III SK 27/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 27/12

POSTANOWIENIE

Dnia 14 grudnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z powództwa Telekomunikacji Polskiej Spółki Akcyjnej w W. przeciwko

Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

z udziałem zainteresowanej: C. T. P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w

W. o określenie warunków udostępniania,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 14 grudnia 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 21 grudnia 2011 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 270

(dwieście

siedemdziesiąt)

złotych

tytułem

kosztów

postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 2011 r. zmienił wyrok Sądu

Okręgowego z dnia 10 listopada 2010 r. w ten sposób, że uchylił decyzję Prezesa

Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes Urzędu) z dnia 25 lipca 2008 r.

określającą

warunki

udostępniania

Telekomunikacji

Polskiej

S.A.

(powód)

niezbędnych danych abonentów C. T. P. Sp. z o.o. (zainteresowany) celem

świadczenia usług ogólnokrajowego spisu abonentów oraz ogólnokrajowego biura

numerów.

Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w

całości. Wnosząc o przyjęcie jej do rozpoznania Prezes Urzędu powołał się na

występowanie w sprawie trzech zagadnień prawnych (art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c.).

Jako pierwsze zagadnienie prawne Prezes Urzędu wskazał potrzebę

wyjaśnienia, czy w postępowaniu odrębnym w sprawach z zakresu regulacji

telekomunikacji i poczty sąd badając celowość i legalność decyzji organu

regulacyjnego bierze pod uwagę stan rzeczy z chwili zamknięcia rozprawy, czy też

z chwili wydania zaskarżonej decyzji.

Jako drugie zagadnienie prawne Prezes Urzędu wskazał potrzebę

wyjaśniania, czy w sprawach spornych w rozumieniu art. 206 ust. 2 Prawa

telekomunikacyjnego

w

przypadku

uprawomocnienia

się

wyroku

sądu

powszechnego uchylającego zaskarżoną odwołaniem decyzję Prezesa Urzędu

obowiązany jest on rozpoznać ponownie wniosek uprzednio złożony na podstawie

art. 27 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego w związku z art. 67 ust. 1 i 2 Prawa

telekomunikacyjnego o wydanie decyzji.

Jako trzecie zagadnienie prawne Prezes Urzędu wskazał potrzebę

wyjaśnienia, czy zachowuje on kompetencję do wydania decyzji stwierdzającej

wygaśnięcia na podstawie art. 162 § 1 k.p.a. zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy w

trakcie toczącego się postępowania odwoławczego przed Sądem pierwszej lub

drugiej instancji ujawnią się okoliczności nie istniejące w chwili wydawania

zaskarżonej decyzji, czyniące ewentualnie decyzję bezprzedmiotową.

Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezesa Urzędu wniósł o odmowę

przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem

jej merytorycznego rozpoznania, bowiem przedstawione w niej pytania nie

ujawniają zagadnień prawnych sprawy w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Pierwsza z postawionych kwestii dotyczy w zasadzie zastosowania art. 316

k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Okręgowym – Sądem Ochrony Konkurencji i

Konsumentów oraz Sądem Apelacyjnym w sprawach z odwołania od decyzji

organów regulacyjnych. Sądy te, rozpoznając sprawę merytorycznie (nie tylko co

do legalności zaskarżonej decyzji) uwzględniają stan faktyczny i prawny istniejący

w chwili orzekania, w której to kwestii Sąd Najwyższy wypowiedział się już w

wyroku z dnia 20 września 2011 r., III SK 55/10 (zob. również postanowienie Sądu

Najwyższego z 18 października 2011 r., III SK 25/11).

Dwa pozostałe problemy prawne podniesione we wniosku Prezesa Urzędu o

przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej nie są zaś istotnymi zagadnieniami

prawnymi dotyczącymi przepisów zastosowanych przez Sąd Apelacyjny i mającymi

znaczenie

dla

oceny

poprawności

wyroku

Sądu

drugiej

instancji

(por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2011 r., III SK 8/11). Kwestia

wpływu wyroku uchylającego decyzję Prezesa Urzędu na dalsze czynności

prowadzone przez organ regulacyjny w postępowaniu administracyjnym pozostaje

poza zakresem przedmiotu postępowania przed Sądem Apelacyjnym, co oznacza

że rozpoznając skargę w ramach jej podstaw Sąd Najwyższy nie mógłby rozpoznać

wątpliwości skarżącego, które nie odnoszą się do przedmiotu sprawy. Podobnie

jest w przypadku problemu dopuszczalności stosowania art. 162 k.p.a. przez

Prezesa Urzędu w toku sądowego postępowania odwoławczego. Ponadto, w

kwestiach tych wypowiedział się już Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 września

2011 r., III SK 55/10.

Mając powyższe na uwadze, z mocy art. 398⁹ § 2 k.p.c. orzeczono jak w

sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało z kolei oparte

na podstawie art. 98 § 3 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c. oraz § 12 ust. 4 w związku

z § 13 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września

2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez

Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

ustanowionego z urzędu.