III SK 28/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 28/10

POSTANOWIENIE

Dnia 1 września 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa Elektrociepłowni C. E. Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o umorzenie świadectwa pochodzenia,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 1 września 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w

Warszawie

z dnia 4 grudnia 2009 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 grudnia 2009 r. oddalił

apelację Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (Prezes Urzędu) od wyroku Sądu

Okręgowego w Warszawie z dnia 16 marca 2009 r., w sprawie z odwołania

Elektrociepłowni C. E. Sp. z o.o. o umorzenie świadectwa pochodzenia.

Prezes Urzędu zaskarżył powyższy wyroki w całości skargą kasacyjną i

wniósł jego zmianę i oddalenie odwołania, ewentualnie o uchylenie i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji. Wnosząc o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania Prezes Urzędu podnosił, że w sprawie występuje

istotne zagadnienie prawne oraz zachodzi potrzeba wykładni przepisu art. 9a ust.

8e ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (jednolity tekst: Dz.U. z

2006 r., Nr 89, poz. 625 ze zm., dalej jako ustawa)

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

1. Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcie celem

jej merytorycznego rozpoznania.

2. Na posiedzeniu, którego przedmiotem jest przyjęcie lub odmowa przyjęcia

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania,

Sąd

Najwyższy

bada

jedynie

występowanie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c., to jest czy w

sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, czy zachodzi potrzeba

wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości i rozbieżności w

orzecznictwie, czy zachodzi nieważność postępowania lub czy skarga

kasacyjna jest oczywiście zasadna (postanowienie SN z 6 lipca 2007 r.,

sygn. akt I CSK 197/07; postanowienie SN z dnia 11 października 2007 r.,

sygn. akt III SK 24/07).

3. Podstawę wniosku Prezesa Urzędu o przyjęcie skargi kasacyjnej stanowi

występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz potrzeba

wykładni przepisów wywołujących rozbieżności w orzecznictwie. Tymczasem

treść uzasadnienia powyższego wniosku została sporządzona w sposób

odpowiedni dla skargi kasacyjnej, w której podstawę wniosku o przyjęcie jej

do

rozpoznania

stanowi

oczywista

zasadność

skargi.

W

zakresie

dotyczącym przepisu art. 9a ust. 8e ustawy, Prezes Urzędu nie przedstawił

ani we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, ani w jego

uzasadnieniu żadnego zagadnienia prawnego. Nie jest zagadnieniem

prawnym brak orzecznictwa Sądu Najwyższego, ani odpowiedniego dorobku

doktryny w kwestii wydawania świadectwa pochodzenia z kogeneracji. Z

kolei o potrzebie dokonania wykładni przepisu powołanego w podstawach

skargi kasacyjnej nie świadczy rozbieżność wykładni dokonanej przez Sądy

orzekające w danej sprawie z wykładnią przyjmowaną przez stronę

postępowania. Za potrzebą dokonania wykładni może natomiast przemawiać

rozbieżność w orzecznictwie sądów orzekających w sprawach danego

rodzaju, z tym że rozbieżność ta powinna zostać przedstawiona przez

wnoszącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w postaci

odpowiedniego wywodu prawniczego. Nie jest rolą Sądu Najwyższego na

etapie przedsądu ustalenie, czy w kwestii wykładni określonego przepisu

istnieje rozbieżność w orzecznictwie. To do wnoszącego skargę kasacyjną

należy przekonanie Sądu Najwyższego o potrzebie zajęcia przez sąd

kasacyjny stanowiska porządkującego sprzeczne poglądy sądów niższych

instancji lub składów orzekających samego Sądu Najwyższego, wynikające z

odmiennej wykładni tego samego przepisu. Zagadnieniem prawnym nie jest

również niezastosowanie przez Sąd Apelacyjny art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji

RP, ani nieskierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego na

podstawie art. 193 Konstytucji RP. Prezes Urzędu nie podniósł również

żadnych argumentów wskazujących na potrzebę dokonania wykładni wyżej

wymienionych przepisów.

4. Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia.