III SK 25/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 25/10

POSTANOWIENIE

Dnia 1 września 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa Elektrociepłowni C. Spółki z ograniczoną

odpowiedzialnością w C.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o wydanie świadectwa pochodzenia z kogeneracji,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 1 września 2010 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia

3 listopada 2009 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 3 listopada 2009 r. oddalił apelację Prezesa

Urzędu Regulacji Energetyki (Prezes Urzędu) od wyroku Sądu Okręgowego z dnia

19 stycznia 2009 r., w sprawie z odwołania Elektrociepłowni C. Sp. z o.o. w C. o

wydanie świadectwa pochodzenia energii z kogeneracji.

Prezes Urzędu zaskarżył powyższy wyroki w całości skargą kasacyjną i

wniósł jego zmianę i oddalenie odwołania, ewentualnie o uchylenie i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji. Wnosząc o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania Prezes Urzędu podnosił, że w sprawie występuje

istotne zagadnienie prawne oraz zachodzi potrzeba wykładni przepisu art. 9a ust.

8e ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (jednolity tekst: Dz.U. z

2006 r., Nr 89, poz. 625 ze zm., dalej jako ustawa)

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

1. Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcie celem

jej merytorycznego rozpoznania.

2. Na posiedzeniu, którego przedmiotem jest przyjęcie lub odmowa przyjęcia

skargi

kasacyjnej

do

rozpoznania,

Sąd

Najwyższy

bada

jedynie

występowanie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c., to jest czy w

sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, czy zachodzi potrzeba

wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości i rozbieżności w

orzecznictwie, czy zachodzi nieważność postępowania lub czy skarga

kasacyjna jest oczywiście zasadna (postanowienie SN z 6 lipca 2007 r.,

sygn. akt I CSK 197/07; postanowienie SN z dnia 11 października 2007 r.,

sygn akt III SK 24/07). Dlatego art. 3984 k.p.c. przewiduje wymóg

przedstawienia okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania,

który

umożliwia

stronie

wnoszącej

skargę

kasacyjną

przekonanie Sądu Najwyższego o istnieniu przesłanek, na których opiera się

wstępne badanie skargi kasacyjnej pod kątem dopuszczenia jej do

rozpoznania (postanowienie SN z 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt II CSK

65/06). Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania

polega na wyjaśnieniu, czyli na wykazaniu, dlaczego, w ocenie strony

skarżącej, zachodzi któraś z przesłanek określonych w art. 398 9 § 1 k.p.c.

(postanowienie SN z dnia 11 października 2007 r., sygn akt III SK 24/07).

Treść tego uzasadnienia nie może być dowolna, lecz musi opierać się na

argumentacji jurydycznej w postaci wywodu uwzględniającego zarówno

dotychczasowe orzecznictwo (lub wskazującego jego brak) z zakresu

przedstawionego zagadnienia prawnego, jak i poglądy doktryny.

3. W zakresie dotyczącym przepisu art. 9a ust. 8e ustawy, Prezes Urzędu nie

przedstawił ani we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, ani

w jego uzasadnieniu żadnego zagadnienia prawnego. Nie jest zagadnieniem

prawnym brak orzecznictwa Sądu Najwyższego, ani odpowiedniego dorobku

doktryny w kwestii wydawania świadectwa pochodzenia z kogeneracji. Z

kolei o potrzebie dokonania wykładni przepisu powołanego w podstawach

skargi kasacyjnej nie świadczy rozbieżność wykładni dokonanej przez Sądy

orzekające w danej sprawie z wykładnią przyjmowaną przez stronę

postępowania. Za potrzebą dokonania wykładni może natomiast przemawiać

rozbieżność w orzecznictwie sądów orzekających w sprawach danego

rodzaju, z tym że rozbieżność ta powinna zostać przedstawiona przez

wnoszącego o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w postaci

odpowiedniego wywodu prawniczego. Nie jest rolą Sądu Najwyższego na

etapie przedsądu ustalenie, czy w kwestii wykładni określonego przepisu

istnieje rozbieżność w orzecznictwie. To do wnoszącego skargę kasacyjną

należy przekonanie Sądu Najwyższego o potrzebie zajęcia przez sąd

kasacyjny stanowiska porządkującego sprzeczne poglądy sądów niższych

instancji lub składów orzekających samego Sądu Najwyższego, wynikające z

odmiennej wykładni tego samego przepisu. Zagadnieniem prawnym nie jest

również niezastosowanie przez Sąd Apelacyjny art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji

RP, ani nieskierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego na

podstawie art. 193 Konstytucji RP. Prezes Urzędu nie podniósł również

żadnych argumentów wskazujących na potrzebę dokonania wykładni wyżej

wymienionych przepisów.

4. Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia.