III SK 26/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 26/10

POSTANOWIENIE

Dnia 1 września 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej

Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w J.

przeciwko Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

o ochronę konkurencji i nałożenie kary pieniężnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 1 września 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 30 października 2009 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 30 października 2009 r., oddalił apelacją

Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. w J. (powód) od

wyroku Sądu Okręgowego z 15 stycznia 2009 r., w sprawie przeciwko Prezesowi

Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Powód zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego w całości skargą kasacyjną.

Wnosząc o przyjęcie jej do rozpoznania powód podnosi, że zachodzi potrzeba

wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości, to jest art. 2 pkt 5

ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym

odprowadzeniu ścieków (Dz. U. z 2006 r., Nr 123, poz. 858 ze zm.), który to przepis

wprowadza definicję przyłącza kanalizacyjnego oraz przyłącza wodociągowego.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

1. Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikowała się do przyjęcie celem jej

merytorycznego rozpoznania.

2. Na posiedzeniu, którego przedmiotem jest przyjęcie lub odmowa przyjęcia

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania,

Sąd

Najwyższy

bada

jedynie

występowanie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c., to jest czy w

sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, czy zachodzi potrzeba

wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości i rozbieżności w

orzecznictwie, czy zachodzi nieważność postępowania lub czy skarga

kasacyjna jest oczywiście zasadna (postanowienie SN z 6 lipca 2007 r.,

sygn. akt I CSK 197/07; postanowienie SN z dnia 11 października 2007 r.,

sygn akt III SK 24/07). Dlatego art. 3984 k.p.c. przewiduje wymóg

przedstawienia okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania,

który

umożliwia

stronie

wnoszącej

skargę

kasacyjną

przekonanie Sądu Najwyższego o istnieniu przesłanek, na których opiera się

wstępne badanie skargi kasacyjnej pod kątem dopuszczenia jej do

rozpoznania (postanowienie SN z 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt II CSK

65/06). Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

polega na wyjaśnieniu, czyli na wykazaniu, dlaczego, w ocenie strony

skarżącej, zachodzi któraś z przesłanek określonych w art. 398 9 § 1 k.p.c.

(postanowienie SN z dnia 11 października 2007 r., sygn. akt III SK 24/07).

Treść tego uzasadnienia nie może być dowolna, lecz musi opierać się na

argumentacji jurydycznej w postaci wywodu uwzględniającego zarówno

dotychczasowe orzecznictwo (lub wskazującego jego brak) z zakresu

przedstawionego zagadnienia prawnego, jak i poglądy doktryny.

3. Uzasadnienie wniosku powoda o przyjęcie do rozpoznania wniesionej przez

niego skargi kasacyjnej nie zawiera wywodu odpowiadającego wskazanym

powyżej wymogom. Z utrwalonego, powołanego powyżej orzecznictwa Sądu

Najwyższego dotyczącego istoty tzw. przedsądu wynika jednoznacznie, iż na

tym etapie postępowania ze skargi kasacyjnej rolą Sądu Najwyższego nie

jest poszukiwanie okoliczności przemawiających za przyjęciem skargi

kasacyjnej do rozpoznania w uzasadnieniu zarzutów przedmiotowej skargi.

Zakres kognicji Sądu Najwyższego wyznacza treść wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie. W braku powołania w

przedmiotowym uzasadnieniu stosownej argumentacji, przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania nie jest zasadne.

4. Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia.