III SK 28/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 28/11

POSTANOWIENIE

Dnia 2 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło

w sprawie z powództwa Telekomunikacji Polskiej Spółki Akcyjnej w Warszawie

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

z udziałem "M. T." Spółki Akcyjnej

o określenie warunków udostępniania,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 2 grudnia 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie

z dnia 1 grudnia 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 grudnia 2010 r. oddalił

apelację powódki Telekomunikacji Polskiej S.A. w Warszawie od wyroku Sądu

Okręgowego w Warszawie z dnia 28 września 2009 r. w sprawie przeciwko

pozwanemu Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes Urzędu).

Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną powódki. Wnosząc o

przyjęcie skargi do rozpoznania pełnomocnik powódki powołał się na przesłankę z

art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., wskazując jako istotne zagadnienie prawne potrzebę

wyjaśnienia następującej kwestii: „czy z uwagi na specyfikę świadczenia usługi

powszechnej przez przedsiębiorcę wyznaczonego w trybie art. 103 ust. 2 Prawa

telekomunikacyjnego, w przypadku gdy z wnioskiem do Prezesa Urzędu o wydanie

decyzji regulującej zasady przekazywania danych abonentów przedsiębiorców

telekomunikacyjnych na potrzeby wydawania spisu abonentów i prowadzenia biura

numerów występuje w trybie art. 67 Prawa telekomunikacyjnego przedsiębiorca

telekomunikacyjny niebędący przedsiębiorcą wyznaczonym do świadczenia usługi

powszechnej, zastosowanie znajdują reguły właściwe określaniu zasad i warunków

przekazywania danych abonentów przedsiębiorcy wyznaczonemu, w szczególności

obowiązek

kalkulacji

kosztów,

stosowania

opłat

uwzględniających

zwrot

uzasadnionych kosztów, jak również ustalania wynagrodzenia w oparciu o

uzasadnione koszty, czy te z uwagi na specyfikę świadczenia usługi powszechnej

przez przedsiębiorcę wyznaczonego zasady te nie mogą znaleźć zastosowania, a

w ich miejsce organ regulacyjny powinien zastosować warunki rynkowe, w

szczególności, w zakresie wynagrodzenia za przekazanie danych - ustawę o

cenach?”.

Uzasadniając potrzebę rozstrzygnięcia tak zdefiniowanego zagadnienia

prawnego pełnomocnik powódki wyjaśnił, że decyzją z dnia 14 lipca 2006 r.,

wydaną na podstawie art. 103 Prawa telekomunikacyjnego, powódka została

wyznaczona

do

świadczenia

wszystkim

użytkownikom

publicznych

sieci

telefonicznych usługi ogólnokrajowego spisu abonentów (OSA) oraz usługi

ogólnokrajowej

informacji

o

numerach

telefonicznych

(OBN).

Zasady

przekazywania powódce danych abonentów na potrzeby świadczenia obu usług

zostały określone w szeregu decyzji indywidualnych adresowanych do powódki

oraz innych przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Według pełnomocnika powódki

zasady te miały uwzględniać, w zamiarze Prezesa Urzędu, specyficzny charakter

usługi powszechnej. W ten sposób wydając zaskarżoną decyzję Prezes Urzędu

zastosował

identyczne

przesłanki

do

określenia

finansowych

warunków

przekazywania stosownych danych przedsiębiorcy niebędącemu przedsiębiorcą

wyznaczonym, jak i przedsiębiorcy wyznaczonemu do świadczenia usługi

powszechnej na podstawie art. 103 Prawa telekomunikacyjnego.

Zdaniem pełnomocnika powódki możliwe jest natomiast inne rozstrzygniecie

przedstawionego zagadnienia prawnego. Uwzględniając, że usługi OSA i OBN

świadczone przez podmiot niebędący przedsiębiorcą wyznaczonym do świadczenia

usługi

powszechnej

nie

mają

charakteru

usługi

powszechnej,

zasady

wynagrodzenia za przekazywanie danych na potrzeby ich świadczenia powinny być

odmienne od zasad ustalanych w przypadku OSA i OBN świadczonych w ramach

usługi powszechnej. Zdaniem powódki, wyłącznie w przypadku wynagrodzenia z

tytułu przekazywania danych przedsiębiorcy wyznaczonemu do świadczenia usługi

powszechnej znajdują zastosowanie obowiązek kalkulacji kosztów, stosowania

opłat uwzględniających zwrot uzasadnionych kosztów, jak również ustalania

wynagrodzenia w oparciu o uzasadnione koszty. Prawo telekomunikacyjne

przewiduje bowiem obowiązki związane z kalkulacją kosztów oraz stosowanie opłat

opartych o koszty dla dostępu telekomunikacyjnego, usług telekomunikacyjnych

świadczonych na rynku detalicznym ze szczególnym uwzględnieniem usługi

powszechnej.

Według

powódki,

usługa

udostępniania

danych

abonentów

przedsiębiorcy niebędącemu przedsiębiorcą wyznaczonym nie została objęta

żadnym spośród wskazanych powyżej obowiązków, co przemawia za przyjęciem,

że do ustalania ceny takiej usługi znaleźć może zastosowanie ustawa o cenach.

Prawo telekomunikacyjne nie przewiduje bowiem mechanizmu ustalania ceny

usługi OBN świadczonej przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego niebędącego

przedsiębiorcą

wyznaczonym.

Dlatego,

zdaniem

pełnomocnika

powódki,

zagadnienie prawne powinno zostać rozstrzygnięte w ten sposób, że w przypadku,

gdy usługę OSA i OBN chce świadczyć podmiot niebędący przedsiębiorcą

wyznaczonym do świadczenia tych usług, usługi te nie mają charakteru usługi

powszechnej, a zasady przekazywania danych na potrzeby świadczenia takich

usług powinny zostać ustalone w sposób odmienny od zasad przekazywania

danych na potrzeby świadczenia tych usług przez przedsiębiorcę wyznaczonego, a

zatem na zasadach rynkowych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna powódki nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej

merytorycznego rozpoznania.

Z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że wniosek o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparty na przesłance wymienionej w art.

3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga skonstruowania zagadnienia prawnego oraz

przedstawienia odpowiedniego wywodu, który w swej treści zbliżony jest do tego,

jaki jest przyjęty przy przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy

na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18

października 2011 r., III SK 25/11, niepublikowane i cytowane tam orzecznictwo). W

szczególności podniesione w skardze zagadnienie prawne musi dotyczyć kwestii

budzącej rzeczywiście istotne (poważne) wątpliwości, co ma miejsce wówczas, gdy

przepis stanowiący osnowę dla skonstruowanego zagadnienia jest niejasny zaś

sformułowany problem prawny nie doczekał się jeszcze rozstrzygnięcia Sądu

Najwyższego, a w sprawach o charakterze unijnym - orzeczenia Trybunału

Sprawiedliwości wydanego w trybie art. 267 TFUE.

W niniejszej sprawie podstawę prawną dla skonstruowanego zagadnienia

prawnego stanowi art. 67 Prawa telekomunikacyjnego. Przepis ten w ust. 1 nakłada

na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego będącego dostawcą publicznie dostępnych

usług telefonicznych obowiązek udostępnienia niezbędnych danych innym

przedsiębiorcom

telekomunikacyjnym

prowadzącym

spisy

abonentów

lub

świadczącym usługę informacji o numerach telefonicznych. W ust. 2 odsyła zaś do

odpowiedniego stosowania przepisów art. 27-31 Prawa telekomunikacyjnego w

zakresie treści umów, na podstawie których przedmiotowe dane są udostępniane.

Samodzielnie powołany przepis art. 67 Prawa telekomunikacyjnego nie odnosi się

zatem do podniesionego w skardze kasacyjnej problemu prawnego, jakim jest

metoda określenia zasad odpłatności za udostępnienie danych abonentów innemu

przedsiębiorcy na potrzeby świadczenia usług OBN i OSA. Analogicznie jest w

przypadku powołanego w zagadnieniu prawnym art. 103 ust. 2 Prawa

telekomunikacyjnego. Sformułowane w skardze zagadnienie prawne nie znajduje

zatem oparcia w treści powołanych w nim przepisów.

Natomiast jeżeli przyjmie się, że podniesiony w skardze kasacyjnej powódki

problem prawny pozostaje w związku z art. 67 Prawa telekomunikacyjnego na

skutek zawartego w jego ust. 2 odesłania do art. 27-31, oraz jeżeli uzna się, że z

art. 31 ust. 2 pkt 3 Prawa telekomunikacyjnego wynika upoważnienie dla Prezesa

Urzędu

do

określenia

zasad

rozliczeń

między

przedsiębiorcami

telekomunikacyjnymi w zakresie udostępnienia danych abonentów, sformułowane

w niniejszej sprawie zagadnienie prawne pozbawione jest cechy istotności. Zostało

ono bowiem rozstrzygnięte w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości, a treść

przepisów prawa unijnego, które należy uwzględniać przy wykonywaniu dyspozycji

art. 31 ust. 2 pkt 3 Prawa telekomunikacyjnego, stosowanego odpowiednio do

umowy o udostępnienie danych na potrzeby świadczenia usługi OBN lub OSA, nie

budzi wątpliwości interpretacyjnych.

W

powołanym

w

skardze

kasacyjnej

powódki

wyroku

Trybunału

Sprawiedliwości z 25 listopada 2004 r. w sprawie C-109/03 KPN Telecom (Zb. Orz.

2004, s. I-11273) przyjęto, że „podmiot świadczący usługi powszechne może,

udostępniając te dane konkurentom na rynku spisów abonentów, obciążać ich

jedynie dodatkowymi kosztami udostępnienia danych, nie zaś kosztami ich

uzyskania” (pkt 40). Wyrok ten zapadł zaś w stanie faktycznym zbliżonym do stanu

niniejszej sprawy, gdyż dotyczył sprawy, w której z żądaniem udostępnienia danych

na potrzeby świadczenia usługi OSA wystąpił przedsiębiorca niebędący – tak jak w

przedmiotowym przypadku – przedsiębiorcą wyznaczonym do świadczenia usługi

powszechnej. W świetle zapatrywań prawnych Trybunału Sprawiedliwości, którymi

Sąd Najwyższy orzekający w sprawie unijnej jest związany (wyrok TS z dnia 4

czerwca 2009 r. w sprawie C-8/08 T-Mobile Netherlands i in., Zb.Orz. s. I-4529, pkt

50), a których powódka nie zakwestionowała w sposób uzasadniający ewentualne

rozważnie potrzeby skierowania pytania prejudycjalnego w trybie art. 267 TFUE,

zasada udostępniania danych o abonentach w sposób „zorientowany na koszty”

dotyczy nie tylko sytuacji, w których dane te są przekazywane w związku z

obowiązkiem

przekazywania

świadczenia

usługi

przedmiotowych

powszechnej,

danych

ale

także

przez

w

przypadku

przedsiębiorców

telekomunikacyjnych przypisujących numery podmiotom świadczącym usługi OBN

lub OSA. Orientacja na koszty przy kalkulowaniu zasad odpłatności za

udostępnienie przedmiotowych danych wynika ponadto wprost z akapitu 35

preambuły („Wszyscy usługodawcy, którzy przypisują numery telefoniczne swoim

abonentom, są zobowiązani udostępnić odnośne informacje w sposób uczciwy,

uwzględniający koszty i niedyskryminacyjny”) oraz art. 25 ust. 2 „Usługi biura

numerów i spisu abonentów”, który zobowiązuje Państwa Członkowskie do

zapewnienia, aby wszystkie przedsiębiorstwa, które przypisują numery telefoniczne

abonentom, spełniały wszystkie, w granicach rozsądku, wymagania udostępnienia

dla celów świadczenia publicznie dostępnych usług biura numerów i spisów

abonentów ważnych informacji w uzgodnionym formacie i na uczciwych,

obiektywnych, zorientowanych na koszty i niedyskryminacyjnych warunkach”.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.