III SK 21/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 21/12

POSTANOWIENIE

Dnia 26 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z powództwa Telekomunikacji Polskiej Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.

przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej

o nałożenie kary pieniężnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 26 listopada 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od postanowienia Sądu Apelacyjnego

z dnia 17 stycznia 2012 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 17 stycznia 2012 r. umorzył na

podstawie art. 391 § 1 i 2 k.p.c. w związku z art. 355 k.p.c. postępowanie

apelacyjne w sprawie z apelacji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej

(Prezes Urzędu) od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Ochrony Konkurencji i

Konsumentów z dnia 8 czerwca 2009 r.

Apelacja Prezesa Urzędu została wniesiona w sprawie z odwołania

Telekomunikacji Polskiej S.A. (powód) od decyzji Prezesa Urzędu z dnia 17

sierpnia 2007 r., na mocy której na powoda nałożono karę pieniężną za

niewykonanie decyzji Prezesa Urzędu z dnia 5 października 2006 r. Powód

zaskarżył powyższą decyzję odwołaniem. Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 8

czerwca 2009 r. zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że jako podstawę

prawną kary pieniężnej nałożonej na powoda wskazał, w miejsce przepisu art. 209

ust. 1 pkt 6 Prawa telekomunikacyjnego, art. 209 ust. 1 pkt 5 Prawa

telekomunikacyjnego, a w pozostałym zakresie odwołanie powoda oddalił. Wyrok

Sądu Okręgowego został zaskarżony apelacjami przez powoda oraz Prezesa

Urzędu. Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2010 r. oddalił apelację

powoda oraz uwzględnił apelację Prezesa Urzędu i zmienił częściowo zaskarżony

wyrok w ten sposób, że odwołanie powoda oddalił w całości. Powód zaskarżył z

kolei wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną, która wyrokiem Sądu

Najwyższego z dnia 7 lipca 2011 r., III SK 52/10, została uwzględniona, w wyniku

czego wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 9 kwietnia 2010 r. został uchylony.

Sąd Apelacyjny, po ponownym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 17

stycznia 2012 r. uwzględnił apelację powoda w ten sposób, że zmienił wyrok Sądu

Okręgowego i uchylił decyzję Prezesa Urzędu. Jednocześnie postanowieniem z

dnia 17 stycznia 2012 r. Sąd Apelacyjny umorzył postępowanie z apelacji Prezesa

Urzędu, uznając, że postępowanie apelacyjne zainicjowane apelacją Prezesa

Urzędu stało się bezprzedmiotowe.

Prezes Urzędu zaskarżył postanowienie Sądu Apelacyjnego skargą

kasacyjną w całości, powołując się na jej oczywistą zasadność.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu w niniejszej sprawie została wniesiona od

postanowienia Sądu Apelacyjnego umarzającego postępowanie z apelacji Prezesa

Urzędu.

Zaskarżone

postanowienie

wydano

w

związku

z

ponownym

rozpatrywaniem przez Sąd Apelacyjny, po uchyleniu przez Sąd Najwyższy

wcześniejszego wyroku tegoż Sądu, apelacji powoda oraz apelacji Prezesa Urzędu

od wyroku Sądu pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna przysługuje od wydanego

przez

sąd

drugiej

instancji

prawomocnego

wyroku

lub

postanowienia

w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończących

postępowanie w sprawie. Z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika,

że art. 3981 § 1 k.p.c. w sposób wyczerpujący reguluje kwestię dopuszczalności

skargi kasacyjnej od postanowień wskazanych w tym przepisie (por. postanowienia

Sądu Najwyższego: z dnia 17 lutego 2005 r., I CZ 4/05 oraz z dnia 2 lutego 2011 r.,

II CZ 196/10). Drugi rodzaj wymienionych w art. 3981 § 1 k.p.c. postanowień

obejmuje,

co

należy szczególnie

zaakcentować,

wyłącznie

orzeczenia

w

przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie, a zatem całego postępowania

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2005 r., I CSK 96/05), do

których postanowienie o umorzeniu postępowania apelacyjnego co do zasady nie

należy.

Postanowienie

o

umorzeniu

postępowania

apelacyjnego

może

być

wprawdzie postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, zaskarżalnym

skargą kasacyjną (np. postanowienie o umorzeniu postępowania apelacyjnego w

przypadku braku wniosku o podjęcia postępowania, zawieszonego na zgodny

wniosek stron, w ciągu roku od daty postanowienia o zawieszeniu, zob.

postanowienie Sądu Najwyższego z 15 grudnia 2011 r., II CZ 113/11). Jednakże

zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Sądu drugiej instancji o umorzeniu

postępowania apelacyjnego wywołanego apelacją Prezesa Urzędu nie jest takim

postanowieniem

umarzającym

postępowanie

w

sprawie,

które

kończy

postępowanie w rozumieniu art. 3981 § 1 k.p.c. Sprawa została bowiem

zakończona wydaniem przez Sąd Apelacyjny wyroku z dnia 17 stycznia 2012 r.

Wyrokiem tym Sąd Apelacyjny uwzględnił apelację powoda od wyroku Sądu

Okręgowego. Konsekwencją uwzględnienia apelacji powoda było uchylenie nie

tylko wyroku Sądu pierwszej instancji, ale także samej decyzji Prezesa Urzędu.

Mając na względzie fakt, że Sąd Apelacyjny uwzględnił dalej idącą apelację

powoda, rozpoznanie zarzutów apelacji Prezesa Urzędu sformułowanych w

odniesieniu do wyroku Sądu Okręgowego stało się więc zbędne w rozumieniu

art. 391 § 2 w związku z art. 355 k.p.c. Apelacja Prezesa Urzędu (karta 507)

dotyczyła jedynie zmiany przez Sąd Okręgowy kwalifikacji prawnej zachowania

powoda, za które Prezes Urzędu wymierzył karę pieniężną z art. 209 ust. 1 pkt 5 na

art. 209 ust. 1 pkt 6 Prawa telekomunikacyjnego. Rozstrzygnięcie kwestii, jaka

powinna być podstawa prawna decyzji Prezesa Urzędu, w sytuacji gdy

uwzględnienie apelacji powoda doprowadziło do uchylenia przedmiotowej decyzji,

stało się bezprzedmiotowe. Decyzja Prezesa Urzędu, w której dokonano określonej

kwalifikacji prawnej zachowania powoda została bowiem usunięta z obrotu

prawnego mocą wspomnianego powyżej wyroku Sądu Apelacyjnego.

W

tych

okolicznościach

wypada

przyjęć,

że

postanowienie

Sądu

Apelacyjnego z dnia 17 stycznia 2012 r. umarzające na podstawie art. 391 § 1 i 2 w

związku z art. 355 k.p.c. postępowanie apelacyjne w sprawie z apelacji Prezes

Urzędu nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną.

Mając powyższe na względzie, należy zatem uznać, iż skarga kasacyjna

Prezesa Urzędu podlega odrzuceniu na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c.