśnił jednak, jak należy interpretować art.

355 § 2 k.c. na gruncie niniejszej sprawy i jej podobnych.

Powód podnosi również, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że

istnieją rozbieżności w orzecznictwie sądów w zakresie interpretacji art. 56 ust. 1

pkt 12 i ust. 2 Prawa energetycznego. Powód uznaje, że Sąd Apelacyjny nadal

błędnie

interpretuje

pojęcie

działań

ostrożnościowo-prewencyjnych,

nie

uwzględniając potwierdzenia dobrej jakości każdej partii paliwa stosownym

certyfikatem.

W zakresie przesłanki, o której mowa w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. powód

przyjmuje natomiast, że Sąd Apelacyjny w sposób ewidentny naruszył art. 382

k.p.c., bezpodstawnie pomijają istotną część materiału dowodowego w postaci

orzeczeń laboratoryjnych wystawionych przez Laboratorium Badawcze Operatora

Logistycznego Paliw Płynnych Sp. z o.o. na każdą partię paliwa zakupioną od PKN

Orlen S.A., w tym również na partię paliwa, która była przedmiotem kontroli. Sąd

Apelacyjny nie wyjaśnił, z jakiego powodu nie wziął pod uwagę tej części materiału

dowodowego.

Powód upatruje również oczywistej zasadności skargi kasacyjnej w

naruszeniu art. 228 § 1 k.p.c., w ten sposób, że Sąd Apelacyjny nie uwzględnił z

urzędu faktów powszechnie znanych, a mianowicie faktów, które łącznie stanowią

podstawę do uznania PKN Orlen S.A. oraz Polskiego Operatora Paliw Płynnych Sp.

z o.o. za renomowane na polskim rynku przedsiębiorstwa.

Prezes Urzędu w odpowiedzi na skarga kasacyjną powoda wniósł o odmowę

przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej

merytorycznego rozpoznania.

Wniosek powoda o przyjęcie jego skargi kasacyjnej do rozpoznania opiera

się w pierwszej kolejności na art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., czyli istnieniu potrzeby

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie. Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Sądu

Najwyższego powód winien zatem określić, które przepisy wymagają wykładni , ale

także wskazać, na czym polegają poważne wątpliwości związane ze stosowaniem

tych przepisów wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego źródła tych

wątpliwości (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN

570/01, Biuletyn SN 2002 nr 7, s. 10). Konieczne jest opisanie tych wątpliwości,

wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także

przedstawienie własnej propozycji interpretacyjnej (por. postanowienia Sądu

Najwyższego: z dnia 3 listopada 2003 r., II UK 184/03, z dnia 22 czerwca 2004 r.,

III UK 103/04, czy też z dnia 17 grudnia 2007 r., I PK 233/07). Jeżeli zaś skarżący

powołuje się na rozbieżności w orzecznictwie, to zobowiązany jest przytoczyć te

rozbieżne orzeczenia Sądów, przy czym musi wykazać, że występująca w nich

rozbieżność ma swoje źródło w różnej wykładni przepisu albo wykazać, że

wykładnia dokonana przez Sąd drugiej instancji sprzeczna jest z jednolitym

stanowiskiem doktryny lub orzecznictwa Sądu Najwyższego (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2008 r., II CSK 21/08). Ponadto, ze względu na

publiczne cele jakie ma do spełnienia rozpoznanie przez Sąd Najwyższy skargi

kasacyjnej, skarżący powinien także wykazać celowość dokonania wykładni

przepisu przez Sąd Najwyższy ze względu na potrzeby praktyki sądowej (por.

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 października 2012 r., III SK 15/12 oraz

z dnia 19 października 2012 r., III SK 13/12).

Odnosząc powyższe wymogi do skargi kasacyjnej powoda, Sąd Najwyższy

stwierdza, że wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania nie ujawnia żadnej

rozbieżności w orzecznictwie sądów, ani wątpliwości interpretacyjnych dotyczących

art. 355 § 2 k.c., czy art. 56 ust. 1 pkt 12 i ust. 2 Prawa energetycznego, które

można byłoby kwalifikować jako poważne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.

W drugiej kolejności powód podnosi, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona. Z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika jednak, że

powołanie się na przesłankę przedsądu wymienioną w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c.

wymaga od skarżącego sformułowania w uzasadnieniu wniosku odpowiednich

wywodów potwierdzających tę okoliczność, gdyż oczywista zasadność skargi

kasacyjnej

ma

miejsce

tylko

wówczas,

gdy

naruszenie

przepisu

prawa

materialnego lub procesowego jest z góry widoczne dla każdego prawnika, bez

potrzeby głębszej analizy prawniczej, gdy jest zupełnie pewne i nie może ulegać

żadnej wątpliwości, gdy podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są

zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez

doszukiwania się ich znaczenia, bądź gdy orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z

zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa

(por.

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 14 lutego 2012 r., III SK 34/11; z dnia 4

kwietnia 2012 r., III SK 39/11; z dnia 9 sierpnia 2012 r., III SK 4/12 i powołane tam

orzecznictwo).

Zarzucane Sądowi Apelacyjnemu naruszenie art. 382 k.p.c., poprzez

pominięcie wymienionych w skardze dokumentów, nie jest takim naruszeniem,

które można kwalifikować jako oczywiste w powyższym rozumieniu. Analogicznie

jest z zarzutem oczywistego naruszenia art. 228 § 1 k.p.c. na okoliczność renomy

wymienionych w uzasadnieniu wniosku przedsiębiorców.

Uznając, iż powód nie zdołał wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania

jego skargi przez Sąd Najwyższy, z mocy art. 398 9 § 2 k.p.c. należało orzec jak w

sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało z kolei oparte

na podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c. oraz § 12 ust. 4 w związku

z § 13 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września

2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez

Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

ustanowionego z urzędu.